We lopen het Pieterpad: juni 2014

De etappe in a nutshell?

Dit weekend weer stukje Pieterpad met Jeannette gelopen. Eerst naar Millingen a/d Rijn de theetuin bezocht, hapje gegeten bij Oortjeshekken in Ooij, als ware vriendinnen bijgekletst en vervolgens een overnachting bij Brigit, B & B "Onder de Pannen" . We hebben ons op zaterdagmorgen naar Braamt laten brengen door Don. Hier was de start van onze 24 km etappe, terug naar Millingen. Een stukje Duitsland (Hoch Elten) meegepikt waar we een spreekbeurt kregen over de Drususbrunnen en vervolgens door het Rijndal, via Spijk (slapend dorp) en Tolkamer (lekker ijs bij Toine) terug met "We noemen hem Hendrik" die ons met het pontje Heen en Weer op kwam halen om de oversteek te maken. Alsof het traditie moest worden sloten we de wandeling af met een koffie met...... En dan blijkt maar weer: nooit in herhalingen vallen. Iets lekkers overkomt je, dat kun je niet afdwingen. Dus nogmaals, met terugwerkende kracht, de complimenten voor https:\\deSmoks.nl aan de markt in Zeddam.
Hoewel de naam quarante treize onbekend was in Millingen, smaakte de "43" overheerlijk en bracht me in een jolige bui. Ook nooit weg. Hoewel Jeannette het toch beter vond om eerst maar een salade te pakken voordat ik haar weer naar huis mocht rijden
Wat hebben we het weer goed gehad!!

Heb je meer tijd dan kun je hieronder de uitgebreide versie lezen:

De grootste hobbel voor ons op het Pieterpad moest op dit traject worden genomen: de rivier de Rijn!! Veel gepuzzel ging eraan vooraf om uiteindelijk te komen tot een 2-daagse met overnachting in Millingen aan de Rijn in B & B Onder de Pannen http://www.onderdepannenmillingen.nl/, een bezoek aan de Millinger Theetuin en de volgende dag de wandeling van 24 km.

We hadden onszelf de rust gegund om rustig te pakken op vrijdagmorgen en pas om 13.00 uur te vertrekken. Jeannette nam de bus naar Grave om alvast in de reisstemming te komen. Janny had de toeristische route gekozen over Overasselt en Beek naar het dorpje Kekerdom, vanwaar we de Millinger Theetuin konden bereiken.

De wandeling er naar toe ging niet zonder een regenbuitje, maar alleszins de moeite van het waard.

De verrassingen in de tuin zaten in de mooie hoekjes, het met zorg ingerichte theehuis en lounge-tuinhuis, de prachtige bloemen en planten, de leuke ornamenten en de enigszins excentrieke eigenaar.

De wandeling terug ging niet geheel zonder omwegen, maar uiteindelijk, langs mooie stekkies, waarvan we natuurlijk probeerden de mooiste plaatjes te schieten, kwamen we precies weer terug in Kekerdom, waar onze auto stond.

Om 17.00 uur werden we verwacht bij Brigit om de sleutel voor onze kamer in ontvangst te nemen. We werden welkom geheten door een zachtaardige, vriendelijke dame die ons een lekker sapje in de tuin inschonk en met ons de voorkeur voor koffie of thee bij het ontbijt doornam en ons het aanbod deed om ons de volgende ochtend naar Braamt te brengen, uiteraard tegen betaling. Jeannette dacht nog even dat ze ons een te hoog tarief rekende. Maar na een telefoontje met de stadsregiotaxi, die overigens niet goed wist waar we dan wel opgepikt moesten worden - het pontje over de Rijn van Millingen naar de overkant was niet voldoende, zonder een adres konden ze al niet zo veel met ons - besloten we toch van het aanbod van Brigit gebruik te maken.

De kamer was er een zoals bij oma vroeger, met prachtige lakens (ze waren overigens spierwit, maar door het kunstlicht werd het op de foto okergeel) met borduursels en kantjes. De piepkleine flesjes 4711 op de rand van de wastafel met een marmeren achterplaat, bevestigde dat gevoel, evenals de geur die op de kamer hing.

Op naar Ooij voor onze avondmaaltijd. Na een tip die Jeannette had gekregen op het werk hadden we gereserveerd bij het restaurant Oortjeshekken http://www.oortjeshekken.nl/. Dat bleek een heel goeie tip te zijn! Heerlijk gegeten in een ontspannen sfeer. Ontspannen ook konden we beide onze zielenroerselen op tafel leggen, er naar kijken en luisteren, het grijze stof er uitkloppen, ordenen, spiegelen, teruggeven, erom lachen en opgeruimd weer naar ons B&B. Maar niet voordat we nog even genoten van de prachtige avondlucht boven de Ooijpolder.

Na een heerlijk ontbijt in de huiskamer van Brigit en Don werden we door Don via Emmerich naar Braamt gebracht. Onderweg kwamen de verschillen tussen de typen wandelaars naar boven: Don was het type "doorlopen, want lopende kun je ook je boterham eten", terwijl wij meer zijn van "plaatjes schieten, kletsen, kijken, koffiestekkie en 3 km per uur". Totaal verschillende beleving dus.

Vanuit Braamt werd het al snel klimmen en dalen, wel zo'n 12 km lang

We waren blij dat we uit het bos waren. Dat gold voor ons beide!

Aangekomen bij onze laatste klim in Hoch Elten.

Vanaf nu zouden we alleen nog maar afdalen naar de rivier. Maar ons wachtte nog een "spreekbeurt" van een bejaarde Duitse man die ons erg graag wilde vertellen over de Drusus Brunnen: een 57 meter diepe waterput, gegraven zo'n kleine 1.000 jaar na Christus. De put heeft tot 1931 water geleverd aan de inwoners van Hoch Elten. Eigenlijk wilde we door, maar het enthousiasme van de man weerhield ons ervan om hem af te breken en dus bleven we braaf uitluisteren naar wat hij had te vertellen.

In Spijk aangekomen waren we even de weg kwijt. Het Naoberpad loopt hier ook en heeft dezelfde aanduiding - rood-wit - als het Pieterpad. Janny had vandaag haar innerlijke kompas niet aanstaan; het kaartlezen om weer terug op de route te komen wilde niet vlotten. Een paar jongens die aan hun auto aan het sleutelen waren konden ons echter verzekeren dat de Kerkstraat 2 straten verderop naar links was. Hier was onze 1e échte stop. Soep, daar hadden we behoefte aan. Zoutigheid! De uitbater zette ons de goulashsoep met een droge King Corn boterham voor, waarbij zijn commentaar was dat "nog nooit iemand over zijn soep had geklaagd". Wij vroegen ons daarbij af hoeveel mensen zijn soep ooit hadden geproefd (hij smaakte overigens goed hoor), maar volgens ons komen er in Spijk niet zoveel mensen op bezoek. Een geïsoleerd dorpje van zo'n 700 inwoners, met een in verval geraakte kerk die bijna niet meer in gebruik is aan de voet van de dijk, de opmars naar Tolkamer.

Veel vervallen steenfabrieken kenmerken dit gebied. Vroeger waren er zeven steenfabrieken actief, nu nog maar drie.

Een toeristische rondvaartboot op de Rijn. Langs de oever veel verschillende soorten begroeiing, van sedum tot klaprozen.

Inmiddels komen we aan in het ooit bloeiende douanedorp Tolkamer.

Veel nieuwbouw typeert nu de skyline van het dorpje, wat waarschijnlijk op warme, zonnige dagen veel bezoekers krijgt in de hoedanigheid van fietsers, wandelaars en motorrijders. Vandaag, op een Hollandse grijze dag, was het een hoog grijze-koppen-gehalte die vanuit de auto naar de boten zaten te kijken.

Een frisse, blauwogige jongeman schepte voor ons een lekker ijsje op een hoorntje en al likkend zagen we flink wat rijnaken passeren.

Ook in het aangrenzende mini-gehuchtje Tuindorp wonen Oranje-fans!

In de haven van Tolkamer/Tuindorp kunnen grote Rijnaken aanmeren en kan de kapitein van een welverdiende nachtrust genieten.

De smalle landstrook tussen het Bijlandsche Kanaal en Recreatiegebied De Bijland mogen en kunnen we bewandelen dwars door de Uiterwaarden. In dit betrekkelijk kleine gebied leven wilde paarden. Ze hadden ons vrijwel direct in de gaten en bleven ons op afstand volgen. Ik weet niet wie de meeste behoefte had aan afstand....... maar foto's maken kon Jeannette toch niet laten.

Volgens de klok moesten we nu een keuze maken tussen doorlopen en de pont van 18.00 uur halen of nog een keer een stop maken in het laatste etablissementje vóór de pont. Maar daar moesten we ons dan zien te vermaken tot ongeveer 20.00 uur. We waren het er snel over eens, mede gezien de donkere lucht die steeds langzaam maar zeker meer onze kant opkwam.

Een goeie keuze, want net voorbij de camping begon het te regenen en koud te worden.

Tegen half zes kwamen we aan bij de opstapplaats van het pontje "Heen en Weer". Helaas was hij net begonnen aan het traject "Weer", wat betekende dat we mogelijk 30 minuten in de regen zouden moeten wachten. En wachten was: op de kade, zonder beschutting. Een minder leuk vooruitzicht. Maar.... de schipper was ons genadig en keerde zijn bootje en kwam onze kant uit gevaren. Hij had ons gesignaleerd met zijn verrekijker en vond dat wij niet in de regen hoefde te wachten. Dat kon ook bij hem aan boord, dan bleef hij gewoon aan onze kant liggen tot 18.00 uur of net zo lang totdat er zich aan de overkant weer mensen zouden melden om overgezet te worden.

We mochten in de stuurhut plaatsnemen. Janny prominent op de kapiteinszetel.

Ze genoot er zichtbaar van én van het gesprek met de schipper, die we Hendrik hebben gedoopt, vernoemd naar de grote rijnaak die voorbij voer.

Al wachtende zag Jeannette aan de overkant een aantal gedaantes in witte jurken de kade aflopen en maakte de schipper attent op de "witte paters" die mogelijk naar de overkant gebracht wilden worden. De schipper veronderstelde dat het hier ging om moslims of arabieren in witte jurken. Na een telefoontje van zijn baas hoorde hij dat het nonnetjes waren. Wat zouden die nu nog aan de overkant moeten doen? De nonnen gingen echter weer naar boven om beschutting te zoeken, of zo.......

wat een pech, bootje weg.....

Het was inmiddels weer droog geworden en we waren weer aan de Millinger kant van het water. Daar zagen we de nonnetjes weer lopen. Janny zag er een vrijgezellen feestje in; het waren tóch wel degelijk échte nonnen, maar wél vrijgezel naar ik mag aannemen en misschien was het voor hun wel een feestje hier in Millingen aan de Rijn.

Zin in een "lekkere koffie". De Taverne, Grand Café! nou daar hebben ze zoiets vast wel! Het voetballen stond aan, want het was inmiddels ná zes uur. Een handjevol voetballiefhebbers zaten richting het grote scherm en zagen ons binnenkomen. Er was zelf iemand die veronderstelde dat wij speciaal voor de wedstrijd naar binnen kwamen en hij nodigde ons al uit aan zijn tafeltje. Ik dacht het niet.... niet in zijn rokende gezelschap, maar lekker buiten op het terras, maar ook wij met de focus naar binnen gericht.

De Caféhoudster had onderbrak haar aandacht voor onze bestelling voor een voorbij razende ambulance met hoorn en zwaailicht. Misschien van haar stuk gebracht daardoor wist ze even geen raad met onze bestelling: koffie met een Cuarenta Y Tres. Bij het noemen van het getal 43 slaakte ze een zucht van verlichting en was blij dat ze die wél in huis had.

We kregen ieder een reuze bel met dat spul en al snel sloeg de stemming om in vrolijke lachbuien en voelde we de vrijheid ons te bemoeien met de presentatie van een stukje appeltaart. Daar zat nl. een minuscuul klein frotje slagroom op. Waarschijnlijk zou uitbater Theo er eerst geen slagroom op hebben willen doen, maar had zich misschien vergist. Toen Janny hem daarop aansprak - en de appelpunt was niet voor haar, noch voor Jeannette bestemd, maar voor een andere gast - werd er door ander gasten als commentaar gegeven dat je dat van Theo wel kon verwachten, of liever gezegd, je wist nooit wat je er van kon verwachten! Theo kwam zonder enige emotie op zijn gezicht teruggesloft, pakte de appeltaart weer op van de tafel en leefde zich uit met de slagroomspuit. En met datzelfde onbewogen gezicht deponeerde hij de appelpunt, maar nu met een even dikke laag slagroom als dat de punt hoog was erop, weer voor de neus van de mevrouw. Inmiddels kon je ons opvegen..... hè die 43 toch.

Inmiddels werd het etablissement door nog meer voetbalminners bezocht. We wilden eigenlijk wel weg, maar ons verstand zei dat we hier toch maar even een salade naar binnen moesten werken om weer met 2 benen op de grond te komen. De salade overtrof onze verwachting niet, maar het was te hebben.

Naar de auto, die 30 meter verderop stond en na een ferme toeter van Janny bij wijze van groet aan de cafébezoekers en met een prachtige CD op reden we weer op huus an. Het was een heerlijke twee-daagse!