Ommen - Hellendoorn 22 juni 2012

Donderdagavond reizen we af naar Hellendoorn. Er dreigt noodweer met harde windstoten, hagel en onweer. Dit barst echter pas los als wij het bed in duiken in de B&B van Mevrouw Bakker. Wederom hebben we een kwieke en actieve oudere dame getroffen, die geboeid naar de wedstrijd Portugal –Tsjechië zat te kijken, in de kwartfinale Europese kampioenschappen 2012. In de rust werden we vriendelijk maar kordaat naar onze kamer gewezen.

We kletsen nog even met Michel, de andere Pieterpad-ganger, die vanwege onze komst naar de zolderetage was verbannen. ’s Morgens aan het uitgebreide ontbijt maakte hij ons attent op wijzigingen in de route en wees hij ons er fijntjes op dat het “toch wel gemakkelijk was, als je mensen tegenkwam die wèl goed voorbereid op pad waren gegaan”. Heerlijk! We wisten het direct: onze bijzondere ontmoeting hadden we voor deze dag al gehad.

We lieten ons door de regiotaxi naar de Steile Oever aan de zuidkant van Ommen brengen, waar we het Pieterpad oppikten. In eerste instantie de verkeerde kant op. Hoewel…… het leverde ons wel een van de mooiste stukjes van de route op. En een mooi plaatje



Effe kijken of de foto goed gelukt is.....



De dode arm van de Regge



We steken daarna de Regge over, en vervolgen onze weg naar de Archemerberg. Een 75 meter hoge klim, die ons rondom een prachtig uitzicht oplevert.

We hebben onderweg een bonte specht van dichtbij gezien, en op de berg zien we voor ons een prachtige lichtbruine valk tegen de lichtblauwe achtergrond van de lucht.


Na de afdaling genieten we van bosbessen, nog niet helemaal rijp, maar al wel heel erg sappig. De hele natuur is vet en mals, als gevolg van de vele regen die is gevallen. We merken het ook op de wandelpaden waar we diverse sporen van waterstroompjes tegenkomen. Vlak voorbij de Dikke Steen tussen Archem en Lemele worden verrast door een kort regenbuitje en realiseert Janny zich dat ze haar sportjack verloren is. Wel-niet terug? Nou…. Ik wil niet opnieuw die berg op…….Toch wel zonde……. Twijfel, twijfel…… Nou voorruit, tot aan de voet van de berg terug, en anders…… pech gehad. Gelukkig, onder aan de berg: daar hangt ie te drogen aan een dode struik. Met dank aan de heren wandelaars die we kort tevoren waren tegengekomen.

Langzamerhand beginnen we zin te krijgen in koffie. Zijn we de zessprong echt al voorbij? Ja hoor, al kletsend zijn we het pad naar een koffiestek voorbij gelopen. Toch maar terug….. gesloten. De derde keer vandaag dat we de afstand dubbel hebben afgelegd. Van het plan om de route een stukje in te korten blijft niets over. Gelukkig is Lemele niet ver meer en daarvan had Janny de Driesprong al aangekruist als rustplek, net een paar honderd meter buiten het Pieterpad. Lekker op het terrasje in het zonnetje. De donkere wolken waaien aan ons voorbij. Later horen we dat het in de dorpen flink te keer is gegaan. Wij hebben wel een paar keer onze plu opgestoken, maar van noodweer is echt geen sprake geweest. ’s Avonds zitten we zelfs met blozende wangen in de auto terug naar huis. Geen bijzondere verhalen dit keer. Ook de verrassingen van de chef van de Gulle Goedzak werden overschaduwd door de (nieuwe) bediening, die nog het een en ander te leren had over gastvrijheid en aandacht voor de clientele. In anderhalf uur rijden we weer naar huis, waar we opgewacht worden door een warme douche en onze geliefden. Eind goed, al goed.

Tot slot nog een fotoimpressie van de dag:

Uitgesleten paden door de hevige regenval van de vorige avond







zomaar, een oase van rust midden in het bos













Na regen komt zonneschijn



Zo uit de film Pocahontas

                                                          

Hardenberg - Ommen 18 februari 2012

Na een bijzonder goede nachtrust, waarin ik blijkbaar de nodige bomen omgezaagd heb, starten we de dag met een heerlijk ontbijt, mét een door Jeannette hard gekookt eitje! Zo zie je maar weer, nooit te oud om te leren. Een dag kan niet béter beginnen. We doen het rustig aan en vertrekken een trein later dan we gedacht hadden. Dingen gebeuren niet voor niks; in de trein komen we in een coupé terecht met meerdere Pieterpadgangers; allen hebben twee aan twee een plekje gevonden, en wij sluiten als nummer drie en vier aan. Er ontstaat direct een geanimeerd gesprek, en al gauw blijkt dat de dames en wij een gemeenschappelijke oog hebben voor het moois dat we onderweg tegenkomen ;-). Door de leuke gesprekken ben ik afgeleid en laat ons bijna een halte te vroeg uitstappen, als niet een van de wandelaars ons terug had geroepen. De conductrice kwam ook nog even poolshoogte nemen om te zien wie er voor niets op de "openknop" van de deur had gedrukt. Ze had niemand zien uitstappen en kwam toch eens even kijken wat er aan de hand was. We kletsen nog wat verder met de groep ASO's (AlleenStaande Ouders, dus ;)) en attenderen hen op de brouwerij Mommeriete en onze "praoter" van gisteren.

Uiteindelijk bereiken we station Hardenberg en lopen langs een opvallend pandje (voormalige meelopslag van Hardenberg, zoals een passerende inwoner op leeftijd ons ongevraagd, maar op een plezierige toon vertelde) en door het mooie winkelcentrum (uiteraard weer even een kopje koffie met.....) richting de Vecht waar we de Pieterpadroute weer oppikken.

Een gure wind waait over de dijk, maar we kunnen genieten van een valk die zich steeds een lantaarpaal verder in ons gezichtsveld neerstrijkt. We zien ook diverse witte reigers, die hier helemaal niet zeldzaam lijken. We lopen over het Sumpelpad richting Rheeze.

Onderweg lijkt een wandelaar er de brui aan gegeven te hebben: de wandelschoenen zijn in de boom beland. Het zijn van die momenten dat we glimlachend stilstaan en bijzonder tevreden zijn.

De route is afwisselend. Via natuurgebied de Rheezermaten, richting Diffelerveld, een productiebos van Staatsbosbeheer. We komen langs het Esdorp Rheeze, waar alle karakteristieke boerderijen om de gaaf bewaard gebleven brink gesitueerd zijn.

Onderweg kunnen we op een sprookjescamping een sanitaire stop maken en een warme beker chocomel drinken. We mogen er onze eigen klaargemaakte boterhammetjes bij opeten. We tippen twee wandelaars, die ook een beker warme chocomelk komen doen, over onze bijzondere Bed & Breakfast in Ommen. Ze zijn direct enthousiast en ons bekruipt een lichte wroeging, omdat onze spulletjes nog in de kamer in Ommen liggen en door onze tip mevrouw Brinkman wel héél weinig tijd heeft om de bedden te verschonen. De wandelaars, en stel, zéker 10 jaar jonger dan wij, zitten daar totaal niet mee en willen nog wel zonder meer in onze bedden schuiven, nu ze hadden gezien wat er voor mensen de afgelopen nacht in hebben geslapen. Híj was vooral blij dat er een TV was en zíj dat ze een heerlijke douche kon nemen en de avond van zichzelf konden zijn. Een kilometer of wat verderop haalden ze ons in. We zeiden nog dat ze niet te snel moesten wandelen om ons de kans te geven onze spullen op te halen. We hoefden ons geen zorgen te maken, want ze moesten in ieder geval nog een tandenborstel gaan kopen in het dorpje Ommen ;)). Nou ja, loslaten dan maar......





Twee paarden ruiken het voorjaar al in de lucht. Wíj voelen het nog niet, maar genieten wel van de uitbundigheid waarmee zij door de wei achter elkaar aan rennen. Het is te fris om langer te blijven zitten en we lopen door het bos naar het stuw bij Junne. De stroming in de Vecht is krachtig en maakt ons duizelig als we over de reling hangen.We kijken even naar de vistrap (dat zien we tenslotte niet elke dag) maar blijven niet lang hangen. We filosoferen nog even over het feit dat we onszelf vergelijken met sportieve, jeugdig uitziende, enthousiaste wandelaars. We voelen ons nadrukkelijk anders dan een groepje wandelaars dat ons tegemoetkomt en die toch bijna buren blijken te zijn. Waar zit 'm dat toch in? Wij zijn zeker niet jonger in jaren, en toch......






Een prima dag, we brengen nog wat "out of the box thinking" in de praktijk en inderdaad, door niet meteen met mitsen en maren op de proppen te komen, komen er verrassende ideeen naar boven.

Het venijn zat 'm in de staart vandaag. Het laatste stukje wilden we een beetje snijden, maar de wind sneed ons, door de jas en de broek. Regen kwam in vlagen en het vertrouwen in elkaar over waar we de Dennenlaan nou precies moesten zoeken vertoonde door de vermoeidheid en de weersomstandigheden wat scheurtjes. Moe, maar voldaan bereiken we onze thuisbasis bij de fam. Brinkman. Lidy Brinkman was al op de hoogte van de nieuwe gasten; ze mochten 's avonds komen slapen, ze waren nu een tandenborstel aan het kopen en na het eten wachtte hen een heerlijk schoon bed.

We hadden onze spulletjes al gepakt, even nog afrekenen en dan vertrekken voor de terugreis. We laten nog even in het midden of mevrouw Brinkman ook ons startpunt van de volgende etappe zal worden; het Pieterpad loopt bijna door haar achtertuin, dus het is wel heel verleidelijk, we zien wel........ 

De volgende etappe wordt voor Janny een flinke uitdaging: twee dagen op stap, met slechts één rugzak. Wat moet ze dan allemaal thuislaten, en waar zal ze vervolgens op mispakken? Dat wordt voor haar een grotere uitdaging, dan een hard gekookt eitje klaarmaken. Pieterpadwandelen is overal goed voor.

Coevorden - Hardenberg 17 februari 2012

Jeannette stond alweer te popelen om weer te gaan lopen;Janny was dit keer wat gematigd enthousiast. Dit had zeker te maken met de mindere weersvooruitzichten voor juist díe dagen die wij hadden gepland. Zoals we vaker doen bij een 2-daagse naar het noorden, vertrokken we ook nu op donderdagavond (16-02-2012) naar Ommen. Op de Dennenlaan 2 lag onze uitvalsbasis voor de komende 2 dagen. We werden er allerhartelijkst ontvangen met thee, lekkere bonbons, verse verflucht en verhalen van 2 mensen die al met pensioen zijn, maar ondanks dat een volle agenda hebben. Toen de thee op was werden we naar ons eigen "appartementje" gebracht. Mevrouw Brinkman had voor ons de lampen al aangedaan en dat was erg gezellig binnenkomen. We hadden de beschikking over een eigen woonkamer, slaapkamer, badkamer en keuken met goedgevulde koelkast en andere lekkere dingen.

Wat een gastvrijheid!!!

Jeannette liet de volgende ochtend zien dat een eitje koken nog niet zo makkelijk is, zeker als je de kookwekker een uurtje te laat zet. Morgen een herkansing; en tegen de tijd dat we het Pieterpad af hebben heeft ze de kunst vast wel onder de knie. Na een ontbijtje, door het buitengebied naar de trein, die al op ons stond te wachten, gewandeld. In Coevorden aangekomen hadden we toch al trek in koffie. Kan dat wel? We hebben nog niets gedaan? Maar met onze vorige wandeling nog even in herinnering, bij het Best Western hotel neergestrekken voor een overheerlijk kopje koffie, met glaasje water en een lekker koekje. En net als bij de vorige wandeling kwamen er direct onderwerpen ter sprake die hoog zaten en met elkaar uitgewisseld moesten worden. Dan bestel je al gauw een 2e kopje koffie en ben je al snel een half uur tot 3 kwartier verder. En toen konden we gaan wandelen...... en zowaar ging er een bleek zonnetje schijnen.

Onze tocht van deze etappe loopt door het stroomgebied van de Vecht in Overijssel. Even buiten Coevorden werd het weer koud en mistig.

Wandelend door een "plas-dras" gebiedje heeft Janny dit prachtige plaatje kunnen maken.
 

De Drentse Poort: een kunstproject van zwerfkeien en deel van een stenen beeldenroute.

Er wordt altijd aan de wandelaar gedacht op het Pieterpad. Er lijkt een stoel neergezet, voor wie wil rusten of zijn schoenen wil herstrikken.

Tot aan Gramsbergen bleef het een rustig gebied tot bij het saaie af. In Gramsbergen hoopten we een toilet en een kop soep te vinden. We vonden er een mooie uitspanning, met een heel bescheiden bordje "open" bij de deur. Na wat exploratie ontdekten we dat het hier een bierbrouwerijtje betrof. Toch maar even die deur openmaken. Daar stonden we in, naar wat later de woonkamer van de bierbrouwer en zijn vrouw bleek te zijn. Soep konden we er niet krijgen, maar wel overheerlijke warme chocomel met cranberrie-noten kruidkoek. Verder werden we zeer onderhoudend op de hoogte gebracht van wat de brouwer had bewogen tot het beginnen van een niet commerciële bierbrouwerij voor liefhebbers van het gerstenat, hoe hij het pandje had gekocht "laat de aardappelen maar staan, we gaon naar Boonstra", hoe hij de kerkbanken in tweeën had gezaagd om ze in te passen in zijn brouwruimte als café/proeflokaal.

Kortom de man, "de Proater", brouwde de woorden en volzinnen waar je bij stond. Eerst heel onderhoudend en interessant, later bleken het vooral stokpaardjes. Maar in ieder geval was het een mooi plekje. Na een rondleiding en een moment gevonden te hebben waar hij zijn mond hield, konden we eindelijk weg en onze wandeling vervolgen. Maar niet voordat ik Janny had kunnen wijzen op een prachtige spreuk aan de schouw: "Loat 'n ândern ok es proat'n". Maar wie in Gramsbergen komt en wiens oog valt op de brouwerij, ga er beslist binnen. http://www.mommeriete.nl/

We vervolgen onze weg door het pittoreske dorpje Gramsbergen

naar Ane en naar Hardenberg. Onderweg houden we een bleek zonnetje, maar een koude wind. Even stoppen voor een boterhammetje, maar niet te lang; terwijl je gezicht opwarmde in de zon, werd je rug ijskoud geblazen door de wind. Ergens onderweg ontdekte Jeannette dat ze vanmorgen in Coevorden niet had uitgecheckd met haar kersverse NS-OV-chipkaart. Aangekomen in Hardenberg dan maar uitchecken, 20 minuutjes wachten en weer inchecken. Goedkoop ritje vandaag.
Moe aangekomen in Ommen, even twijfelen of we doorlopen naar de Jumbo voor boodschappen of toch eerst voor een warme douche gaan. Dat laatste, nadat we eerst voor dood op de stoel hebben gelegen. Toch erop uit voor een maaltijd, nu wel met de auto, want het centrum van Ommen was toch nog zeker een half uur lopen geweest. Tijdens de maaltijd kakte we allebei in, maar vooral Janny had de pijp behoorlijk leeg. Thuis direct het bed in; Janny heeft niet meer gemerkt dat het licht uitging.

De mooiste foto van de dag heeft Janny gemaakt. Op de Vecht lag hier en daar nog ijs. Deze parel lag te schitteren in de zon. Het is wel een heel bijzonder plaatje geworden.

Twee uitersten in één wandeling:



Aankondiging van het vroege voorjaar: een bloeiende Hamamelis