We lopen het Pieterpad: Laren - Vorden 2 augustus 2013

Vrijdag 2 augustus 2013, de wandeldag die we al vóór de vakantie hadden ingepland, leek de warmste dag ooit in Nederland te worden. Tenminste als we de weerstations en –sites moesten geloven. We lieten ons niet kisten; de dag stond gepland, we hadden er zin in en met in ons achterhoofd de door ons inmiddels bedachte finish van het totale Pieterpad in de zomer van 2014 trokken we er toch op uit.

Acht uur in Escharen: nog een kopje thee en een sanitaire stop en ontdekken dat we de trein van 9.15 uur tóch niet gaan halen. Dan maar een uurtje later, het is per slot van rekening nog steeds vakantie, én warm is het toch al. We moesten rekening houden met een wegomlegging op onze route, waardoor we het laatste stukje tot Vorden een prachtig toeristisch traject reden over Bronkhorst, Baak en Wichmond. Dit bleek al een kleine samenvatting van het landschap van onze wandeling te zijn. Lieflijkheid en rust waren de woorden die bij ons opkwamen. Hier móesten de mensen wel gelukkig en blij zijn.

Het tegendeel bleek toen we in Vorden, voordat onze trein richting Zutphen zou vertrekken, een kopje koffie gingen drinken op het terras van Hotel de Gravin van Vorden. Terwijl het daar nog ontbijttijd was, vroegen we om koffie. De eigenaar was binnen druk aan het vegen en liet weten nog even bezig te zijn. Toen hij uitgeveegd was kwam hij warm en vermoeid naar onze tafel op het terras (heerlijk in de schaduw) gesloft en vroeg wat we wilden hebben. Wij hadden wel zin in de koffie met de huisgemaakte taart dat buiten op het krijtbord stond aangekondigd. Per slot van rekening vierden we vandaag ook nog een beetje de verjaardag van Jeannette. Dat was duidelijk te veel gevraagd en met een gebrek aan vriendelijkheid liet hij ons weten dat die taart nog níet kon, want hij was nog met het ontbijt bezig! Ok……., dan maar een koffie en een cappuccino. We kregen met hetzelfde chagrijnige gezicht 2 koffie. Ok……, maar dan ook geen fooi en een slechte review.

Met de boemel naar Zutphen, daar de bus naar Laren en zo konden we om 11.00 uur onze tocht beginnen.

Ja, het was warm, maar toch ook weer niet zó warm vonden wij. Dankzij de vele bomen langs de route en het bosrijke landgoed dat we doorkruisten, was het goed te doen. Onze watervoorraad was groter dan normaal; onze pauze in het schaduwrijke loofbos net ná het riviertje De Berkel – ooit een belangrijke verbinding tussen Zutphen en de achterhoek – was heilzaam en gaf ons weer nieuwe energie en zo konden we de route lopen op ons eigen tempo. Dit keer maakten we niet zoveel foto’s als anders. Dat lag zeker niet aan de prachtige route; het landschap was golvend en weldadig, de boerderijen straalden rijkdom uit, de tuinen waren kleurig en bloemrijk, de korenvelden wuifden ons zacht gedag…… en zo liepen we en liepen we, totdat Janny’s interne alarmsysteem aangaf dat we niet meer goed op de route zaten. 500 meter terug – dus bij elkaar een 1 km teveel – hadden we rechts gemoeten naar landgoed Het Enzerinck, een prachtig landgoed in neoclassicistische stijl uit 1826 met prachtige bomen. Opnieuw een prachtige plek om te rusten.

Langer dan we er erg in hadden duurde deze pauze. Het laatste stukje naar Vorden was warm. We verbaasden ons erover dat we vandaag – de warmste dag ooit in Nederland - zoveel meer wandelaars en fietsers tegenkwamen dan normaal.

Gezien onze negatieve ervaring ’s ochtends bij de koffie hoopten we nog op een mogelijkheid om ergens nog wat te drinken vóór Vorden. Het boekje gaf aan dat er geen pleisterplaatsen waren op dit traject. Maar toch, ongeveer 250 meter ná het “Lekkebekje” zat daar een prachtige uitspanning met de naam Brasserie Lettink www.brasserielettink.nl. Er kwam een vriendelijke serveerster bij onze tafel, die zéker last had van de warmte, maar allervriendelijkst en allerliefst aanbood om ons nog extra een glas water met ijsblokjes erbij te serveren. Ze maakte een gezellig praatje over onze wandeling en vertelde, zonder chagrijn, dat het vandaag té warm was om te werken en dat er ook weinig te doen viel. Wat een verademing en wat een tegenstelling tot eerder die dag. Dit mocht wel beloond worden met een compliment. Helaas was de betreffende serveerster al naar huis toen we wilden afrekenen, maar haar baas mocht het weten. Die was natuurlijk wel nieuwsgierig naar onze slechte ervaring en vooral waar dat dan was. Hij had ook nog een mooie visie die past bij klantvriendelijkheid en gastvrijheid: “als ik dit werk met chagrijn moet doen, stop ik er meteen mee”!

Wat een héérlijke dag hebben we gehad. Relaxed, simpel, mooie route en zoals we gewend zijn weer zo’n klein moment van geluk en wijsheid. Vriendelijkheid kost niks en heeft een groots effect.

Het deed Janny denken aan een kerstwens die zij jaren geleden eens had gelezen, waarin de boodschap was dat “Aandacht” de hoogste vorm van wijsheid is. Dit is óók verbonden met vriendelijkheid.

Voordat we de reis terug inzetten, nog even de benen strekken in het gras naast een kunstwerk wat leek op een reuze eikel – misschien niet toevallig tegenover hotel de Gravin van Vorden!

Eye-opener op de terugweg was Doetinchem. Leuke stad – leuk voor de volgende keer misschien.