Millingen aan de Rijn - Groesbeek - 30 augustus 2014

De weersverwachting was redelijk, maar toch verraste de regen ons vandaag en verder werd Jeannette verrast door de geur van natte hond, die echt bleek te zijn. Hoe het precies ging, lees je in dit verslag.

Met de bus naar Nijmegen en daar overstappen op de bus naar Millingen ad Rijn. Op zich al een prachtige rit, m.n. het gedeelte door Beek; een slingerende weg langs prachtige villa’s en landhuizen was al een bezienswaardigheid op zich.

Net na half 11 gingen we op pad en na niet al te lange tijd begon het te regenen. Van het thuisfront hoorden we dat de bui ongeveer een half uurtje zou duren. Geen reden om de regenponcho aan te trekken, we zijn per slot van rekening niet van koek. We liepen door een open gebied en de miezerregen was behoorlijk straf. Al gauw hadden we enigszins verzopen koppies en geen zicht meer door de bril.

vandaag was het de PleNzenburgstraat

In Leuth aangekomen op zoek naar een WC. De plaatselijke snackbar had zijn deur open staan en de patattenbakker was genegen de deur naar de WC van het slot te halen voor twee van die doorweekte wandelaars. Als dank hebben we toch maar een lekker bakkie warme frietjes besteld en die smaakten erg goed. Met een warme buik en nog steeds een natte broek en jas gingen we weer verder richting Zyfflich, een klein stukje Duitsland.

de vroegere grensovergang tussen Leuth en Zyfflich

We werden in het dorpje uitgenodigd door een wandel-echtpaar dat strategisch had plaatsgenomen op de een klein pleintje met overdekte bankjes. Vanaf hier konden ze alle fietsers en wandelaars de gewenste richting wijzen. We werden dus uitgenodigd om even erbij te komen zitten en we raakten aan de praat: “lopen jullie ook het PP - wat doen jullie voor werk – heeft u nog meer kinderen” – en een “kopje” thee erbij. Een geanimeerd gesprek, maar ineens was het tijd om weer verder te lopen.

Langs een ooievaarsnest op afstand. Zyfflich heeft een Ooievaar in haar naambord staan; het zal dan  wel een ooievaarsdorp zijn.

We liepen door een prachtig gebied, langs het Wylermeer (Duitsland) en kwamen bij de Duivelsberg klimmend weer terug in Nederland. Daar in dat bos begon het ineens weer flink te regenen, daarna kwam er een waterig zonnetje en daarna was het droog. Maar dat bleek de stilte voor de storm…..

het Wylermeer

Het leek wel of er boven ons hoofd zich een water-basin had gevormd, dat precies en alleen maar zich uitstortte waar wíj ons bevonden. Het idiote toeval wilde dat we net op dit punt ook het pad niet meer konden vinden. Geen aanwijzingen meer op bomen , hekken of palen. Het boekje misleidde ons ook, vonden we….. Intussen stroomde de regen over ons heen (of was het door ons heen?)en wat moesten we, links, rechts of rechtdoor?  Het laatste PP-logo was een gewoon blokje rood/wit en meestal betekent dit dat het pad gewoon rechtdoor gaat. Maar rechtdoor had de boer zijn koeienpad afgebakend met banden en linten en we konden ook geen PP-logo ontdekken vanonder de boom waar we stonden te schuilen. Dat schuilen had overigens geen enkele zin meer. 

Zelfs de paraplu waar we onder stonden liet alle regen door. Een beetje laat misschien, maar toch maar de poncho’s uit de tas gehaald en elkaar geholpen om ze aan te hijsen, met de rugzak erónder natuurlijk. Dus 2x de poncho uit en aan. Toch maar weer even in het boekje proberen te kijken, door de beslagen en beregende brillen heen zagen we echter niets meer, alleen nog water wat over de doorweekte pagina’s van het boekje droop. De bladzijden zaten aan elkaar geplakt. Uiteindelijk de logica toegepast en de doorweekte modderschoenen in beweging gezet, onder de linten doorgekropen, over het mestrooster geglibberd en toen zagen we de dikke boom met daarop het PP-logo. De regen viel intussen nog steeds in liters naar beneden. Maar we hadden de weg weer gevonden en we sopten verder langs en door de talrijke riviertjes die om ons heen waren ontstaan. 

Een beetje eigenwijs waren we natuurlijk ook wel geweest, want toen we nog vertwijfeld onder de boom stonden te wikken en te wegen en te soppen kregen we het aanbod van het echtpaar wat ons had aangesproken in Zyfflich, om ons naar een of ander station te brengen. Maar daar wilden we natuurlijk niets van weten, we wilden persé deze wandeling afmaken.

Ondanks het barre weer van dat moment liepen we prima, goeie benen, en een opperbeste stemming. We konden er gelukkig nog om lachen.

We bereikten Groesbeek en de regen werd gelukkig al minder. Toch nog even een foutje, stukkie terug en de route weer opgepakt. Ook het laatste stukje was nog de moeite waard.

Daar was de bushalte, maar geen bus 80. Welke bus moeten we dan hebben? O, lijn 5 ……, O, daar gaat ie. De chauffeur had ons blijkbaar niet gezien, maar dat kon ook niet, want hij keek strak voor zich uit en niet even opzij naar de halte én wij hadden natuurlijk geen stopteken gegeven, want de omschakeling van lijn 80 naar lijn 5 ging net niet snel genoeg bij ons.

Niet getreurd, eet-cafeetje op de hoek, heeft vast wel een warm soepje wat we in een half uurtje kunnen verorberen. Op het bordje stond dat het daar “leuk was en dat we welkom” waren, maar dat gevoel hadden we niet. Maar met onze grote glimlach ontdooide de serveerster toch en we kregen een heerlijke Tomatensoep.

En dan de natte hond, in de bus. Jeannette dacht serieus dat zíj naar natte hond rook, maar haar korte termijngeheugen had haar even in de steek gelaten, want er was wel degelijk een passagier mét hond in de bus gekomen én langs ons gelopen én achter ons gaan zitten.  In een split second doorzag Jeannette haar vergissing, maar toen stroomden de tranen van het lachen al over onze gezichten en hikten we als een stelletje bakvissen. We piesten nog net niet in onze broek, maar dat had toch niemand gezien, want die waren nog steeds nat van de wandeling.

Jammer dat we in Nijmegen niet meteen een aansluiting hadden; we moesten 3 kwartier op de bus wachten in een tochtige stationshal óf op een winderig stationsplein. Dat is met natte kleren aan geen aanrader.

het nattevoetenpad

 

de eerste tekenen van de naderende herfst

en nog een nattevoetenpad

zowaar een droog moment

Het was zonder meer een leuke dag en ondanks de regen zat er een goeie stemming in en hadden we weinig last van lichamelijke pijntjes. En bovendien hebben we nu de aansluiting gemaakt met het zuidelijk deel wat we al hebben gelopen tot Boukoul. Nog zo’n 5 trajecten te gaan tot de Pietersberg!

Later in het jaar nogmaals deze wandeling gemaakt, maar dan met mooi weer. Dit was de plek waar we onder de paraplu probeerden te schuilen: