Zelhem - Braamt 18 oktober 2013

Als twee kneuzen stappen we deze morgen de auto in.
De kanjers van de vorige keer hebben zich teruggetrokken; we zijn ze even kwijt.
En tóch, we weten het allebei: een wandeldag zal ons allebei goed doen. Keer op keer hebben we dat aan den lijve ondervonden.
Bovendien: we weten een leuke koffieplek aan de start. Dáár zullen we de dag beginnen. Samen aan de leestafel met een “aangekleed” kopje koffie en niks anders dan elkaars verhalen.
Een eigenaar die een subtiel  signaal weet te vertalen naar een tweede kopje, opnieuw aangekleed met iets lekkers. 
Een aanrader: Eeterij de Smoks http://desmoks.nl/# aan de Markt.

Tegen elven zijn we weer boven Jan en starten we de vernieuwde route die om Doetinchem heen via IJzervoorde en kasteel de Slangenberg naar Braamt voert.

Al snel zijn we in het buitengebied en het is prachtig. Lekker weer, hartstikke rustig en prachtige herfsttinten. Mooi rood eikenblad,  bloeiende grassen, grazende koeien, een boomhut.

  

Weer een bijzondere naam ”het kolkstroeterpad”. 

Later lezen we dat de buurtbewoners dit pad hebben gevrijwaard van de ruilverkaveling en zo een bijzonder stukje natuur hebben weten te behouden.

We komen langs de  dorpsschool van IJzervoorde, waar ook een kringloopwinkel gevestigd is. We maken een praatje met een bejaarde man, wiens vriendin ook het Pieterpad heeft gelopen: heen én terug. Nee, hij niet. Hij is niet meer zo goed ter been…..  We vertellen dat we zo genieten van het mooie landschap en hij bereidt ons voor op een deceptie als we de Oude IJssel zijn overgestoken: dan wordt alles anders.

Zo ver is het nog niet.

We lunchen op het “Pieterpadbankje” bij een camping die nagenoeg verlaten is en lopen verder door het gebied van de Slangenburg. 

Zo’n ontzettend mooi loofbos  in warme kleuren en met heel veel paddenstoelen die ons keer op keer doen stilstaan en genieten.










Kasteel Slangenburg; we zijn welkom als we rekening houden met de gasten die voor een training of een  retraite aanwezig zijn, of anderszins tot zichzelf willen komen. Het koetshuis blijkt open te zijn en een zelfgebakken appel/notentaart staat ons op te wachten.
Die staat daar ècht voor ons, geen overleg nodig, we gaan er voor zitten. Een stemmig muziekje, dat speciaal voor ons wordt opgezet, vult de ruimte met prachtige kroonluchters en schilderijtjes van plaatselijke kunstenaars (zo schat ik in).
Een kleine dame komt binnen om met de beheerder te overleggen over een spirituele lezing die zij de volgende dag zal geven. Ze zou beter naar haar eigen tips moeten (durven) luisteren. Het is juist de beheerder die de rust kan bewaren en vertrouwen inboezemt.

Kasteel Slangenburg

Kom op dames, verder. Er zijn behoorlijk wat kilometers nodig om de calorieën die we genuttigd hebben weer te verbranden.
We lopen langs de gracht om het kasteel heen, schieten een paar mooie plaatjes en dromen weer van later als we samen een fotografiecursus zullen gaan volgen.
















Allebei doen we ons best om het lijnenspel van Sluis Pol














in beeld te brengen en inderdaad, het landschap ziet er aan de andere kant van de Oude IJssel totaal anders uit. 

Geen bossen, geen landgoederen, maar een weidse blik over het grasland.


Geen groet terug vanuit het groepje fietsers, maar och, “zukke zijn zo..”.


Tegen half zes komen we terug in Braamt bij de auberge waar we onze auto geparkeerd hebben. 

Een kopje soep en onze dag zit er op.
We realiseren ons dat we geen moment overwogen hebben om de route in te korten. We hebben gelopen, we hebben verteld, we hebben genóten.

En we kunnen er weer even tegen.

Nog wat foto-impressies van de mooie Achterhoek en van deze heerlijke dag:

Vorden - Doetinchem 1 september 2013

Het verslag van vandaag bestaat uit 2 delen: het verslag van Jeannette én van Janny.

Het verslag van Jeannette zoals zij de dag beleefde:
Om de vaart erin te houden hebben we een maand ná de vorige wandeling de volgende alweer gepland staan. Het is de bedoeling dat we vandaag van Vorden naar Zelhem lopen.

Het is zondag en het OV rijdt niet zo frequent als door-de-week, dus de routing is als volgt: met de auto naar Doetinchem – station, daar de bus naar Vorden en aan het eind van de wandeling in Zelhem de bus naar Doetinchem.

Het was fris toen we vertrokken, maar we lieten toch de jassen thuis. Het zou ongeveer 19 graden worden en die paar voorspelde spatjes die trotseerden we wel met alleen een vestje. Ruim op tijd waren we op het Stationsplein in Doetinchem. We werden al meteen door een beveiligingsbeamte van het Belastingkantoor begroet met een vriendelijk "goeiemorgen" en de mededeling dat het gratis parkeren was. (Altijd op zondag, dus…..). We hadden nog tijd voor de zelf-meegebrachte koffie in zelf-meegebrachte, échte bekers.

De bus leek alleen voor ons te rijden en om 10.10 uur stapten we uit in Vorden. De Gravin van Vorden leek nog te slapen en die lieten we dan ook mooi links liggen. 

Direct buiten het dorp lag kasteel Vorden al in een waterig zonnetje te ontwaken. Het viel ons al meteen op dat we vandaag niet de enige wandelaars waren. 

Een 4-tal dames uit Maastricht kwamen langs gekakeld; daar hadden we niet zoveel mee. Niet veel verder stonden ze in de vereeuwigde cementen voetsporen van Toos Goorhuis en Bertje Jens en wilden natuurlijk in deze actieve houding op de foto. Nou waren wij niet te flauw en hebben een paar plaatjes geschoten. Zelf hoefden we niet zo nodig op zo’n foto. Na een paar plaatjes van het kasteel te hebben geschoten wandelden we weer verder. De Maastrichtse dames in ons kielzog. Dat gaf niet zo’n lekker gevoel, dus bij het eerste het beste bankje zijn we gaan zitten, hebben de dames laten passeren en onder het genot van een boterhammetje, een zonnetje en een serene stilte kwamen we bij en in de ruststand.

Verscholen boerderijen

Bij het buurtschap Linde zijn we even afgeweken van het pad om een kop koffie te scoren in ’t Praothuus. Daar was het gezellig druk op het terras. Het bleek dat er vandaag meerdere wandelroutes waren uitgezet in de omgeving van Vorden over verschillende afstanden. Het viel ons op dat het publiek dat daar aan mee deed, stuk voor stuk allemaal prettige mensen leken. Omdat het zo druk was op het terras mochten we, omdat hij, zoals hij zelf zei hij “toch geen keus had”, aanschuiven bij een oudere man aan een tafeltje. Hij bleek een raswandelaar te zijn en deed vandaag mee aan de 30 km. Het Pieterpad had hij in één keer  gelopen. Hij en zijn vrouw, die vandaag de 20 km liep, wandelden doorgaans samen. Nu was hij op zijn qui-vive dat zijn vrouw hem niet voorbij zou lopen en hield daarom de voorbijkomende wandelaars in het oog. Ze mocht natuurlijk niet eerder finishen dan hij; hij was per slot eerder vertrokken.

Een andere wandelstel raakte aan de praat met ons; zij bleken ook het Pieterpad in één keer te hebben gelopen. Ze hadden er 4 weken over gedaan en vonden het een fantastische ervaring om 4 weken helemaal alleen maar met wandelen bezig te zijn. Het woord “onthaasten” viel; een gevoel dat ze zelfs daarna nog hadden kunnen vasthouden. Op de planning stond om in 2018 de tocht naar Santiago de Compostella te gaan lopen. Helemaal vanuit Luik lopend naar deze bedevaartsplaats. Ze zouden er 6 maanden voor uittrekken. Op onze vraag, waarom pas in 2018 was het antwoord : geld sparen en vrije dagen om vervolgens zo weinig mogelijk onbetaald verlof te hoeven opnemen. Ze glunderden allebei bij de gedachten aan deze tocht en de vonk van verlangen naar zo’n geweldige onderneming sloeg over op ons. Nog namijmerend over deze plannen, besloten we om eerst maar eens het Pieterpad af te maken en dan weer verder te zien.

Huize 't Zelle

Onze weg vervolgde langs mooie lanen met prachtige hoge eiken en beuken, langs landgoed Huize 't Zelle, door het plaatsje Varssel (nooit van gehoord!) en vervolgens door het landgoed ’t Zand. Mooie slingerweggetjes brachten ons uiteindelijk in Zelhem. Op een van deze weggetjes ontmoeten we alweer doorgewinterde wandelaars, een echtpaar uit Breda, die ook aan het Pieterpad bezig waren, maar inmiddels o.a. ook het Pelgrimspad al hadden gelopen. De mannelijke helft van dit paar was er erg nauw aan; ergens in het Pelgrimspad waren ze een stukje fout gelopen. Dit heeft hij later opnieuw gelopen, anders had hij niet het gevoel dat hij dit pad helemaal had gelopen. Nou smokkelen wij ook niet, maar als het bij toeval niet helemaal gaat volgens de route, wat wel eens is gebeurd, dan gaan wíj daar niet voor terug.

Om 15.12 uur in Zelhem aangekomen, was het inmiddels helemaal bewolkt. De temperatuur was goed, maar het waaide hard. De bus naar Doetinchem zou pas om 16.10 uur rijden, dus we togen naar een gezellig terrasje, waar we ons tegoed deden aan “lekkere koffie”. Deze koffie mét Tia Maria erin gaf ons weer energie en we besloten om door te wandelen naar Doetinchem, i.p.v op de bus te blijven wachten. De planning was dat we om ongeveer 17.15 uur in Doetinchem konden zijn….. als we door zouden lopen. Het werd echter iets langer.

De route zoals die in ons boekje aangegeven was bleek inmiddels een verouderde route te zijn. Dit hadden we al gehoord van het echtpaar uit Breda. Maar omdat we niets anders hadden dan ons boekje hebben we tóch de oude route gepakt. Onderweg werden we er nog op attent gemaakt door een bewoonster van deze streek die langs fietste en ons en passant zei: “jullie zitten op de oude route hoor”. Voor ons was dit beter, omdat deze oude route ook precies uitkwam bij het station, alwaar ons auto stond.

Het stuk door Doetinchem was nog een heel eind. Maar gelukkig kwamen we nog een mooie hockey jongen tegen die ons even een blik met zijn mooie ogen gunde en ons, op onze vraag of we goed zaten voor het station, vertelde dat we vooral nog een heel eind door moesten lopen op de volgende weg naar rechts.

Helaas begon de enkel/wreef van Janny op te spelen. Misschien tóch iets te veel voor vandaag? Ook de bovenbenen van Jeannette waren flink verzuurd. Thuisgekomen in Uden leek het meer op gestrompel dan op lopen.

Vlotte terugreis en lonkend naar de volgende etappe kwamen we weer heelhuids aan in Escharen.

Het was weer een heerlijke dag, met fijne gesprekken, leuke ontmoetingen en weer een stukje Nederland bedwongen.

Het verhaal zoals Janny de dag heeft beleefd:

We gaan weer op pad, eerste tocht  uit het Zuidelijke boekje van het Pieterpad.

De etappe Vorden-Doetinchem lijkt met 26 km te veel van het goede, dus de planning is te lopen tot Zelhem, en vandaar de bus terug te nemen naar Doetinchem waar de auto op ons staat te wachten.

We starten bij station Vorden, laten de Gravin voor wat ze is, en komen al snel bij kasteel Vorden. Daar blijken meer dames vandaag als wandeldag gekozen te hebben en we zetten ze als groepje op de foto: in de voetsporen van…….

Wij hoeven niet zo nodig, wij lopen ons eigen pad. Typisch dat we allebei dat eigengereide in ons hebben.

Hoewel de zomer nog volop in gang is hangt de herfst in de lucht.

Paddestoelen, zwammen, bramen, vlierbessen. Projecten voor Jeannette die zelf jam en sapjes gaat maken.

Het bos geurt heerlijk door het vocht in de lucht.  Landgoed Vorden toont ons een prachtig bos met mooie lanen. Van hieruit nog 256 km te gaan tot de Pietersberg, ware het niet dat we al enkele zuidelijke etappes achter ons hebben gelaten.

We hebben er zin in, worden blij van de omgeving en van de mensen die we ontmoeten.

Een straat met de naam  Zomervreugdweg. Dat zègt toch iets over de mensen die hier wonen! 

In Linde gaan we even aan bij het Proathuus, dat vandaag een koffiestop blijkt te zijn van een uitgezette wandeltocht vanuit Vorden. We ontmoeten een stel dat het PP in vier weken gelopen heeft. “Dat doet echt wat met je. Na vier weken ben je volledig onthaast!” en ja, je hebt daarna even tijd nodig om weer in het gareel van alledag te komen. Zij hebben een droom:  in april 2018 de hele route naar Santiago de Compostella. Daar trekken ze dan een half jaar voor uit. Ik zou zó met ze mee willen, of tenminste hun verhalen willen lezen. Ik bewonder de stelligheid waarmee ze hun droom ook in praktische zin langzaam maar zeker vorm gaan geven. Wij houden het nog even bij ’t Pieterpad, maar ook ik merk dat het langzaam maar zeker gaat kriebelen om verder te kijken dan de Pietersberg.

Dat verder kijken hoeft echter niet richting Spanje te zijn, het kan ook naar het westen van Nederland. Streekpaden en LAW’s genoeg. Zelfs de strandzesdaagse wordt even genoemd. Mogelijkheden te over om ook van de mooie plekjes in ons land te genieten.

Plaspauze bij Radstake. Verboden voor honden, wij voelden ons niet aangesproken, maar de brandnetels lieten wel weten dat we niet echt welkom waren met onze boodschap. 

Kort daarna komen we in Zelhelm, het eindpunt van onze etappe. We trakteren onszelf op een lekkere kop koffie met Tia Maria. De serveerster wist precies wat we bedoelden en kon met ons meegenieten. En wat doet een mens dat goed. Hoezo nog drie kwartier op de bus wachten en dan een half uur reizen. Dat kunnen we in dezelfde (?) tijd ook zelf wel lopen, toch…..? Wat zijn we toch een kanjers!

De teen van Jeannette houdt zich rustig; de veters van Janny gaan wat losser om de enkel wat ruimte te geven en daar gaan we weer! Iets later dan verwacht komen we in Doetinchem aan. Moe maar voldaan, want we hebben nu toch zeker 25 km achter ons gelaten.

Wat zijn we toch een kanjers!

Laren - Vorden 2 augustus 2013

Vrijdag 2 augustus 2013, de wandeldag die we al vóór de vakantie hadden ingepland, leek de warmste dag ooit in Nederland te worden. Tenminste als we de weerstations en –sites moesten geloven. We lieten ons niet kisten; de dag stond gepland, we hadden er zin in en met in ons achterhoofd de door ons inmiddels bedachte finish van het totale Pieterpad in de zomer van 2014 trokken we er toch op uit.

Acht uur in Escharen: nog een kopje thee en een sanitaire stop en ontdekken dat we de trein van 9.15 uur tóch niet gaan halen. Dan maar een uurtje later, het is per slot van rekening nog steeds vakantie, én warm is het toch al. We moesten rekening houden met een wegomlegging op onze route, waardoor we het laatste stukje tot Vorden een prachtig toeristisch traject reden over Bronkhorst, Baak en Wichmond. Dit bleek al een kleine samenvatting van het landschap van onze wandeling te zijn. Lieflijkheid en rust waren de woorden die bij ons opkwamen. Hier móesten de mensen wel gelukkig en blij zijn.

Het tegendeel bleek toen we in Vorden, voordat onze trein richting Zutphen zou vertrekken, een kopje koffie gingen drinken op het terras van Hotel de Gravin van Vorden. Terwijl het daar nog ontbijttijd was, vroegen we om koffie. De eigenaar was binnen druk aan het vegen en liet weten nog even bezig te zijn. Toen hij uitgeveegd was kwam hij warm en vermoeid naar onze tafel op het terras (heerlijk in de schaduw) gesloft en vroeg wat we wilden hebben. Wij hadden wel zin in de koffie met de huisgemaakte taart dat buiten op het krijtbord stond aangekondigd. Per slot van rekening vierden we vandaag ook nog een beetje de verjaardag van Jeannette. Dat was duidelijk te veel gevraagd en met een gebrek aan vriendelijkheid liet hij ons weten dat die taart nog níet kon, want hij was nog met het ontbijt bezig! Ok……., dan maar een koffie en een cappuccino. We kregen met hetzelfde chagrijnige gezicht 2 koffie. Ok……, maar dan ook geen fooi en een slechte review.

Met de boemel naar Zutphen, daar de bus naar Laren en zo konden we om 11.00 uur onze tocht beginnen.

Ja, het was warm, maar toch ook weer niet zó warm vonden wij. Dankzij de vele bomen langs de route en het bosrijke landgoed dat we doorkruisten, was het goed te doen. Onze watervoorraad was groter dan normaal; onze pauze in het schaduwrijke loofbos net ná het riviertje De Berkel – ooit een belangrijke verbinding tussen Zutphen en de achterhoek – was heilzaam en gaf ons weer nieuwe energie en zo konden we de route lopen op ons eigen tempo. Dit keer maakten we niet zoveel foto’s als anders. Dat lag zeker niet aan de prachtige route; het landschap was golvend en weldadig, de boerderijen straalden rijkdom uit, de tuinen waren kleurig en bloemrijk, de korenvelden wuifden ons zacht gedag……  en zo liepen we en liepen we, totdat Janny’s interne alarmsysteem aangaf dat we niet meer goed op de route zaten. 500 meter terug – dus bij elkaar een 1 km teveel – hadden we rechts gemoeten naar landgoed Het Enzerinck, een prachtig landgoed in neoclassicistische stijl uit 1826 met prachtige bomen. Opnieuw een prachtige plek om te rusten.

Langer dan we er erg in hadden duurde deze pauze. Het laatste stukje naar Vorden was warm. We verbaasden ons erover dat we vandaag – de warmste dag ooit in Nederland - zoveel meer wandelaars en fietsers tegenkwamen dan normaal.

Gezien onze negatieve ervaring ’s ochtends bij de koffie hoopten we nog op een mogelijkheid om ergens nog wat te drinken vóór Vorden. Het boekje gaf aan dat er geen pleisterplaatsen waren op dit traject. Maar toch, ongeveer 250 meter ná het “Lekkebekje” zat daar een prachtige uitspanning met de naam Brasserie Lettink www.brasserielettink.nl. Er kwam een vriendelijke serveerster bij onze tafel, die zéker last had van de warmte, maar allervriendelijkst en allerliefst aanbood om ons nog extra een glas water met ijsblokjes erbij te serveren. Ze maakte een gezellig praatje over onze wandeling en vertelde, zonder chagrijn, dat het vandaag té warm was om te werken en dat er ook weinig te doen viel. Wat een verademing en wat een tegenstelling tot eerder die dag. Dit mocht wel beloond worden met een compliment. Helaas was de betreffende serveerster al naar huis toen we wilden afrekenen, maar haar baas mocht het weten. Die was natuurlijk wel nieuwsgierig naar onze slechte ervaring en vooral waar dat dan was. Hij had ook nog een mooie visie die past bij klantvriendelijkheid en gastvrijheid: “als ik dit werk met chagrijn moet doen, stop ik er meteen mee”!

Wat een héérlijke dag hebben we gehad. Relaxed, simpel, mooie route en zoals we gewend zijn weer zo’n klein moment van geluk en wijsheid. Vriendelijkheid kost niks en heeft een groots effect.

Het deed Janny denken aan een kerstwens die zij jaren geleden eens had gelezen, waarin de boodschap was dat “Aandacht” de hoogste vorm van wijsheid is. Dit is óók verbonden met vriendelijkheid.

Voordat we de reis terug inzetten, nog even de benen strekken in het gras naast een kunstwerk wat leek op een reuze eikel – misschien niet toevallig tegenover hotel de Gravin van Vorden!

Eye-opener op de terugweg was Doetinchem. Leuke stad – leuk voor de volgende keer misschien.

PROOST!!

Toepasselijk!!

’s Avonds nog heerlijk gegeten in Grave. Wel moe, maar toch verbazend fit na zo’n inspanning op deze heerlijke dag.

We kunnen weer niet wachten tot de volgende PP-wandeling.

De temperatuur in Vorden vandaag lag rond de 36 graden. We hebben 15 kilometers gelopen en veel vocht zowel naar binnen als naar buiten gewerkt.

De koeien zochten vandaag meer de schaduw op.

Holten - Laren 28 juni 2013

Het wil maar niet zomeren, maar ondanks de grijze luchten, regen en lage temperatuur kunnen we de kriebel om er weer op uit te trekken niet meer onderdrukken. We laten ons niet afschrikken door de zeer uiteenlopende weersvooruitzichten voor vrijdag 28 juni; we gaan gewoon en we zien wel. Zo zwaar als de lucht was van de regen bij het wakker worden, zo zwaar voelden ook onze lijven. Het was maar goed dat we daar geen overleg meer over konden hebben, anders waren we misschien alsnog thuis gebleven. Gelukkig zou blijken dat het goed was om wél te gaan.

Om stipt 8 uur in Escharen om Janny op te halen, of liever om van auto te wisselen en bij Janny in te stappen. Wel of geen koffie? Neen, we gaan, want we willen de bus in Laren halen van 09.56 uur.

Onderweg wapperen de ruitenwissers er vrolijk op los en we kletsen bij over de onderwerpen die ons de afgelopen tijd bezighouden. Ruimschoots op tijd zijn we in Laren en vinden een mooie parkeerplek bij de bushalte - half uur te vroeg en nog steeds regen! Gelukkig is er een overdekte halte met een bankje.

Een vriendelijk meisje van rond de 18 staat al te wachten op de bus en is meteen bereid ons te helpen de juiste bus in de juiste richting te wijzen. Na een paar minuten voegt een man zich bij ons op de halte die door het leven ruim bedeeld was qua lichaamsomvang, maar minder in het vermogen om soepel te lopen, en claimt een plekje op de bank. “Zo, wandelaars in spee?” Hap, zegt Jeannette – want die is nog niet in de ontspannen modus en ziet het als een ongepaste opmerking: “hoezo in spee? Dat klinkt mij als wandelaars die net beginnen, maar wij zijn al een tijdje bezig op het PP”. Janny kon haar lachen niet bedwingen, want die zag natuurlijk de verbolgen uitdrukking op het gezicht van Jeannette. Nou, zo had die heer het ook niet bedoeld; hij bedoelde dat we vandaag lekker gingen wandelen. Het gesprek werd daarna zeer geanimeerd en de man kwam nog met een leuk gezegde over wandelaars die de Grand Randonnée gingen lopen: “Alles wat je thuislaat is meegenomen!” Die schreef Janny later op in haar boekje, want dat is natuurlijk een waarheid als een koe en die willen we ons als de tijd daar is nog wel kunnen herinneren.

De man en het meisje stapten in de bus naar Deventer en wij wachtten nog een paar minuten op onze bus richting Rijssen. We trokken samen de conclusie, na-mijmerend over de man die al pratende met ons zich ontpopte als een ontwikkelde gesprekspartner: "de eerste indruk zegt niet altijd alles; je kunt aangenaam verrast worden".

Ons ¾ busje kwam en na een kwartier stapten we uit bij station Holten. 

Bus uit en meteen café De Biester http://www.grandcafedebiester.nl/ in voor koffie met zelfgebakken Möpkes. Jeannette had al op het internet een reactie gelezen over deze zelfgebakken koekjes: “je zou er de trein voor missen”. Nou ja, dat wilden wij natuurlijk niet missen, want voor dat soort plekjes doen we het. Het was er gezellig, mensen kwamen en gingen en iedereen was vriendelijk. 

Vooruit, nu aan de wandel! Nog gauw even een paar foto’s van Holten

en het station én de fototoestellen natuurlijk instellen op ‘bewolkt’. Maar het was wel droog geworden intussen.

Het buitengebied van Holten kenmerkt zich door prachtige, grote bomen, slingerende zandpaden en lieflijke boerderijen.

Na een paar kilometer zien we ineens een 4-tal ezeltjes. Ze komen ons nieuwsgierig begroeten. Ineens horen we een ezel balken. Niet die van ons, maar eentje die verderop in een weitje staat en niet bij ons kan komen. Die wil ook zo graag aandacht. 

Nou nieuwsgierig zijn ze wel en aaien vinden ze ook heel lekker.

Ons tempo van 3 km per uur wordt weer gehaald, want we zien weer heel wat fotogenieke plekjes. Heerlijk om zo van de natuur te genieten en van het niet hoeven haasten.

De A1 steken we over en in het PP-boekje lezen we dat dit ook de route Den Haag – Moskou is. Wij blijven toch maar dromen van Maastricht en misschien daarna richting Santiago……………………………. Ach dromen mag toch!

We worden ingehaald door een echtpaar uit Drachten en lopen daar een stukje mee op. Deze mensen lopen ook PP, maar doen ook andere LAW-paden. Zouden ze al met pensioen zijn?? Jeannette durft het niet te vragen; qua leeftijd zullen we(Jeannette) elkaar niet heel veel ontlopen en ja, eerlijk is eerlijk ik zou het ook niet leuk vinden om nu voor 65 jaar te worden aangezien.

Eerder op de route hadden we al een onbemande koffiestop genegeerd, omdat we volgens het boekje, bij De Stobbe wilden pleisteren. Was misschien achteraf toch niet zo’n goed idee. Bij De Stobbe werden we verwelkomd door een tetterradio – wat uiteraard niet past op het PP volgens onze ideeën- de koffie, thee, bier (!) en het ijs was € 1,50 – alles in plastic bekertjes en maar één theesmaak, nl. vanillethee, het was verboden om de kas open te breken (ja duhuh) en nog veel meer instructies alsof we van plan waren de mensen te besodemieteren.

Weinig vertrouwen dus in de bezoekers van deze “trouwlocatie”. 

Nou Jeannette zag zichzelf niet in een witte trouwjurk daar op het toilet, dus dat gaat mooi niet door.

 Korte stop dus.

Later kwamen we deze uitstalling tegen langs de weg. Zonder waarschuwingen of instructies. We hebben ons laten verleiden tot de kersen.

Het open terrein ging over een bosrijk landgoed het “landgoed Verwolde”. Prachtig loofbos waar de wind vrij spel had met de boomtoppen en waar wij weer van genoten, afgewisseld met open landbouwvelden en boerderijen en natuurlijk het kasteel Verwolde. 

Het was een natte boel

Ook voor de paarden op het landgoed

                                       

Dit was t.o. het kasteel

Ter hoogte van het kasteel maakten we een uitstapje naar de dikste eik van Nederland en kwamen op weg daar naar toe Oom Frits tegen en het kleine eikje aangeplant in 2002.

Oom Frits is ongeveer 200 jaar oud geworden en heeft het niet overleefd

De Dikke Boom

Af en toe verbeelden we ons dat de zon wilde gaan schijnen, maar die hebben we toch niet echt gezien.

Aangekomen in Laren waren we het er allebei over eens dat het de moeite waard was vandaag en dat we ondanks een vermoeide start toch blij waren dat we hadden gelopen. Wel heel fijn dat het maar 15 km was. ’t Langenbaergh http://www.langenbaergh.nl/wonen/t-langenbaergh.html was open en onder het genot van een “dikke boom pannekoek” kijken we voldaan terug op de dag.

De terugreis verliep vlot en we maakten alweer plannen voor de laatste wandeling uit boekje 1 en besloten dat we de laatste etappes naar de Pietersberg sowieso in een meerdaagse willen doen en wie weet zijn we dan volgend jaar zomer klaar met het PP. We zullen zien……….

De route was goed aangegeven.

Tot slot nog een paar mooie plaatjes:

De kippen hebben het hier goed!

http://www.kerklaren.nl/kerkgebouw.html