Na een bijzonder goede nachtrust, waarin ik blijkbaar de nodige bomen omgezaagd heb, starten we de dag met een heerlijk ontbijt, mét een door Jeannette hard gekookt eitje! Zo zie je maar weer, nooit te oud om te leren. Een dag kan niet béter beginnen. We doen het rustig aan en vertrekken een trein later dan we gedacht hadden. Dingen gebeuren niet voor niks; in de trein komen we in een coupé terecht met meerdere Pieterpadgangers; allen hebben twee aan twee een plekje gevonden, en wij sluiten als nummer drie en vier aan. Er ontstaat direct een geanimeerd gesprek, en al gauw blijkt dat de dames en wij een gemeenschappelijke oog hebben voor het moois dat we onderweg tegenkomen ;-). Door de leuke gesprekken ben ik afgeleid en laat ons bijna een halte te vroeg uitstappen, als niet een van de wandelaars ons terug had geroepen. De conductrice kwam ook nog even poolshoogte nemen om te zien wie er voor niets op de "openknop" van de deur had gedrukt. Ze had niemand zien uitstappen en kwam toch eens even kijken wat er aan de hand was. We kletsen nog wat verder met de groep ASO's (AlleenStaande Ouders, dus ;)) en attenderen hen op de brouwerij Mommeriete en onze "praoter" van gisteren.
Uiteindelijk bereiken we station Hardenberg en lopen langs een opvallend pandje (voormalige meelopslag van Hardenberg, zoals een passerende inwoner op leeftijd ons ongevraagd, maar op een plezierige toon vertelde) en door het mooie winkelcentrum (uiteraard weer even een kopje koffie met.....) richting de Vecht waar we de Pieterpadroute weer oppikken.
Een gure wind waait over de dijk, maar we kunnen genieten van een valk die zich steeds een lantaarpaal verder in ons gezichtsveld neerstrijkt. We zien ook diverse witte reigers, die hier helemaal niet zeldzaam lijken. We lopen over het Sumpelpad richting Rheeze.
Onderweg kunnen we op een sprookjescamping een sanitaire stop maken en een warme beker chocomel drinken. We mogen er onze eigen klaargemaakte boterhammetjes bij opeten. We tippen twee wandelaars, die ook een beker warme chocomelk komen doen, over onze bijzondere Bed & Breakfast in Ommen. Ze zijn direct enthousiast en ons bekruipt een lichte wroeging, omdat onze spulletjes nog in de kamer in Ommen liggen en door onze tip mevrouw Brinkman wel héél weinig tijd heeft om de bedden te verschonen. De wandelaars, en stel, zéker 10 jaar jonger dan wij, zitten daar totaal niet mee en willen nog wel zonder meer in onze bedden schuiven, nu ze hadden gezien wat er voor mensen de afgelopen nacht in hebben geslapen. Híj was vooral blij dat er een TV was en zíj dat ze een heerlijke douche kon nemen en de avond van zichzelf konden zijn. Een kilometer of wat verderop haalden ze ons in. We zeiden nog dat ze niet te snel moesten wandelen om ons de kans te geven onze spullen op te halen. We hoefden ons geen zorgen te maken, want ze moesten in ieder geval nog een tandenborstel gaan kopen in het dorpje Ommen ;)). Nou ja, loslaten dan maar......
Twee paarden ruiken het voorjaar al in de lucht. Wíj voelen het nog niet, maar genieten wel van de uitbundigheid waarmee zij door de wei achter elkaar aan rennen. Het is te fris om langer te blijven zitten en we lopen door het bos naar het stuw bij Junne. De stroming in de Vecht is krachtig en maakt ons duizelig als we over de reling hangen.We kijken even naar de vistrap (dat zien we tenslotte niet elke dag) maar blijven niet lang hangen. We filosoferen nog even over het feit dat we onszelf vergelijken met sportieve, jeugdig uitziende, enthousiaste wandelaars. We voelen ons nadrukkelijk anders dan een groepje wandelaars dat ons tegemoetkomt en die toch bijna buren blijken te zijn. Waar zit 'm dat toch in? Wij zijn zeker niet jonger in jaren, en toch......
Een prima dag, we brengen nog wat "out of the box thinking" in de praktijk en inderdaad, door niet meteen met mitsen en maren op de proppen te komen, komen er verrassende ideeen naar boven.
Het venijn zat 'm in de staart vandaag. Het laatste stukje wilden we een beetje snijden, maar de wind sneed ons, door de jas en de broek. Regen kwam in vlagen en het vertrouwen in elkaar over waar we de Dennenlaan nou precies moesten zoeken vertoonde door de vermoeidheid en de weersomstandigheden wat scheurtjes. Moe, maar voldaan bereiken we onze thuisbasis bij de fam. Brinkman. Lidy Brinkman was al op de hoogte van de nieuwe gasten; ze mochten 's avonds komen slapen, ze waren nu een tandenborstel aan het kopen en na het eten wachtte hen een heerlijk schoon bed.
We hadden onze spulletjes al gepakt, even nog afrekenen en dan vertrekken voor de terugreis. We laten nog even in het midden of mevrouw Brinkman ook ons startpunt van de volgende etappe zal worden; het Pieterpad loopt bijna door haar achtertuin, dus het is wel heel verleidelijk, we zien wel........
De volgende etappe wordt voor Janny een flinke uitdaging: twee dagen op stap, met slechts één rugzak. Wat moet ze dan allemaal thuislaten, en waar zal ze vervolgens op mispakken? Dat wordt voor haar een grotere uitdaging, dan een hard gekookt eitje klaarmaken. Pieterpadwandelen is overal goed voor.
