We lopen het Pieterpad: 2014

De weersverwachting was redelijk, maar toch verraste de regen ons vandaag en verder werd Jeannette verrast door de geur van natte hond, die echt bleek te zijn. Hoe het precies ging, lees je in dit verslag.

Met de bus naar Nijmegen en daar overstappen op de bus naar Millingen ad Rijn. Op zich al een prachtige rit, m.n. het gedeelte door Beek; een slingerende weg langs prachtige villa’s en landhuizen was al een bezienswaardigheid op zich.

Net na half 11 gingen we op pad en na niet al te lange tijd begon het te regenen. Van het thuisfront hoorden we dat de bui ongeveer een half uurtje zou duren. Geen reden om de regenponcho aan te trekken, we zijn per slot van rekening niet van koek. We liepen door een open gebied en de miezerregen was behoorlijk straf. Al gauw hadden we enigszins verzopen koppies en geen zicht meer door de bril.

vandaag was het de PleNzenburgstraat

In Leuth aangekomen op zoek naar een WC. De plaatselijke snackbar had zijn deur open staan en de patattenbakker was genegen de deur naar de WC van het slot te halen voor twee van die doorweekte wandelaars. Als dank hebben we toch maar een lekker bakkie warme frietjes besteld en die smaakten erg goed. Met een warme buik en nog steeds een natte broek en jas gingen we weer verder richting Zyfflich, een klein stukje Duitsland.

de vroegere grensovergang tussen Leuth en Zyfflich

We werden in het dorpje uitgenodigd door een wandel-echtpaar dat strategisch had plaatsgenomen op de een klein pleintje met overdekte bankjes. Vanaf hier konden ze alle fietsers en wandelaars de gewenste richting wijzen. We werden dus uitgenodigd om even erbij te komen zitten en we raakten aan de praat: “lopen jullie ook het PP - wat doen jullie voor werk – heeft u nog meer kinderen” – en een “kopje” thee erbij. Een geanimeerd gesprek, maar ineens was het tijd om weer verder te lopen.

Langs een ooievaarsnest op afstand. Zyfflich heeft een Ooievaar in haar naambord staan; het zal dan wel een ooievaarsdorp zijn.

We liepen door een prachtig gebied, langs het Wylermeer (Duitsland) en kwamen bij de Duivelsberg klimmend weer terug in Nederland. Daar in dat bos begon het ineens weer flink te regenen, daarna kwam er een waterig zonnetje en daarna was het droog. Maar dat bleek de stilte voor de storm…..

het Wylermeer

Het leek wel of er boven ons hoofd zich een water-basin had gevormd, dat precies en alleen maar zich uitstortte waar wíj ons bevonden. Het idiote toeval wilde dat we net op dit punt ook het pad niet meer konden vinden. Geen aanwijzingen meer op bomen , hekken of palen. Het boekje misleidde ons ook, vonden we….. Intussen stroomde de regen over ons heen (of was het door ons heen?)en wat moesten we, links, rechts of rechtdoor? Het laatste PP-logo was een gewoon blokje rood/wit en meestal betekent dit dat het pad gewoon rechtdoor gaat. Maar rechtdoor had de boer zijn koeienpad afgebakend met banden en linten en we konden ook geen PP-logo ontdekken vanonder de boom waar we stonden te schuilen. Dat schuilen had overigens geen enkele zin meer.

Zelfs de paraplu waar we onder stonden liet alle regen door. Een beetje laat misschien, maar toch maar de poncho’s uit de tas gehaald en elkaar geholpen om ze aan te hijsen, met de rugzak erónder natuurlijk. Dus 2x de poncho uit en aan. Toch maar weer even in het boekje proberen te kijken, door de beslagen en beregende brillen heen zagen we echter niets meer, alleen nog water wat over de doorweekte pagina’s van het boekje droop. De bladzijden zaten aan elkaar geplakt. Uiteindelijk de logica toegepast en de doorweekte modderschoenen in beweging gezet, onder de linten doorgekropen, over het mestrooster geglibberd en toen zagen we de dikke boom met daarop het PP-logo. De regen viel intussen nog steeds in liters naar beneden. Maar we hadden de weg weer gevonden en we sopten verder langs en door de talrijke riviertjes die om ons heen waren ontstaan.

Een beetje eigenwijs waren we natuurlijk ook wel geweest, want toen we nog vertwijfeld onder de boom stonden te wikken en te wegen en te soppen kregen we het aanbod van het echtpaar wat ons had aangesproken in Zyfflich, om ons naar een of ander station te brengen. Maar daar wilden we natuurlijk niets van weten, we wilden persé deze wandeling afmaken.

Ondanks het barre weer van dat moment liepen we prima, goeie benen, en een opperbeste stemming. We konden er gelukkig nog om lachen.

We bereikten Groesbeek en de regen werd gelukkig al minder. Toch nog even een foutje, stukkie terug en de route weer opgepakt. Ook het laatste stukje was nog de moeite waard.

Daar was de bushalte, maar geen bus 80. Welke bus moeten we dan hebben? O, lijn 5 ……, O, daar gaat ie. De chauffeur had ons blijkbaar niet gezien, maar dat kon ook niet, want hij keek strak voor zich uit en niet even opzij naar de halte én wij hadden natuurlijk geen stopteken gegeven, want de omschakeling van lijn 80 naar lijn 5 ging net niet snel genoeg bij ons.

Niet getreurd, eet-cafeetje op de hoek, heeft vast wel een warm soepje wat we in een half uurtje kunnen verorberen. Op het bordje stond dat het daar “leuk was en dat we welkom” waren, maar dat gevoel hadden we niet. Maar met onze grote glimlach ontdooide de serveerster toch en we kregen een heerlijke Tomatensoep.

En dan de natte hond, in de bus. Jeannette dacht serieus dat zíj naar natte hond rook, maar haar korte termijngeheugen had haar even in de steek gelaten, want er was wel degelijk een passagier mét hond in de bus gekomen én langs ons gelopen én achter ons gaan zitten. In een split second doorzag Jeannette haar vergissing, maar toen stroomden de tranen van het lachen al over onze gezichten en hikten we als een stelletje bakvissen. We piesten nog net niet in onze broek, maar dat had toch niemand gezien, want die waren nog steeds nat van de wandeling.

Jammer dat we in Nijmegen niet meteen een aansluiting hadden; we moesten 3 kwartier op de bus wachten in een tochtige stationshal óf op een winderig stationsplein. Dat is met natte kleren aan geen aanrader.

het nattevoetenpad

de eerste tekenen van de naderende herfst

en nog een nattevoetenpad

zowaar een droog moment

Het was zonder meer een leuke dag en ondanks de regen zat er een goeie stemming in en hadden we weinig last van lichamelijke pijntjes. En bovendien hebben we nu de aansluiting gemaakt met het zuidelijk deel wat we al hebben gelopen tot Boukoul. Nog zo’n 5 trajecten te gaan tot de Pietersberg!

Later in het jaar nogmaals deze wandeling gemaakt, maar dan met mooi weer. Dit was de plek waar we onder de paraplu probeerden te schuilen:

De etappe in a nutshell?

Dit weekend weer stukje Pieterpad met Jeannette gelopen. Eerst naar Millingen a/d Rijn de theetuin bezocht, hapje gegeten bij Oortjeshekken in Ooij, als ware vriendinnen bijgekletst en vervolgens een overnachting bij Brigit, B & B "Onder de Pannen" . We hebben ons op zaterdagmorgen naar Braamt laten brengen door Don. Hier was de start van onze 24 km etappe, terug naar Millingen. Een stukje Duitsland (Hoch Elten) meegepikt waar we een spreekbeurt kregen over de Drususbrunnen en vervolgens door het Rijndal, via Spijk (slapend dorp) en Tolkamer (lekker ijs bij Toine) terug met "We noemen hem Hendrik" die ons met het pontje Heen en Weer op kwam halen om de oversteek te maken. Alsof het traditie moest worden sloten we de wandeling af met een koffie met...... En dan blijkt maar weer: nooit in herhalingen vallen. Iets lekkers overkomt je, dat kun je niet afdwingen. Dus nogmaals, met terugwerkende kracht, de complimenten voor https:\\deSmoks.nl aan de markt in Zeddam.
Hoewel de naam quarante treize onbekend was in Millingen, smaakte de "43" overheerlijk en bracht me in een jolige bui. Ook nooit weg. Hoewel Jeannette het toch beter vond om eerst maar een salade te pakken voordat ik haar weer naar huis mocht rijden
Wat hebben we het weer goed gehad!!

Heb je meer tijd dan kun je hieronder de uitgebreide versie lezen:

De grootste hobbel voor ons op het Pieterpad moest op dit traject worden genomen: de rivier de Rijn!! Veel gepuzzel ging eraan vooraf om uiteindelijk te komen tot een 2-daagse met overnachting in Millingen aan de Rijn in B & B Onder de Pannen http://www.onderdepannenmillingen.nl/, een bezoek aan de Millinger Theetuin en de volgende dag de wandeling van 24 km.

We hadden onszelf de rust gegund om rustig te pakken op vrijdagmorgen en pas om 13.00 uur te vertrekken. Jeannette nam de bus naar Grave om alvast in de reisstemming te komen. Janny had de toeristische route gekozen over Overasselt en Beek naar het dorpje Kekerdom, vanwaar we de Millinger Theetuin konden bereiken.

De wandeling er naar toe ging niet zonder een regenbuitje, maar alleszins de moeite van het waard.

De verrassingen in de tuin zaten in de mooie hoekjes, het met zorg ingerichte theehuis en lounge-tuinhuis, de prachtige bloemen en planten, de leuke ornamenten en de enigszins excentrieke eigenaar.

De wandeling terug ging niet geheel zonder omwegen, maar uiteindelijk, langs mooie stekkies, waarvan we natuurlijk probeerden de mooiste plaatjes te schieten, kwamen we precies weer terug in Kekerdom, waar onze auto stond.

Om 17.00 uur werden we verwacht bij Brigit om de sleutel voor onze kamer in ontvangst te nemen. We werden welkom geheten door een zachtaardige, vriendelijke dame die ons een lekker sapje in de tuin inschonk en met ons de voorkeur voor koffie of thee bij het ontbijt doornam en ons het aanbod deed om ons de volgende ochtend naar Braamt te brengen, uiteraard tegen betaling. Jeannette dacht nog even dat ze ons een te hoog tarief rekende. Maar na een telefoontje met de stadsregiotaxi, die overigens niet goed wist waar we dan wel opgepikt moesten worden - het pontje over de Rijn van Millingen naar de overkant was niet voldoende, zonder een adres konden ze al niet zo veel met ons - besloten we toch van het aanbod van Brigit gebruik te maken.

De kamer was er een zoals bij oma vroeger, met prachtige lakens (ze waren overigens spierwit, maar door het kunstlicht werd het op de foto okergeel) met borduursels en kantjes. De piepkleine flesjes 4711 op de rand van de wastafel met een marmeren achterplaat, bevestigde dat gevoel, evenals de geur die op de kamer hing.

Op naar Ooij voor onze avondmaaltijd. Na een tip die Jeannette had gekregen op het werk hadden we gereserveerd bij het restaurant Oortjeshekken http://www.oortjeshekken.nl/. Dat bleek een heel goeie tip te zijn! Heerlijk gegeten in een ontspannen sfeer. Ontspannen ook konden we beide onze zielenroerselen op tafel leggen, er naar kijken en luisteren, het grijze stof er uitkloppen, ordenen, spiegelen, teruggeven, erom lachen en opgeruimd weer naar ons B&B. Maar niet voordat we nog even genoten van de prachtige avondlucht boven de Ooijpolder.

Na een heerlijk ontbijt in de huiskamer van Brigit en Don werden we door Don via Emmerich naar Braamt gebracht. Onderweg kwamen de verschillen tussen de typen wandelaars naar boven: Don was het type "doorlopen, want lopende kun je ook je boterham eten", terwijl wij meer zijn van "plaatjes schieten, kletsen, kijken, koffiestekkie en 3 km per uur". Totaal verschillende beleving dus.

Vanuit Braamt werd het al snel klimmen en dalen, wel zo'n 12 km lang

We waren blij dat we uit het bos waren. Dat gold voor ons beide!

Aangekomen bij onze laatste klim in Hoch Elten.

Vanaf nu zouden we alleen nog maar afdalen naar de rivier. Maar ons wachtte nog een "spreekbeurt" van een bejaarde Duitse man die ons erg graag wilde vertellen over de Drusus Brunnen: een 57 meter diepe waterput, gegraven zo'n kleine 1.000 jaar na Christus. De put heeft tot 1931 water geleverd aan de inwoners van Hoch Elten. Eigenlijk wilde we door, maar het enthousiasme van de man weerhield ons ervan om hem af te breken en dus bleven we braaf uitluisteren naar wat hij had te vertellen.

In Spijk aangekomen waren we even de weg kwijt. Het Naoberpad loopt hier ook en heeft dezelfde aanduiding - rood-wit - als het Pieterpad. Janny had vandaag haar innerlijke kompas niet aanstaan; het kaartlezen om weer terug op de route te komen wilde niet vlotten. Een paar jongens die aan hun auto aan het sleutelen waren konden ons echter verzekeren dat de Kerkstraat 2 straten verderop naar links was. Hier was onze 1e échte stop. Soep, daar hadden we behoefte aan. Zoutigheid! De uitbater zette ons de goulashsoep met een droge King Corn boterham voor, waarbij zijn commentaar was dat "nog nooit iemand over zijn soep had geklaagd". Wij vroegen ons daarbij af hoeveel mensen zijn soep ooit hadden geproefd (hij smaakte overigens goed hoor), maar volgens ons komen er in Spijk niet zoveel mensen op bezoek. Een geïsoleerd dorpje van zo'n 700 inwoners, met een in verval geraakte kerk die bijna niet meer in gebruik is aan de voet van de dijk, de opmars naar Tolkamer.

Veel vervallen steenfabrieken kenmerken dit gebied. Vroeger waren er zeven steenfabrieken actief, nu nog maar drie.

Een toeristische rondvaartboot op de Rijn. Langs de oever veel verschillende soorten begroeiing, van sedum tot klaprozen.

Inmiddels komen we aan in het ooit bloeiende douanedorp Tolkamer.

Veel nieuwbouw typeert nu de skyline van het dorpje, wat waarschijnlijk op warme, zonnige dagen veel bezoekers krijgt in de hoedanigheid van fietsers, wandelaars en motorrijders. Vandaag, op een Hollandse grijze dag, was het een hoog grijze-koppen-gehalte die vanuit de auto naar de boten zaten te kijken.

Een frisse, blauwogige jongeman schepte voor ons een lekker ijsje op een hoorntje en al likkend zagen we flink wat rijnaken passeren.

Ook in het aangrenzende mini-gehuchtje Tuindorp wonen Oranje-fans!

In de haven van Tolkamer/Tuindorp kunnen grote Rijnaken aanmeren en kan de kapitein van een welverdiende nachtrust genieten.

De smalle landstrook tussen het Bijlandsche Kanaal en Recreatiegebied De Bijland mogen en kunnen we bewandelen dwars door de Uiterwaarden. In dit betrekkelijk kleine gebied leven wilde paarden. Ze hadden ons vrijwel direct in de gaten en bleven ons op afstand volgen. Ik weet niet wie de meeste behoefte had aan afstand....... maar foto's maken kon Jeannette toch niet laten.

Volgens de klok moesten we nu een keuze maken tussen doorlopen en de pont van 18.00 uur halen of nog een keer een stop maken in het laatste etablissementje vóór de pont. Maar daar moesten we ons dan zien te vermaken tot ongeveer 20.00 uur. We waren het er snel over eens, mede gezien de donkere lucht die steeds langzaam maar zeker meer onze kant opkwam.

Een goeie keuze, want net voorbij de camping begon het te regenen en koud te worden.

Tegen half zes kwamen we aan bij de opstapplaats van het pontje "Heen en Weer". Helaas was hij net begonnen aan het traject "Weer", wat betekende dat we mogelijk 30 minuten in de regen zouden moeten wachten. En wachten was: op de kade, zonder beschutting. Een minder leuk vooruitzicht. Maar.... de schipper was ons genadig en keerde zijn bootje en kwam onze kant uit gevaren. Hij had ons gesignaleerd met zijn verrekijker en vond dat wij niet in de regen hoefde te wachten. Dat kon ook bij hem aan boord, dan bleef hij gewoon aan onze kant liggen tot 18.00 uur of net zo lang totdat er zich aan de overkant weer mensen zouden melden om overgezet te worden.

We mochten in de stuurhut plaatsnemen. Janny prominent op de kapiteinszetel.

Ze genoot er zichtbaar van én van het gesprek met de schipper, die we Hendrik hebben gedoopt, vernoemd naar de grote rijnaak die voorbij voer.

Al wachtende zag Jeannette aan de overkant een aantal gedaantes in witte jurken de kade aflopen en maakte de schipper attent op de "witte paters" die mogelijk naar de overkant gebracht wilden worden. De schipper veronderstelde dat het hier ging om moslims of arabieren in witte jurken. Na een telefoontje van zijn baas hoorde hij dat het nonnetjes waren. Wat zouden die nu nog aan de overkant moeten doen? De nonnen gingen echter weer naar boven om beschutting te zoeken, of zo.......

wat een pech, bootje weg.....

Het was inmiddels weer droog geworden en we waren weer aan de Millinger kant van het water. Daar zagen we de nonnetjes weer lopen. Janny zag er een vrijgezellen feestje in; het waren tóch wel degelijk échte nonnen, maar wél vrijgezel naar ik mag aannemen en misschien was het voor hun wel een feestje hier in Millingen aan de Rijn.

Zin in een "lekkere koffie". De Taverne, Grand Café! nou daar hebben ze zoiets vast wel! Het voetballen stond aan, want het was inmiddels ná zes uur. Een handjevol voetballiefhebbers zaten richting het grote scherm en zagen ons binnenkomen. Er was zelf iemand die veronderstelde dat wij speciaal voor de wedstrijd naar binnen kwamen en hij nodigde ons al uit aan zijn tafeltje. Ik dacht het niet.... niet in zijn rokende gezelschap, maar lekker buiten op het terras, maar ook wij met de focus naar binnen gericht.

De Caféhoudster had onderbrak haar aandacht voor onze bestelling voor een voorbij razende ambulance met hoorn en zwaailicht. Misschien van haar stuk gebracht daardoor wist ze even geen raad met onze bestelling: koffie met een Cuarenta Y Tres. Bij het noemen van het getal 43 slaakte ze een zucht van verlichting en was blij dat ze die wél in huis had.

We kregen ieder een reuze bel met dat spul en al snel sloeg de stemming om in vrolijke lachbuien en voelde we de vrijheid ons te bemoeien met de presentatie van een stukje appeltaart. Daar zat nl. een minuscuul klein frotje slagroom op. Waarschijnlijk zou uitbater Theo er eerst geen slagroom op hebben willen doen, maar had zich misschien vergist. Toen Janny hem daarop aansprak - en de appelpunt was niet voor haar, noch voor Jeannette bestemd, maar voor een andere gast - werd er door ander gasten als commentaar gegeven dat je dat van Theo wel kon verwachten, of liever gezegd, je wist nooit wat je er van kon verwachten! Theo kwam zonder enige emotie op zijn gezicht teruggesloft, pakte de appeltaart weer op van de tafel en leefde zich uit met de slagroomspuit. En met datzelfde onbewogen gezicht deponeerde hij de appelpunt, maar nu met een even dikke laag slagroom als dat de punt hoog was erop, weer voor de neus van de mevrouw. Inmiddels kon je ons opvegen..... hè die 43 toch.

Inmiddels werd het etablissement door nog meer voetbalminners bezocht. We wilden eigenlijk wel weg, maar ons verstand zei dat we hier toch maar even een salade naar binnen moesten werken om weer met 2 benen op de grond te komen. De salade overtrof onze verwachting niet, maar het was te hebben.

Naar de auto, die 30 meter verderop stond en na een ferme toeter van Janny bij wijze van groet aan de cafébezoekers en met een prachtige CD op reden we weer op huus an. Het was een heerlijke twee-daagse!