Zaterdag 24 oktober 2015 pakten we het Pieterpad
weer op. Na een 2-tal
niet-zo-succesvolle-wandelingen op het Pieterpad te hebben gemaakt, waarvan ook
geen verhalend verslag omdat het nat en chagrijnig weer was en omdat we moesten
afhaken op een acute onwillige spier in de heup van Jeannette die het lopen
ongeveer onmogelijk maakte, kriebelde het weer om de eindfase van het PP in te
zetten.
Met de auto op weg naar Sittard, vanwaar we een trein
zouden pakken naar Susteren, om vandaar uit de plek op te zoeken waar we de
vorige keer waren gestopt.
Bij de overgang van de A73 naar de A2 even niet goed
opgelet en reden we de afslag 47 voorbij. Daar kwamen we pas achter na afslag
48, want toen verscheen afslag 49!! Eraf bij Elsloo en vandaar uit over de gele
weggetjes via Beek naar Sittard. De geplande trein van 9.35 uur konden we
daardoor niet halen, maar dat gaf ruimte voor een kop koffie. Zoals vaker door
Janny meegenomen en uitgeschonken in de mokken, die we al de Pieterpad-mokken
hebben gedoopt. Plassen, natuurlijk……. ahh gelukkig een WC op het station……. Ieieiekkk wat een smerig hok, en we hadden al wel 50 eurocent in de deur gegooid. Nou ja, plas ophouden maar, want buiten was ook niets in het zicht waar we ons even sanitair konden verpozen.
Op het perron van Sittard werden we aangesproken door een
buitenlandse jongeman (Sudan, Eritrea of uit die regio) die ons vroeg naar de
trein van Ggeerlen-Oost. Na even checken of hij het over Geleen had, moeten we
hem al snel laten weten dat wij geen idee hadden van welk perron zijn trein zou
vertrekken. Ah ha, NS-mannen in aantocht, vraag het aan hen! De 2 NS-ers leken
aanvankelijk gewoon door te lopen, zonder aandacht aan de vragende jongeman te
besteden. Janny en ik keken er naar met grote verbazing en verontwaardiging.
NS-personeel, zijn er toch ook om reizigers (hun klanten) te woord te staan en
mogelijke informatie te geven. Dat is toch een van de functie-onderdelen met
meerwaarde, vonden wij.
Kort ritje in de trein, mét conducteur, en na 5 minuten
stonden we in Susteren. Na enige twijfel bij Jeannette of dit wel klopte (Janny
was onverbiddelijk zeker van haar zaak) op pad naar de aansluiting. En het
klopte……. J.
Na een kleine 2 km zagen we 2 stellen op een kruising
staan, met Pieterpad-boekje in de hand. We werden door een van de mannen met
open armen ontvangen en wij opende onze armen dan ook maar terug. Ze waren het
spoor bijster en waren vanuit Sittard komen lopen, maar wel de verkeerde kant
op. De bagger zat achter hun oren, wat ons een blubberig (voor)uitzicht gaf.
Het was inderdaad glibberen en glijden voor de komende km’s.
Na een wandeling door Duitsland met de tamelijk uitgestorven
plaatsjes Isenbruch en Millen kwam Sittard al snel in het zicht. Het pad ging
door de stad, maar het was meer een parkachtig deel met een beek, de
Geleenbeek. Dit is een van de grootste afwateringsbeken in Limburg en mondt uit
in de Maas. We vielen midden in het Oktoberfest en de kermis. Onze route ging
er dwars doorheen.
Even een zijsprongetje gemaakt voor koffie, waar we een
hele club uit Volkel ontmoeten. Volgens de mannen, die ruim in de meerderheid
waren, was hun doel “shoppen”. Jaja, maar dan met bier zeker!
Hier was het even opletten geblazen, want niet alleen het
Pieterpad loopt dwars door Sittard, maar ook het Pelgrimspad. Zaten we toch ff
verkeerd. Maar al snel hersteld. Een gelukkig vergissen anders waren we ook de
straatzanger à la Bob Dylan misgelopen. Hij was niet moeders-mooiste, maar
zingen met zo’n fijne rauwe stem en gitaar spelen als de beste. Ja, daar zijn
we even blijven staan en we kregen een stralende glimlach inclusief een blik op
zijn halfvergane gebit. Toen hebben ook wij een bijdrage in zijn gitaarkoffer
geworpen.
Direct vanuit Sittard, dat in Limburg Zitterd wordt
genoemd, ging ons pad enigszins omhoog door een prachtig loofbos. We kwamen
langs kleine kapelletjes met voorstellingen over het leven van Jezus, de zgn. Zeven
Voetvallen. Jaarlijks wordt hier een processie gehouden naar de Kollenberg. Het
doel van deze processie is de kapel van de Heilige Rosa, stadpatrones van
Sittard. Rosa was een kloosterling en leefde in Lima, Peru. Ze is in 1668 door
de paus heilig verklaard, in hetzelfde jaar waarin Sittard werd geteisterd door
een ernstige dysenterie-epidemie. De Dominicanen in Sittard hebben toen de
bevolking opgeroepen om tot Rosa te bidden en de geschiedenis gaat dat de
epidemie daardoor verdween. Uit dankbaarheid werd er toen op de Kollenberg een
kapel gebouwd.
Uit het loofbos gekomen zagen we een soort van klooster
met prachtige gekleurde bomen. Later hoorden we dat het “klooster” ooit een
gesticht is geweest voor gehandicapten, vooral kinderen. Tegenwoordig staat het
leeg en heeft een stichting het beheer.
Daarna begon het prachtige glooiende landschap waar we al zo lang naar hadden uitgekeken. Dat was voor ons het Limburg dat we in gedachten hadden, maar nog niet waren tegengekomen vóór Sittard. Bovendien was de zon tevoorschijn gekomen, wat de prachtige kleuren van de boomkruinen nog versterkte.
Vlak voor Windraak was een drenkplaats met
“geneeskrachtig water” en een leuk gedicht op het bankje. Onze bus van Windraak
naar Sittard kwam al snel. Na nog een overheerlijke en vriendelijk geserveerde
kop Goulashsoep de auto opgezocht. Het was even puzzelen hoe we uit de
parkeergarage konden komen. Het systeem was voor ons in ieder geval niet
duidelijk genoeg om te snappen dat we slechts met onze bankpas het parkeertarief
konden afrekenen en wel als je met de auto al vlak voor de uitgang stond.
Het was een heerlijke Pieterpad-dag. Een ouwerwetse!! Met
fijne gesprekken, met leuke ontmoetingen, met een zonnetje en fijne temperatuur
(14 graden) om te wandelen. Qua afstand hebben we zo’n 17 km gelopen en we
vonden dat dat een mooie afstand was. We voelden ons lekker ontspannen en niet
afgemat moe.
Op naar de finale………………..
