PP Groningen-Zuidlaren 26-06-2010

Ons laatste ontbijtje bij mevrouw Mulder was aangebroken en we moesten de tafel delen met gasten die gisterenavond waren aangekomen. Er werd druk informatie uitgewisseld, want de gasten én mevrouw Mulder bleken een mogelijke gezamenlijke historie te delen met als gemene deler "IJmuiden". Koffertje pakken, afrekenen - neen, jullie hoeven de bedden niet af te halen -en daar was het afscheidsmoment gekomen. We zitten alweer in de auto naar Zuidlaren en zien onderweg veel laag hangende bewolking, wat misschien zelfs voor buien door zou kunnen gaan. Toch maar weer het regenjack onderin de zo licht mogelijk ingepakte rugzak terugstoppen. Busje komt zo....en al wachtende meldde zich nog een PP-loopster. Wij pakten de boemel die ons in de Iddekingeweg in Groningen zou afzetten, zij nam de sneldienst naar het NS-station. Wij moesten nog 2 km lopen om het PP-pad op te pakken net ónder het saaie stuk vanuit Groningen dat ons gestolen kon worden; zij volgde braaf het boekje, omdat je alles gelopen moet hebben. Wij haalden haar in, toen zij aan uitrusten was van de eerste km's halverwege Groningen en Haren. Maar wij hadden al wel koffie op en plaspauze gehad op de braderie aan de Iddekingeweg. Ach ja, genieten hoort ook bij het PP-pad lopen.Gestart dus halverwege Groningen waar we vrij snel op het pad langs het Hoorns meer kwamen te lopen.
Prachtige berenklauwen langs het pad, en mooie doorkijkjes over het meer, waar we ook molen “de Helper” op een kiekje kregen. Het sluisje was handbediend door een sluiswachter, die we om economische redenen maar niet gefotografeerd hebben.




Onder de A28 door en daarna kwamen we in een prachtige oase van natuurgebied Wolddeellen/Sassenheim.





Prachtige veenweiden, waar we een ooievaar haar jong zagen voeden, en een lunchpauze aan een van de visvijvers. Via een trapje (onze benen konden de veranderende beweging wel waarderen) kwamen we uit bij de vakweg spoorbrug Onnen, waar Jeannette kon genieten van het bijzondere lijnenspel.












Het traject van vandaag had maar een tweetal pleisterplaatsen, terwijl onze benen vandaag wel behoefte hadden aan minimaal vijf. Nieuw was vandaag het advies van mevrouw Mulder om bij de stop even je schoenen en sokken uit te doen. Dat bleek een goed advies. Lekker de wind er even over, de sokken weer droog en even rondjes draaien met de voeten als broodnodige afwisseling van voetbeweging. Warme bospaden die veel lijken op het Brabantse, maakten dat we elkaar moesten oppeppen om de moed niet op te geven. Afwisselend voerde dan weer Janny, dan weer Jeannette het kopwerk en zo kwamen we bij de laatste pleisterplaats volgens het boekje, een jeugdherberg met selfservice en drukke familiebijeenkomsten. Maar, we zaten en dronken thee en droomden van de eindstreep. We strompelden weer weg bij de herberg. Jammer, om het hoekje lag een nòg idyllischer plekje, waar de koffie, thee, of aanmaaklimonade, de mueslirepen en de zelfgemaakte kaarten, zowel in als uit de zon geconsumeerd konden worden. Maar we hadden net onze rust gehad en hebben alleen in het gastenboek geschreven "hadden we dit maar eerder geweten". We hebben het onze wandelaarsters van dag 1 nog als tip mee kunnen geven, toen we hen ’s avonds op een terrasje in Zuid-Laren nog eens tegenkwamen.
Weg vervolgd langs het Groningse Hunebed, waar Jeannette niet op kon klimmen omdat haar benen én lichaamslengte dit niet toelieten; waar Jeannette onder de steen kroop en vervolgens bijna haar kop stootte toen ze opstond; waar Janny en Jeannette samen vereeuwigd werden door een hele aardige jongeman die samen met zijn vriend van de schaduw zat te genieten en die ons ook nog vertelde dat er files in aantocht waren vanwege de TT-Assen die bijna was afgelopen. Straks maar even de thuisblijvers vragen om de verkeersinfo te raadplegen.





Nog 3 km: oohhh die benen......... , maar we zien het torentje van Zuidlaren al. Om 17.40 uur zijn we dan eindelijk in Zuidlaren (Berend Botje hadden we 's ochtends al gezien). Nu geen douche of bed, maar wel andere schoenen en kleding uit de auto en verkeersinfo: "het verkeer wordt omgeleid over Groningen, Friesland en de Flevopolder". Een prachtige rit, door een gebied waar je anders niet gauw komt, en al met al maar 10 minuten langer dat de heenreis.
Moe maar voldaan terug in Uden rond de klok van 10.

Impressie van de dag:

Feiten van de dag: 25.440 stappen - 22km - warm 21 C en 312km autosnelweg

PP Winsum-Groningen 25-06-2010

Deze nacht hadden we gelukkig allebeí goed geslapen en de Spiroflor had zijn werk ook goed gedaan, zodat we herboren om half 8 alweer aan het ontbijt zaten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, alweer een blauwe lucht en het prachtigste weer van de wereld.

Half 9 langs drukke weg op weg naar Garnwerd.Een zelfmeegebrachte koffiestop, met uitzicht op een draaibrug over het Reitdiep, brutale, geëvolueerde mussen, die de suiker in de koek niet konden waarderen, maar het brood uit je tas tjilpten, fijne gesprekken, waarvan de afgedane zaken in het Reitdiep gekieperd konden worden. We weken deze dag van de route af, op advies van..... mevrouw Mulder. Zij kende een "mooiere" route, met prachtige kronkelweggetjes en slootjes, weidevogels en een container waarachter je kan plassen. Bij Wierummerschouw pakten we de PP-route weer op.

Bovenop een Wierd lag een prachtig klein kerkhofje met z'n doden uit te rusten onder zeer bijzondere zerken of zelfs eigengemaakte graven. "Hier wil je toch begraven liggen ......." We zagen onderweg een leuk paadje met de naam Platvoetspad en twijfelden of we ook hier onze eigen PP-route zouden schrijven. Toch maar door volgens het boekje. Aan het eind kwamen we toch weer uit op het Platvoetspad. We hadden misschien wel kunnen afsnijden en dat hadden onze benen niet erg gevonden. Aan de overzijde van het Van Starkenborghkanaal een bankje voor de lunch. We kregen gezelschap van een hondje van de overkant, die ook wel zin had in een boterham met kaas. Hij bleef geduldig en gezeggelijk aan onze voeten liggen tot de laatste kruimel in onze mond was verdwenen. No hard feelings...., hij ging gewoon weer terug waar hij vandaan was gekomen.

We wandelden door over de Paddepoelseweg en genoten van de verschillende kwaakconcerten. Het pad werd ook gebruikt door inline skaters en wielrenners, hondenuitlaters en studenten en hun docenten.

En zo plots uit het niets, verrees het Zernike universiteits complex van de stad Groningen. Een imposant gebouw, van bijzondere, moderne architectuur. We misten de Noorderbegraafplaats door onze conversatie en ook omdat we al een kerkhof bezocht hadden. Helaas misten we daardoor ook het vervolg van de route. Geen nood, we vonden hem weer terug. Om onze pijnlijke benen te vergeten kletsten we maar wat en ja hoor, weer niet opgelet en weer van de route af. Allemaal extra meters, en die tellen als je benen niet meer willen.

Toch maar even de weg teruggezocht én gevonden, door het Noorderplantsoen dat op 17e eeuwse stadswallen is gebouwd.

Eindelijk is daar dan de stad, waar Jeannette het Goudkantoor nog kent van haar vorige bezoek. Een watertje en een soepje, maar ook een frisse wind. Dus op naar het bier op een warmer plekje, nl. het Groninger museum.

Op de kiek met een Wieckse Witte. Moe, moeder, moest, moesten we op weg naar het op 100 meter verder gelegen Centraal station om daar de trein naar Winsum te pakken.

We pikten nog een pianoconcert mee in de stationshal, maar de belangstelling verdween snel doordat de benen opnieuw hun aandacht opeisten. In de trein werden we nog even op een dwaalspoor gezet, doordat de omroepster ons probeerden wijs te maken dat dit boemeltje de sneltrein naar Leeuwarden was. Gelukkig zat er een doorgewinterde reizigster uit Roodeschool in onze coupé die ons verzekerde dat deze trein zou stoppen in Winsum. Bij het vallen van deze plaatsnaam kwam er uit de bank voor ons ook een zucht van gerustheid en daar zaten 2 dames (overduidelijk zussen) die wij de eerste dag ook al hadden zien lopen op het traject Winsum-Pieterburen. Zij herkende ons ook en we raakten aan de praat, waarbij tot onze verbazing bleek dat een van hen ook uit Uden kwam. Vanaf het station nog even op de tanden bijten tot aan de voordeur en het bankje van mevrouw Mulder. En toen mochten de schoenen uit, de douche aan en Spiroflor op de pijnlijke hamstring en bovenbeenspieren. 's Avonds scoorde Janny nog een mooie zonneklep en haalden we ons maaltje bij Anytime. Min of meer te moe voor een Portje, namen we er toch een en schoven rozig onze bedjes weer in.

Dagimpressie:

Feiten van de dag: warm +/- 25 C - 16,6km -715 Cals en 19.225 stappen op de teller. Gek, want het voelde veel meer dan gisteren...

PP Pieterburen-Winsum 24-06-2010

Het grote, echte werk gaat beginnen! Na wat uurtjes voorbereiding en gepuzzel, lijstjes maken en koffertjes pakken, gaan we op weg naar het noorden. Het is woensdagavond 23 juni en om klokslag 7 uur staat Janny met de auto voor. "Feeling good", prachtig weer, 3 heerlijke avontuurlijke dagen in het vooruitzicht, met minimaal een 9 voor wandelweer. We wisselen de dag uit, drinken onze koffie bij de pomp, zien "oehoehoehoerend hard" caravans voorbij komen, die nog even door de Rijkspolitie aan een laatste inspectie worden onderworpen (het is nl. zaterdag TT-Assen - hierover later meer) en voor we het weten zijn we bij de stad Groningen aangekomen. Winsum is Gouw gevonden en we worden warm onthaald door de 5 katten van mevrouw Mulder. Een heerlijk knus "thuis" is onze stek de komende 3 nachten. Na een verkenningsrondje door de buurt duiken we ons bedje in en worden nog even uit onze slaap gehouden door de waarschuwingsbellen van de spoorlijn, die die avond van de leg zijn. Half 8 is onze ontbijtafspraak. Een rijk gedekte onbijttafel staat ons op te wachten met een glunderende mevrouw Mulder in haar badjas. Ze draagt ons van alles aan: van warme broodjes, tot appeltjes, van boterhamzakjes tot verse (uit eigen tuin) aardbeitjes. Half 9 rijdt onze regiotaxi voor en ja hoor het is weer een leuke chauffeur. Dat hebben we al snel vastgesteld. Een beetje jong voor 50+ers, maar kijken mag......... en praten met de chauffeur gelukkig ook. Hij zet ons af bij het monument van de Homan Linthortspolder, alwaar we te voet naar de dijk gaan. We willen écht dáár beginnen.

Eerst over de slikken en de Waddenzee kijken, "high 5" en "Nederland here we come", en dan op pad. Genietend van het Groningse vlakke land, de mooie weggetjes, mooie helder blauwe luchten, komen we aan in Pieterburen.
Hier willen we samen op de foto! Een lange-arm-kiek dus, die door ons lengteverschil niet helemaal voldoet aan het beeld dat we willen, maar wél duidelijk maakt dat we eens als BUREN zijn gestart!! Janny ontdekt een mevrouw die plantjes aan het dompelen is voor een soort kerkje. Er is direct een klik en een leuk gesprek en het voelt alsof we er een vriendin bij hebben die ochtend. De Buren van Pieter biedt een saai en ongezellige aanblik, maar bij de theeschenkerij verderop in het dorp vinden we onze koffiestek.




Het wordt nog iddylischer wanneer we in de tuin neer strijken. Het blijkt een tuin die vroeger toebehoorde aan een weem- en boerderijpastorie. www.domiestoen.nl. Héél lang genieten we van dit zalige plekje met koffie en met appeltaart en weer met koffie, en ...., O ja, we moeten vandaag nog een PP-afstand lopen. Dan toch maar eens beginnen. We worden nog uitgezwaaid door onze "nieuwe vriendin". Onderweg veel vriendelijke mensen, schooljeugd op de fiets, erg veel mooie huizen en dito tuinen, molens en bruggetjes, maar ook vermoeiheid en warmte die gaan opspelen.
















Rond 3 uur terug in Winsum waar het bankje bij de voordeur van mevrouw Mulder onze eerste rustplaats biedt. Schoenen uit en voeten aan de lucht, hèhè wat lekker. Douchen, toegeven aan slaap, eten bij De Gouden Karper wat een beetje een té vergulde titel bleek voor wat je kreeg en als toetje konden we geen pap meer zeggen. Met een half oog voetbal gekeken (Nederland-Kameroen 2-1) en bijna gelijk met het laatste fluitsignaal het bed in.

In het dorpje Eenrum woonden ook Oranje-fans!








Feiten van de dag: zonnig en warm +/- 23 C - 22,5 km - 25.129 stappen. Het stuk van de dijk naar Pburen was blijkbaar toch langer dan we vantevoren hadden gedacht! Het blijkt nl. de langste wandeling van deze 3-daagse te zijn geworden.