Vorden - Doetinchem 1 september 2013

Het verslag van vandaag bestaat uit 2 delen: het verslag van Jeannette én van Janny.

Het verslag van Jeannette zoals zij de dag beleefde:
Om de vaart erin te houden hebben we een maand ná de vorige wandeling de volgende alweer gepland staan. Het is de bedoeling dat we vandaag van Vorden naar Zelhem lopen.

Het is zondag en het OV rijdt niet zo frequent als door-de-week, dus de routing is als volgt: met de auto naar Doetinchem – station, daar de bus naar Vorden en aan het eind van de wandeling in Zelhem de bus naar Doetinchem.

Het was fris toen we vertrokken, maar we lieten toch de jassen thuis. Het zou ongeveer 19 graden worden en die paar voorspelde spatjes die trotseerden we wel met alleen een vestje. Ruim op tijd waren we op het Stationsplein in Doetinchem. We werden al meteen door een beveiligingsbeamte van het Belastingkantoor begroet met een vriendelijk "goeiemorgen" en de mededeling dat het gratis parkeren was. (Altijd op zondag, dus…..). We hadden nog tijd voor de zelf-meegebrachte koffie in zelf-meegebrachte, échte bekers.

De bus leek alleen voor ons te rijden en om 10.10 uur stapten we uit in Vorden. De Gravin van Vorden leek nog te slapen en die lieten we dan ook mooi links liggen. 

Direct buiten het dorp lag kasteel Vorden al in een waterig zonnetje te ontwaken. Het viel ons al meteen op dat we vandaag niet de enige wandelaars waren. 

Een 4-tal dames uit Maastricht kwamen langs gekakeld; daar hadden we niet zoveel mee. Niet veel verder stonden ze in de vereeuwigde cementen voetsporen van Toos Goorhuis en Bertje Jens en wilden natuurlijk in deze actieve houding op de foto. Nou waren wij niet te flauw en hebben een paar plaatjes geschoten. Zelf hoefden we niet zo nodig op zo’n foto. Na een paar plaatjes van het kasteel te hebben geschoten wandelden we weer verder. De Maastrichtse dames in ons kielzog. Dat gaf niet zo’n lekker gevoel, dus bij het eerste het beste bankje zijn we gaan zitten, hebben de dames laten passeren en onder het genot van een boterhammetje, een zonnetje en een serene stilte kwamen we bij en in de ruststand.

Verscholen boerderijen

Bij het buurtschap Linde zijn we even afgeweken van het pad om een kop koffie te scoren in ’t Praothuus. Daar was het gezellig druk op het terras. Het bleek dat er vandaag meerdere wandelroutes waren uitgezet in de omgeving van Vorden over verschillende afstanden. Het viel ons op dat het publiek dat daar aan mee deed, stuk voor stuk allemaal prettige mensen leken. Omdat het zo druk was op het terras mochten we, omdat hij, zoals hij zelf zei hij “toch geen keus had”, aanschuiven bij een oudere man aan een tafeltje. Hij bleek een raswandelaar te zijn en deed vandaag mee aan de 30 km. Het Pieterpad had hij in één keer  gelopen. Hij en zijn vrouw, die vandaag de 20 km liep, wandelden doorgaans samen. Nu was hij op zijn qui-vive dat zijn vrouw hem niet voorbij zou lopen en hield daarom de voorbijkomende wandelaars in het oog. Ze mocht natuurlijk niet eerder finishen dan hij; hij was per slot eerder vertrokken.

Een andere wandelstel raakte aan de praat met ons; zij bleken ook het Pieterpad in één keer te hebben gelopen. Ze hadden er 4 weken over gedaan en vonden het een fantastische ervaring om 4 weken helemaal alleen maar met wandelen bezig te zijn. Het woord “onthaasten” viel; een gevoel dat ze zelfs daarna nog hadden kunnen vasthouden. Op de planning stond om in 2018 de tocht naar Santiago de Compostella te gaan lopen. Helemaal vanuit Luik lopend naar deze bedevaartsplaats. Ze zouden er 6 maanden voor uittrekken. Op onze vraag, waarom pas in 2018 was het antwoord : geld sparen en vrije dagen om vervolgens zo weinig mogelijk onbetaald verlof te hoeven opnemen. Ze glunderden allebei bij de gedachten aan deze tocht en de vonk van verlangen naar zo’n geweldige onderneming sloeg over op ons. Nog namijmerend over deze plannen, besloten we om eerst maar eens het Pieterpad af te maken en dan weer verder te zien.

Huize 't Zelle

Onze weg vervolgde langs mooie lanen met prachtige hoge eiken en beuken, langs landgoed Huize 't Zelle, door het plaatsje Varssel (nooit van gehoord!) en vervolgens door het landgoed ’t Zand. Mooie slingerweggetjes brachten ons uiteindelijk in Zelhem. Op een van deze weggetjes ontmoeten we alweer doorgewinterde wandelaars, een echtpaar uit Breda, die ook aan het Pieterpad bezig waren, maar inmiddels o.a. ook het Pelgrimspad al hadden gelopen. De mannelijke helft van dit paar was er erg nauw aan; ergens in het Pelgrimspad waren ze een stukje fout gelopen. Dit heeft hij later opnieuw gelopen, anders had hij niet het gevoel dat hij dit pad helemaal had gelopen. Nou smokkelen wij ook niet, maar als het bij toeval niet helemaal gaat volgens de route, wat wel eens is gebeurd, dan gaan wíj daar niet voor terug.

Om 15.12 uur in Zelhem aangekomen, was het inmiddels helemaal bewolkt. De temperatuur was goed, maar het waaide hard. De bus naar Doetinchem zou pas om 16.10 uur rijden, dus we togen naar een gezellig terrasje, waar we ons tegoed deden aan “lekkere koffie”. Deze koffie mét Tia Maria erin gaf ons weer energie en we besloten om door te wandelen naar Doetinchem, i.p.v op de bus te blijven wachten. De planning was dat we om ongeveer 17.15 uur in Doetinchem konden zijn….. als we door zouden lopen. Het werd echter iets langer.

De route zoals die in ons boekje aangegeven was bleek inmiddels een verouderde route te zijn. Dit hadden we al gehoord van het echtpaar uit Breda. Maar omdat we niets anders hadden dan ons boekje hebben we tóch de oude route gepakt. Onderweg werden we er nog op attent gemaakt door een bewoonster van deze streek die langs fietste en ons en passant zei: “jullie zitten op de oude route hoor”. Voor ons was dit beter, omdat deze oude route ook precies uitkwam bij het station, alwaar ons auto stond.

Het stuk door Doetinchem was nog een heel eind. Maar gelukkig kwamen we nog een mooie hockey jongen tegen die ons even een blik met zijn mooie ogen gunde en ons, op onze vraag of we goed zaten voor het station, vertelde dat we vooral nog een heel eind door moesten lopen op de volgende weg naar rechts.

Helaas begon de enkel/wreef van Janny op te spelen. Misschien tóch iets te veel voor vandaag? Ook de bovenbenen van Jeannette waren flink verzuurd. Thuisgekomen in Uden leek het meer op gestrompel dan op lopen.

Vlotte terugreis en lonkend naar de volgende etappe kwamen we weer heelhuids aan in Escharen.

Het was weer een heerlijke dag, met fijne gesprekken, leuke ontmoetingen en weer een stukje Nederland bedwongen.

Het verhaal zoals Janny de dag heeft beleefd:

We gaan weer op pad, eerste tocht  uit het Zuidelijke boekje van het Pieterpad.

De etappe Vorden-Doetinchem lijkt met 26 km te veel van het goede, dus de planning is te lopen tot Zelhem, en vandaar de bus terug te nemen naar Doetinchem waar de auto op ons staat te wachten.

We starten bij station Vorden, laten de Gravin voor wat ze is, en komen al snel bij kasteel Vorden. Daar blijken meer dames vandaag als wandeldag gekozen te hebben en we zetten ze als groepje op de foto: in de voetsporen van…….

Wij hoeven niet zo nodig, wij lopen ons eigen pad. Typisch dat we allebei dat eigengereide in ons hebben.

Hoewel de zomer nog volop in gang is hangt de herfst in de lucht.

Paddestoelen, zwammen, bramen, vlierbessen. Projecten voor Jeannette die zelf jam en sapjes gaat maken.

Het bos geurt heerlijk door het vocht in de lucht.  Landgoed Vorden toont ons een prachtig bos met mooie lanen. Van hieruit nog 256 km te gaan tot de Pietersberg, ware het niet dat we al enkele zuidelijke etappes achter ons hebben gelaten.

We hebben er zin in, worden blij van de omgeving en van de mensen die we ontmoeten.

Een straat met de naam  Zomervreugdweg. Dat zègt toch iets over de mensen die hier wonen! 

In Linde gaan we even aan bij het Proathuus, dat vandaag een koffiestop blijkt te zijn van een uitgezette wandeltocht vanuit Vorden. We ontmoeten een stel dat het PP in vier weken gelopen heeft. “Dat doet echt wat met je. Na vier weken ben je volledig onthaast!” en ja, je hebt daarna even tijd nodig om weer in het gareel van alledag te komen. Zij hebben een droom:  in april 2018 de hele route naar Santiago de Compostella. Daar trekken ze dan een half jaar voor uit. Ik zou zó met ze mee willen, of tenminste hun verhalen willen lezen. Ik bewonder de stelligheid waarmee ze hun droom ook in praktische zin langzaam maar zeker vorm gaan geven. Wij houden het nog even bij ’t Pieterpad, maar ook ik merk dat het langzaam maar zeker gaat kriebelen om verder te kijken dan de Pietersberg.

Dat verder kijken hoeft echter niet richting Spanje te zijn, het kan ook naar het westen van Nederland. Streekpaden en LAW’s genoeg. Zelfs de strandzesdaagse wordt even genoemd. Mogelijkheden te over om ook van de mooie plekjes in ons land te genieten.

Plaspauze bij Radstake. Verboden voor honden, wij voelden ons niet aangesproken, maar de brandnetels lieten wel weten dat we niet echt welkom waren met onze boodschap. 

Kort daarna komen we in Zelhelm, het eindpunt van onze etappe. We trakteren onszelf op een lekkere kop koffie met Tia Maria. De serveerster wist precies wat we bedoelden en kon met ons meegenieten. En wat doet een mens dat goed. Hoezo nog drie kwartier op de bus wachten en dan een half uur reizen. Dat kunnen we in dezelfde (?) tijd ook zelf wel lopen, toch…..? Wat zijn we toch een kanjers!

De teen van Jeannette houdt zich rustig; de veters van Janny gaan wat losser om de enkel wat ruimte te geven en daar gaan we weer! Iets later dan verwacht komen we in Doetinchem aan. Moe maar voldaan, want we hebben nu toch zeker 25 km achter ons gelaten.

Wat zijn we toch een kanjers!