We hebben een lange pauze gehouden tussen de laatste PP-wandeling en deze. We hadden allebei redenen die te maken hadden met een drukke agenda of niet fit genoeg voelen. Maar eindelijk is het er weer eens van gekomen. Er lijkt zelfs een lang gekoesterde wens in vervulling te gaan, nl. dat we een echte winterwandeling gaan maken met sneeuw!
In de nacht van zaterdag op zondag 24 februari heeft het inderdaad gesneeuwd en onze wandeling is gepland op maandag 25 februari. We vertrekken op zondagmiddag om half 5 richting Holten waar we ons B&B hebben geboekt. Maar eerst gaan we een lekker hapje eten, dan hoeven we er straks niet meer uit.
In Holten rijden we direct af op een leuke eetgelegenheid “Tastoe” onderdeel van het “Kulturhus”. Gezellig met een haardvuur, veel glas, oranje stoeltjes, zeer vriendelijke serveersters, die ons precies aanvoelden en ons wisten over te halen voor een lekker wit wijntje bij het eten. Daar was trouwens ook weer niet heel veel voor nodig!
Over en weer hadden we genoeg gespreksstof om de avond mee te vullen. Het was weer een echte vriendinnenavond. Na een heerlijke maaltijd met een lekkere luxe koffie-afsluiter gingen we tegen acht uur op pad naar mevrouw Ria Rentink aan de Pastoriestraat 22 in Holten, oftewel www.bedandbreakfastholten.nl. Aan de buitenzijde een massief, vierkant, groot huis; van binnen zeer smaakvol en gezellig informeel ingericht. We hadden een eigen zitkamer, douche en toilet en slaapkamer. Inrichting met een hoog Ikea-gehalte, maar zeker ook een persoonlijke touch van Ria. We voelden ons er helemaal thuis en hebben nog lekker met de beentjes omhoog met nóg een glaasje wijn zitten keuvelen.
Goed geslapen. Ria had de gordijnen al opengeschoven in de woonkamer, zodat we direct van het prachtige uitzicht over de Enk konden genieten. Én de eitjes en de koffie stonden ook al klaar, ondanks dat Ria zelf al om kwart over zeven naar haar werk was vertrokken. Onze dag begon met een prachtig gedicht. Een prachtige overweging, zo een die we vaker op het Pieterpad tegenkomen en het zo bijzonder maken om dit pad te beleven. De volledig tekst van dit gedicht staat onderaan dit blog.
We deelden de rit met een oude meneer die op weg was naar een zorgboerderij in Haarle. Ondanks zijn oude dag had hij veel belangstelling voor wat wij gingen doen en stond ie open voor een gesprekje. Ook onze chauffeuse van de taxi maakte graag een praatje. We mochten van haar niet smokkelen, dus ons aanvankelijke plan om bij De Uitkijk te beginnen werd door haar verontwaardigd afgewimpeld. Ze zou ons in de Dorpstraat in Hellendoorn afzetten; De Uitkijk was toch niet open voor koffie.
Tegen onze gebruiken in meteen aan de wandel en niet eerst aan de koffie. Aan het eind van de dag zou blijken dat dat een verstandige zet was. Net buiten Hellendoorn ging de warme hoofdband bij Janny al af, want het was toch niet zo heel koud en hij zat gewoon te strak.
Ondanks de sneeuw was het goed te lopen in het bos. De paden waren meestal bevroren waardoor je af en toe wel een bobbelige ondergrond had. Soms zag je door de sneeuw niet dat er een halfzachte blubberplas onder lag, dus kozen we geregeld de zijkanten van het pad. Onder de spoorlijn door komen we in een bos met een wat opener karakter.
Ineens staan we op een historische plek waar vóór de Tweede Wereldoorlog een werkverschaffingskamp "Twilhaar" was gevestigd en wat ná 1940 tot 1945 gebruikt werd als “Durchgangslager” voor Joden. In de tijd dat het nog een werkverschaffingskamp was en er veel werklozen uit bv Den Haag naar toe werden gebracht om bossen te ontginnen, was de plaatselijke bevolking erg begaan met het lot van deze mannen. Zij verzorgden dan ook geregeld ontspanningsavonden. Als monument staan er 2 dezelfde foto’s: de ene verbleekt en de andere scherp. Het symboliseert de herinneringen die langzaam vervagen.
Op de fotolijsten lagen kleine zwerfstenen. Het deed ons meteen denken aan ons B&B in Holten waar in het toilet op een richel aan de muur allemaal prachtige stukjes natuursteen lagen. Janny wist zich echter ook te herinneren dat het een Joods gebruik is om steentjes op een graf te leggen omdat in de Joodse religie wordt geloofd dat een deel van de ziel van de overledene nog steeds aanwezig is. De steentjes zijn er het symbool van. De volgende link geeft een eenvoudige uitleg van dit gebruik http://www.wegwijslezer.nl/php/question.php?
QuestionID=1422
Verder wandelend langs de schaapskooi, zonder schapen, uitrusten op een luik wat mogelijk een waterput is voor de brandweer, genietend van de koffie met een “Bolus” klaargelegd door Ria van de B&B (neen, niet letterlijk natuurlijk, ze leken op een paardenvijg, maar smaakten overheerlijk), langs Jeneverbesstruiken en kronkelpaadjes, verbaasd door een piepklein, brutaal vogeltje dat zich wat langer dan je normaal van een vogeltje verwacht laat bekijken (later opgezocht en we denken dat het om een goudhaantje
 |
| Goudhaantje (geen eigen foto) |
We hebben al heel wat licht stijgende paden gehad en het blijft nog steeds licht stijgen. We moeten tenslotte naar De Holterberg. Bij Jeannette komt het gebrek aan conditie aan het licht. Spijbelen bij de sportlessen vertaald zich nu terug in kortademigheid.
Het wandelterrein blijft nu open tot aan het Landgoed de Noetselenberg, waar het weer licht bossig wordt. We blijven geboeid door bomen, waarvan soms de stammen half bedekt zijn met sneeuw, mospartijen met kleine trechtervormige bekertjes, tondelzwammen aan bomen met een sneeuwmutsje erbovenop. Ondanks de wildroosters zien we helaas geen wild; roofvogels zien we wel soms zitten op de hoogste boom en dan vervolgens statig wegwieken op zoek naar een lekker hapje.
Het 2e uitzicht is bereikt: De Holterberg. Geen kip te bekennen en nog steeds mistig, dus door maar weer. Er is op deze route geen enkele pleisterplaats open, als ze er al zijn. Ter hoogte van het bosmuseum en het Diorama beginnen we zin in soep te krijgen. Jeannette ervaart haar 2e dip; maar vooruit die 3 km’s moeten nog kunnen. We voelen wel dat het kouder wordt; het is inmiddels net na tweeën.
Vlak voor Holten, we zien het kerkje al én het stationnetje, begint het heel vies te sneeuwen en te regenen. We zijn nu vooral héél blij dat we ’s ochtends meteen zijn gaan wandelen. Om drie uur komen we weer aan bij het restaurantje van de avond ervoor voor een heerlijke bouillon met bospaddenstoelen, een warm vuurtje en een glas verse jus. Moe maar voldaan zoeken we de auto weer op en rijden naar huis. De gesprekken zijn verstomd, we laten Lenette van Dongen onze gedachten bespelen met haar prachtige geluid en we zien langzaam de witte wereld van het bos verdwijnen en plaatsmaken voor onbesneeuwde, grijsgroene landschappen af en toe doorkruist met een rivier. Janny brengt ons trefzeker thuis en mag nog een paar kilometertjes extra afleggen, omdat Jeannette haar bril in de auto heeft laten liggen.
Nog een impressie van de dag:
Afstand: ongeveer 16 km
Temperatuur: rond het vriespunt
Stijve benen en pijnlijke knieën van het klimmen
Het beloofde gedicht:
Landschap
Kijken
hoe het licht
wandelt
over het land
met de schaduw
aan de hand
hoe de ruimte
vorm krijgt
van zien
Jozef Delau
En nog een paar plaatjes…….
