PP Zuidlaren - Rolde 09-10-2010

Na een nachtje slapen op een heerlijk boxspring matras, douchen we ons in een luxe badkamer, trekken ons wandeltenue aan en vouwen onze vrouwelijke outfit terug in de koffers. Het lunchpakket is al voor ons klaargemaakt en we genieten bijna te lang van het heerlijke ontbijtbuffet. Afrekenen, spullen in de auto, O, daar is de regiotaxi al. Alweer in luxe (Mercedes station C-klasse) worden we gereden naar Zuidlaren, ons vertrekpunt van vandaag. Jammer dat de chauffeur dit keer niet in de smaak viel; hij was niet zo spraakzaam en wat vervelender was: hij rook niet zo fris oftewel hij stonk. Ja, je kan ook niet alles hebben!

In Zuidlaren was het nog nevelig.

Even oriënteren, de rugzak inspecteren;

we hebben de route al getraceerd. Hij loopt Zuidlaren uit door de parkachtige tuinen en paviljoenen van Dennenoord, van oorsprong een “krankzinnigengesticht”, later een psychiatrische instelling. Het is daar zo mooi dat je er bijna voor je plezier zou willen zitten….. nou neen, eigenlijk toch maar niet.

Hoewel we ons hadden voorgenomen niet al na 3 km aan de koffie te gaan, kregen we er toch al zin in. Onze eerste koffiestop volgens het PP-boekje was echter gesloten. We wisten dat het nu even doorbijten zou zijn tot de volgende stop. Helaas het was niet anders, het zonnetje was inmiddels gekomen en de stemming én de pas zaten er goed in.

Niet alleen mooie boslanen, maar ook mooie gesprekken die spontaan komen en gaan; we zouden er een portret van kunnen maken en Bart vragen of hij het in beeld zou kunnen brengen, die wandeling van ons.

Langs het Schipborgse Diep,

omzoomd door prachtige weilanden en oevers van riet, over een smal bruggetje steken we de Drentsche Aa over. We stellen ons de weiden voor in juni, wanneer hier de wilde orchideeën bloeien.

Via wildroosters komen we in de Gasterse Duinen. Er komen steeds meer wandelaars; het weer is ook zo prachtig. Het is een echt heidegebied met duinen, klimmen en dalen.

Aan het eind rust er al eeuwen een hunebed en sinds een paar minuten ook een paar wandelaars. Wij lopen door, want we zijn vlak bij Gasteren (daar zal toch wel koffie en een WC zijn?)

Onze wensen gaan in vervulling.

In de uitspanning binnen is het wat muffig en het kost ons moeite te beslissen of we binnen of buiten zullen gaan zitten. De wind is fris; de bediening is lauw. We bestellen de koffie met iets lekkers toch maar binnen en laten onze voeten even bijkomen buiten de schoenen. Niet te lang zitten,want anders kakken we in.

Gasteren laten we achter ons en lopen een saai stuk langs een autoweg, op naar het Ballooërveld, het grootste restant “woeste heide” in Drenthe.

Het is inmiddels warm geworden, de vesten gaan uit, de flesjes gaan leeg. Er lijken steeds meer mensen vandaag te pieterpatten, want het is druk op de route. We zoeken een heidepan om in te liggen, want de km’s gaan vlot en het is nog vroeg in de middag. We kunnen het ons dus permitteren om effe lui te zijn.

Roldertoren tekent zich af aan de horizon en we ruiken stal. We beloven onszelf een drankje en hapje op het terras bij Hotel Erkelens, mits in het zonnetje.

Rolde is een mooi dorp, met statige huizen.

Het ademt sfeer en vakantiegevoel.

Aan de tapas en de ice tea genieten we na van de wandeling. Het zonnetje gaat echter snel schuil achter de huizen en het windje is koud. Daarom zoeken we onze warme auto op en aanvaarden de terugreis.

Met heerlijke cd’s van o.a. Herman van Veen mijmeren we onze eigen mijmeringen. We voelen ons tevreden en rijk. Trekken de conclusie dat we deze dagen zo gemakkelijk op een lijn zaten en dat dat gevoel de basis legt voor onbezorgd genieten. We zijn blij met onze vriendschap. Het afgelopen weekend hebben we weer kunnen ervaren hoe fijn het is om een vriendin te hebben en om vrouwenenergie op te doen.

Tot slot nog een kleine fotoimpressie van de dag.

PP De Spoom 08-10-2010

Een spoom, een tussengerechtje om de smaak te neutraliseren, zodat je volop kunt genieten van de volgende gang. Zo ervaren we ons saunadagje, even opladen (of liever gezegd ontladen) zodat we fris aan de wandeldag kunnen beginnen.

Veel pieterpadlopers verhalen over bijzondere ontmoetingen.

Wij herkennen dat. Ook wij ontmoeten vandaag weer mensen die ons raken en mogelijk zelfs ons pad bijsturen. We beseffen dat ook wij twee bijzondere mensen zijn, twee bijzondere mensen die het Pieterpad lopen en daardoor op onze beurt ook weer bijzondere mensen ontmoeten.

De hele weg naar deze tweedaagse toe, was bijzonder. De weg er naar toe, de planning, het bijsturen, het passend zijn voor beiden, de dingen die uitgesproken zijn....

en dan het verhaal van vandaag vrijdag 8 oktober 2010:

Na een heerlijk ontbijtbuffet stappen we in de auto. We nemen een wandelroute in de buurt van de sauna mee, want tja, helemaal niks actiefs……..

We vinden op geheugen (!!!) de weg naar de sauna, die pas een uur later open gaat en daarom besluiten we op zoek te gaan naar koffie. We rijden door pittoreske dorpjes en door prachtig buitengebied richting Viers en

ja hoor we vinden wat we nodig hebben:

“de theetuin is geopend”.

We zien (nog) geen theetuin, negeren de overige horecagelegenheden van Fries en lopen terug naar het bord met daarop de uitnodiging om binnen te lopen bij de theeschenkerij. Niet getrokken door de buitenkant, wel door de herinneringen die we hebben aan onze start in Pieterburen en het gevoel van een soort traditie die zich voortzet op onze wandelingen om te starten in een theetuin. We worden weer verrast.

Ja hoor, de theetuin schenkt ook koffie en ja hoor loop maar vast door naar het achterhuis. We banen ons een weg naar achteren, door de speelgoedwinkel, de curiosa en snuisterijen. Janny’s aandacht wordt getrokken door vaasjes en glaasjes die herinneringen oproepen aan haar kindertijd. Ook oude spiegelkasten, nuzziks en bonbonschaaltjes roepen beelden op aan logeerpartijtjes bij opa en oma. Via een bescheiden ruimte waar High Tea geserveerd kan worden, lopen we door naar de achterdeur die naar de tuin leidt. We zijn zo vrij om de deur van het slot te halen; we willen in die tuin!!! Een groot contrast met de winkel. De tuin is wijds, goed onderhouden en met beukenhagen zijn gezellige hoekjes gecreëerd.

Het ademt een sfeertje “jaren 70”.

De uitbater is verbaasd dat we in de tuin willen zitten. Het is een blije, enthousiaste man, met een noorderlijk accent, die als hij lacht zijn tanden ontbloot en er daardoor niet knapper op wordt. We vertellen hem van ons spijbeldagje, voordat we het Pieterpad weer optrekken. Alsof hij zelf de koffie heeft gezet en de appeltaart heeft gebakken komt hij trots en breed lachend met zijn dienblad met lekkers weer naar buiten en wij genieten van de extra’s bij de versgemalen koffie.

In de winkel kan Janny de glaasjes niet voorbijlopen en bij het afrekenen doet de eigenaar een beroep op onze wandelgeest. Schotland!!!! Echt iets voor ons!!! Van de Island of Skye naar Ford William. Of een afstand van 150 km in vijf dagen ook iets voor ons is, dat valt te betwijfelen. Maar Schotland an sich…… we blijken een stil verlangen te delen.

De wandelroute is in de auto blijven liggen. Op naar René van sauna De Bron en ja, ook nu vinden we de weg weer terug, zonder Tomtom, maar met ons eigen wonderbaarlijke richtingsgevoel en analytisch vermogen. We starten rustig in de buitensauna en na de lunch zijn onze massages ingepland. Bijzonder: Anneke, onze masseuse, weet meer te raken dan alleen pijnlijke spieren. Tussendoor komt ook René belangstellend voorbij en houdt ons als een goed gastheer goed in de gaten. De hele dag ademt een sfeer van rust en vertrouwelijkheid uit. Alles is goed en komt zoals het komt.

We tanken helemaal bij.

Eenmaal terug in ons hotel, tutten we ons prachtig op voor het diner. Het is aan niemand besteed, behalve aan onszelf en we hebben er lol in. De rode mul smaakt ons goed en een koffie met likeur 43 in het café, houdt de stemming er in. We zijn klaar voor het actievere werk morgen. Welterusten….

PP Zuidlaren - Rolde 07-10-2010

Het voorbereidende werk.

Een week voor vertrek: door tijdgebrek om er even samen voor te gaan zitten spreken we af ieder voor zich vast wat te rond te neuzen of te bellen voor de overnachting. Als door een ingeving ga ik kijken op de site van Bookingpuntcom of er leuke hotelletjes in de buurt van Rolde zijn. En die zijn er natuurlijk. Een prachtig hotel midden in Rolde, vlakbij de route; de plaatjes spreken voor zich en hebben mij “eigenlijk” al over de streep getrokken. Past dit wel in de eenvoud van het tevoet door Nederland trekken? Misschien zegt Janny wel neen. Maar Janny zei binnen 5 minuten per sms ja en ze had ook nog een arrangementje ontdekt! Geen gemaar en ge-eigenlijk, doen dus!

De dag van vertrek: Janny zit in de lappenmand en twijfelt eraan of ze wel 2 dagen kan lopen. Jeannette helpt haar herinneren dat we het vooral voor ons plezier doen en we kunnen natuurlijk ook eerst een dagje naar de sauna gaan. Kwartiertje later een smsje van Janny: www.saunadebron.nl. Jeannette, op haar werk, stiekem even de site op en meteen om. Smsje terug: doen! + het arrangement de Bron, met massage en late lunch. O, o, gaan we nog wel het Pieterpad lopen?

’s Avonds om 7 uur vertrek: 2 uitgelaten meiden gaan lachend en joelend de auto in: we laten het gewoon gebeuren en zien wel wat het wordt. Na een kleine 2 uur rijden komen we aan bij Hotel Erkelens in Rolde. www.hotel-erkelens.nl. We komen tot de conclusie dat het een gezellige en warme plek is. Blij verrast bij het zien van de kamer; het beantwoord helemaal aan onze verwachting; de plaatjes zijn net zo mooi als de werkelijkheid. “komen jullie nog een kopje koffie drinken dames”? Nou, koffie? Wij dachten aan een Portje (of 2) want we hoeven morgen toch niet te lopen! We staan al helemaal in de relaxstand, o wat voelt dat lekker!! Lekker slapen en geen wekker zetten, want de sauna is pas om 11.00 uur open.

PP Groningen-Zuidlaren 26-06-2010

Ons laatste ontbijtje bij mevrouw Mulder was aangebroken en we moesten de tafel delen met gasten die gisterenavond waren aangekomen. Er werd druk informatie uitgewisseld, want de gasten én mevrouw Mulder bleken een mogelijke gezamenlijke historie te delen met als gemene deler "IJmuiden". Koffertje pakken, afrekenen - neen, jullie hoeven de bedden niet af te halen -en daar was het afscheidsmoment gekomen. We zitten alweer in de auto naar Zuidlaren en zien onderweg veel laag hangende bewolking, wat misschien zelfs voor buien door zou kunnen gaan. Toch maar weer het regenjack onderin de zo licht mogelijk ingepakte rugzak terugstoppen. Busje komt zo....en al wachtende meldde zich nog een PP-loopster. Wij pakten de boemel die ons in de Iddekingeweg in Groningen zou afzetten, zij nam de sneldienst naar het NS-station. Wij moesten nog 2 km lopen om het PP-pad op te pakken net ónder het saaie stuk vanuit Groningen dat ons gestolen kon worden; zij volgde braaf het boekje, omdat je alles gelopen moet hebben. Wij haalden haar in, toen zij aan uitrusten was van de eerste km's halverwege Groningen en Haren. Maar wij hadden al wel koffie op en plaspauze gehad op de braderie aan de Iddekingeweg. Ach ja, genieten hoort ook bij het PP-pad lopen.Gestart dus halverwege Groningen waar we vrij snel op het pad langs het Hoorns meer kwamen te lopen.
Prachtige berenklauwen langs het pad, en mooie doorkijkjes over het meer, waar we ook molen “de Helper” op een kiekje kregen. Het sluisje was handbediend door een sluiswachter, die we om economische redenen maar niet gefotografeerd hebben.




Onder de A28 door en daarna kwamen we in een prachtige oase van natuurgebied Wolddeellen/Sassenheim.





Prachtige veenweiden, waar we een ooievaar haar jong zagen voeden, en een lunchpauze aan een van de visvijvers. Via een trapje (onze benen konden de veranderende beweging wel waarderen) kwamen we uit bij de vakweg spoorbrug Onnen, waar Jeannette kon genieten van het bijzondere lijnenspel.












Het traject van vandaag had maar een tweetal pleisterplaatsen, terwijl onze benen vandaag wel behoefte hadden aan minimaal vijf. Nieuw was vandaag het advies van mevrouw Mulder om bij de stop even je schoenen en sokken uit te doen. Dat bleek een goed advies. Lekker de wind er even over, de sokken weer droog en even rondjes draaien met de voeten als broodnodige afwisseling van voetbeweging. Warme bospaden die veel lijken op het Brabantse, maakten dat we elkaar moesten oppeppen om de moed niet op te geven. Afwisselend voerde dan weer Janny, dan weer Jeannette het kopwerk en zo kwamen we bij de laatste pleisterplaats volgens het boekje, een jeugdherberg met selfservice en drukke familiebijeenkomsten. Maar, we zaten en dronken thee en droomden van de eindstreep. We strompelden weer weg bij de herberg. Jammer, om het hoekje lag een nòg idyllischer plekje, waar de koffie, thee, of aanmaaklimonade, de mueslirepen en de zelfgemaakte kaarten, zowel in als uit de zon geconsumeerd konden worden. Maar we hadden net onze rust gehad en hebben alleen in het gastenboek geschreven "hadden we dit maar eerder geweten". We hebben het onze wandelaarsters van dag 1 nog als tip mee kunnen geven, toen we hen ’s avonds op een terrasje in Zuid-Laren nog eens tegenkwamen.
Weg vervolgd langs het Groningse Hunebed, waar Jeannette niet op kon klimmen omdat haar benen én lichaamslengte dit niet toelieten; waar Jeannette onder de steen kroop en vervolgens bijna haar kop stootte toen ze opstond; waar Janny en Jeannette samen vereeuwigd werden door een hele aardige jongeman die samen met zijn vriend van de schaduw zat te genieten en die ons ook nog vertelde dat er files in aantocht waren vanwege de TT-Assen die bijna was afgelopen. Straks maar even de thuisblijvers vragen om de verkeersinfo te raadplegen.





Nog 3 km: oohhh die benen......... , maar we zien het torentje van Zuidlaren al. Om 17.40 uur zijn we dan eindelijk in Zuidlaren (Berend Botje hadden we 's ochtends al gezien). Nu geen douche of bed, maar wel andere schoenen en kleding uit de auto en verkeersinfo: "het verkeer wordt omgeleid over Groningen, Friesland en de Flevopolder". Een prachtige rit, door een gebied waar je anders niet gauw komt, en al met al maar 10 minuten langer dat de heenreis.
Moe maar voldaan terug in Uden rond de klok van 10.

Impressie van de dag:

Feiten van de dag: 25.440 stappen - 22km - warm 21 C en 312km autosnelweg

PP Winsum-Groningen 25-06-2010

Deze nacht hadden we gelukkig allebeí goed geslapen en de Spiroflor had zijn werk ook goed gedaan, zodat we herboren om half 8 alweer aan het ontbijt zaten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, alweer een blauwe lucht en het prachtigste weer van de wereld.

Half 9 langs drukke weg op weg naar Garnwerd.Een zelfmeegebrachte koffiestop, met uitzicht op een draaibrug over het Reitdiep, brutale, geëvolueerde mussen, die de suiker in de koek niet konden waarderen, maar het brood uit je tas tjilpten, fijne gesprekken, waarvan de afgedane zaken in het Reitdiep gekieperd konden worden. We weken deze dag van de route af, op advies van..... mevrouw Mulder. Zij kende een "mooiere" route, met prachtige kronkelweggetjes en slootjes, weidevogels en een container waarachter je kan plassen. Bij Wierummerschouw pakten we de PP-route weer op.

Bovenop een Wierd lag een prachtig klein kerkhofje met z'n doden uit te rusten onder zeer bijzondere zerken of zelfs eigengemaakte graven. "Hier wil je toch begraven liggen ......." We zagen onderweg een leuk paadje met de naam Platvoetspad en twijfelden of we ook hier onze eigen PP-route zouden schrijven. Toch maar door volgens het boekje. Aan het eind kwamen we toch weer uit op het Platvoetspad. We hadden misschien wel kunnen afsnijden en dat hadden onze benen niet erg gevonden. Aan de overzijde van het Van Starkenborghkanaal een bankje voor de lunch. We kregen gezelschap van een hondje van de overkant, die ook wel zin had in een boterham met kaas. Hij bleef geduldig en gezeggelijk aan onze voeten liggen tot de laatste kruimel in onze mond was verdwenen. No hard feelings...., hij ging gewoon weer terug waar hij vandaan was gekomen.

We wandelden door over de Paddepoelseweg en genoten van de verschillende kwaakconcerten. Het pad werd ook gebruikt door inline skaters en wielrenners, hondenuitlaters en studenten en hun docenten.

En zo plots uit het niets, verrees het Zernike universiteits complex van de stad Groningen. Een imposant gebouw, van bijzondere, moderne architectuur. We misten de Noorderbegraafplaats door onze conversatie en ook omdat we al een kerkhof bezocht hadden. Helaas misten we daardoor ook het vervolg van de route. Geen nood, we vonden hem weer terug. Om onze pijnlijke benen te vergeten kletsten we maar wat en ja hoor, weer niet opgelet en weer van de route af. Allemaal extra meters, en die tellen als je benen niet meer willen.

Toch maar even de weg teruggezocht én gevonden, door het Noorderplantsoen dat op 17e eeuwse stadswallen is gebouwd.

Eindelijk is daar dan de stad, waar Jeannette het Goudkantoor nog kent van haar vorige bezoek. Een watertje en een soepje, maar ook een frisse wind. Dus op naar het bier op een warmer plekje, nl. het Groninger museum.

Op de kiek met een Wieckse Witte. Moe, moeder, moest, moesten we op weg naar het op 100 meter verder gelegen Centraal station om daar de trein naar Winsum te pakken.

We pikten nog een pianoconcert mee in de stationshal, maar de belangstelling verdween snel doordat de benen opnieuw hun aandacht opeisten. In de trein werden we nog even op een dwaalspoor gezet, doordat de omroepster ons probeerden wijs te maken dat dit boemeltje de sneltrein naar Leeuwarden was. Gelukkig zat er een doorgewinterde reizigster uit Roodeschool in onze coupé die ons verzekerde dat deze trein zou stoppen in Winsum. Bij het vallen van deze plaatsnaam kwam er uit de bank voor ons ook een zucht van gerustheid en daar zaten 2 dames (overduidelijk zussen) die wij de eerste dag ook al hadden zien lopen op het traject Winsum-Pieterburen. Zij herkende ons ook en we raakten aan de praat, waarbij tot onze verbazing bleek dat een van hen ook uit Uden kwam. Vanaf het station nog even op de tanden bijten tot aan de voordeur en het bankje van mevrouw Mulder. En toen mochten de schoenen uit, de douche aan en Spiroflor op de pijnlijke hamstring en bovenbeenspieren. 's Avonds scoorde Janny nog een mooie zonneklep en haalden we ons maaltje bij Anytime. Min of meer te moe voor een Portje, namen we er toch een en schoven rozig onze bedjes weer in.

Dagimpressie:

Feiten van de dag: warm +/- 25 C - 16,6km -715 Cals en 19.225 stappen op de teller. Gek, want het voelde veel meer dan gisteren...

PP Pieterburen-Winsum 24-06-2010

Het grote, echte werk gaat beginnen! Na wat uurtjes voorbereiding en gepuzzel, lijstjes maken en koffertjes pakken, gaan we op weg naar het noorden. Het is woensdagavond 23 juni en om klokslag 7 uur staat Janny met de auto voor. "Feeling good", prachtig weer, 3 heerlijke avontuurlijke dagen in het vooruitzicht, met minimaal een 9 voor wandelweer. We wisselen de dag uit, drinken onze koffie bij de pomp, zien "oehoehoehoerend hard" caravans voorbij komen, die nog even door de Rijkspolitie aan een laatste inspectie worden onderworpen (het is nl. zaterdag TT-Assen - hierover later meer) en voor we het weten zijn we bij de stad Groningen aangekomen. Winsum is Gouw gevonden en we worden warm onthaald door de 5 katten van mevrouw Mulder. Een heerlijk knus "thuis" is onze stek de komende 3 nachten. Na een verkenningsrondje door de buurt duiken we ons bedje in en worden nog even uit onze slaap gehouden door de waarschuwingsbellen van de spoorlijn, die die avond van de leg zijn. Half 8 is onze ontbijtafspraak. Een rijk gedekte onbijttafel staat ons op te wachten met een glunderende mevrouw Mulder in haar badjas. Ze draagt ons van alles aan: van warme broodjes, tot appeltjes, van boterhamzakjes tot verse (uit eigen tuin) aardbeitjes. Half 9 rijdt onze regiotaxi voor en ja hoor het is weer een leuke chauffeur. Dat hebben we al snel vastgesteld. Een beetje jong voor 50+ers, maar kijken mag......... en praten met de chauffeur gelukkig ook. Hij zet ons af bij het monument van de Homan Linthortspolder, alwaar we te voet naar de dijk gaan. We willen écht dáár beginnen.

Eerst over de slikken en de Waddenzee kijken, "high 5" en "Nederland here we come", en dan op pad. Genietend van het Groningse vlakke land, de mooie weggetjes, mooie helder blauwe luchten, komen we aan in Pieterburen.
Hier willen we samen op de foto! Een lange-arm-kiek dus, die door ons lengteverschil niet helemaal voldoet aan het beeld dat we willen, maar wél duidelijk maakt dat we eens als BUREN zijn gestart!! Janny ontdekt een mevrouw die plantjes aan het dompelen is voor een soort kerkje. Er is direct een klik en een leuk gesprek en het voelt alsof we er een vriendin bij hebben die ochtend. De Buren van Pieter biedt een saai en ongezellige aanblik, maar bij de theeschenkerij verderop in het dorp vinden we onze koffiestek.




Het wordt nog iddylischer wanneer we in de tuin neer strijken. Het blijkt een tuin die vroeger toebehoorde aan een weem- en boerderijpastorie. www.domiestoen.nl. Héél lang genieten we van dit zalige plekje met koffie en met appeltaart en weer met koffie, en ...., O ja, we moeten vandaag nog een PP-afstand lopen. Dan toch maar eens beginnen. We worden nog uitgezwaaid door onze "nieuwe vriendin". Onderweg veel vriendelijke mensen, schooljeugd op de fiets, erg veel mooie huizen en dito tuinen, molens en bruggetjes, maar ook vermoeiheid en warmte die gaan opspelen.
















Rond 3 uur terug in Winsum waar het bankje bij de voordeur van mevrouw Mulder onze eerste rustplaats biedt. Schoenen uit en voeten aan de lucht, hèhè wat lekker. Douchen, toegeven aan slaap, eten bij De Gouden Karper wat een beetje een té vergulde titel bleek voor wat je kreeg en als toetje konden we geen pap meer zeggen. Met een half oog voetbal gekeken (Nederland-Kameroen 2-1) en bijna gelijk met het laatste fluitsignaal het bed in.

In het dorpje Eenrum woonden ook Oranje-fans!








Feiten van de dag: zonnig en warm +/- 23 C - 22,5 km - 25.129 stappen. Het stuk van de dijk naar Pburen was blijkbaar toch langer dan we vantevoren hadden gedacht! Het blijkt nl. de langste wandeling van deze 3-daagse te zijn geworden.

PP Gennep-4lingsbeek 05-05-2010

Vandaag lopen we proloog 2, de opmaat naar het grote werk eind juni, wanneer we helemaal bovenin gaan beginnen aan 3 afstanden in Noord-Groningen.

Het weer is goed vandaag: droog en halfbewolkt. Fris, maar het is nog vroeg. Op naar de bus Boxmeer - Gennep. Ruim op tijd hebben we een parkeerplek gevonden voor de auto en hebben nog tijd voor een bakkie bij de Kiosk op het station Boxmeer. Onze bus, lijn 93, staat al klaar, met een zeer hippe buschauffeur met een snelle zonnebril en cowboylaarzen aan. De bus rijdt op 4 strippen, want we zijn de enige 2 passagiers. Op onze wenken bediend, worden we gedropt aan het eindpunt van de bus = ons beginpunt ;) We lopen een mooi tempo en voor we het weten zitten we op de volgende bladzijde van dit traject. Zijn we daar
al??


Het zonnetje schijnt lekker, maar het blijft fris. We vinden een geschikt bankje voor de koffie en een plas in het bos. Genietend van het zonnetje ontdekken we dat, waar we naar kijken, het plaatje van de voorzijde van het PP-boekje deel II is. We proberen natuurlijk een net zo'n mooi plaatje hiervan te schieten.

Koffie en zelf gesmeerde bammetjes op, en weer verder. Veel wandelaars vandaag. We zien een kudde Hooglanders grazen en daar blijken we doorheen of langs te moeten. Even rustig kijken wat ze gaan doen.















En al kijkende ontdekken we een sticker op het hek, met de aankondiging van koffie met zelfgemaakte appeltaart over ongeveer een half uurtje. Ja, dáár doen we dit allemaal voor, dus op.... naar Anja en Wim.

We passeren nu misschien wel het mooiste deel van deze wandeling: het natuurreservaat Het Quin. Wat heeft Nederland toch prachtige plekjes. Dit wordt ons nog eens bevestigd door wandelaars afkomstig uit de Utrechtse Heuvelrug.













Wim is thuis en heeft nog appeltaart. We mogen plaatsnemen op het overkapte terras en de terras-gas-kachel wordt voor ons aangestoken.







Het duurt even (zou hij de appeltaart nog moeten ontdooien??), maar nee hoor Anja had vandaag wel 4 appeltaarten gebakken. Het was druk vandaag - wij waren op dat moment de enige gasten - er waren al 2 appeltaarten op. Nou met de tegels die hij ons voorzette kan ik me voorstellen dat de appeltaarten hard gaan; kortom een tweede lunch die middag. Wel heerlijk hoor! Wim kwam er gezellig bij zitten buurten en later kwam Anja ook terug van de boodschappen. De gastvrijheid ging tot en met het toilet: "laden en lossen", zoals Anja het zei, en we konden weer verder.

Afferden laten we achter ons en al snel zien we onze schipper die ons over de Maas zet. De slagboom valt achter ons dicht en we varen al.

Aan de overkant van de Maas ligt een geheel ander gebied op ons te wachten. Een soort van weggetjes omringd door heggetjes. Er dringen heerlijke geuren onze neuzen binnen, maar we kunnen maar niet ontdekken wat het is. Zijn het de nog net niet ontluikende meidoorns die langs de wegen staan, of is het het fluitenkruid, óf zijn het de velden met de Dovenetel.
We zien in de verte al een kerktoren. Is het Groeningen of is dat al Vierlingsbeek......en dan zijn we al aangekomen op ons eindpunt. Sneller dan de vorige keer, terwijl de afstand groter was. Zouden we al getraind zijn...... we voelen ons trots. Hadden we niet alleen van de vorige keer geleerd (pinpas, strippenkaart, klein geld, etc.) maar ook nog gelopen als volleerde wandelaars.


Het voorjaar is begonnen:
We krijgen heel veel zin in de grote tocht van eind juni. Groningen - 3 afstanden - goede adviezen inclusief overnachtingstip bij mevrouw Mulder in Winsum - van Wim (van Anja) die deze afstanden al hebben gelopen. En als het regent, wat het niet doet eind juni ;) dan gaan we gewoon verder vanaf Vierlingsbeek naar Swolgen.

Nog een paar data voor de statistieken: we hebben vandaag 20.808 stappen gezet; 18,4 km afgelegd; 787,6 calorieën verbruikt en we zijn 5 uur aan de wandel geweest.