We lopen het Pieterpad: Holten - Laren 28 juni 2013

Het wil maar niet zomeren, maar ondanks de grijze luchten, regen en lage temperatuur kunnen we de kriebel om er weer op uit te trekken niet meer onderdrukken. We laten ons niet afschrikken door de zeer uiteenlopende weersvooruitzichten voor vrijdag 28 juni; we gaan gewoon en we zien wel. Zo zwaar als de lucht was van de regen bij het wakker worden, zo zwaar voelden ook onze lijven. Het was maar goed dat we daar geen overleg meer over konden hebben, anders waren we misschien alsnog thuis gebleven. Gelukkig zou blijken dat het goed was om wél te gaan.

Om stipt 8 uur in Escharen om Janny op te halen, of liever om van auto te wisselen en bij Janny in te stappen. Wel of geen koffie? Neen, we gaan, want we willen de bus in Laren halen van 09.56 uur.

Onderweg wapperen de ruitenwissers er vrolijk op los en we kletsen bij over de onderwerpen die ons de afgelopen tijd bezighouden. Ruimschoots op tijd zijn we in Laren en vinden een mooie parkeerplek bij de bushalte - half uur te vroeg en nog steeds regen! Gelukkig is er een overdekte halte met een bankje.

Een vriendelijk meisje van rond de 18 staat al te wachten op de bus en is meteen bereid ons te helpen de juiste bus in de juiste richting te wijzen. Na een paar minuten voegt een man zich bij ons op de halte die door het leven ruim bedeeld was qua lichaamsomvang, maar minder in het vermogen om soepel te lopen, en claimt een plekje op de bank. “Zo, wandelaars in spee?” Hap, zegt Jeannette – want die is nog niet in de ontspannen modus en ziet het als een ongepaste opmerking: “hoezo in spee? Dat klinkt mij als wandelaars die net beginnen, maar wij zijn al een tijdje bezig op het PP”. Janny kon haar lachen niet bedwingen, want die zag natuurlijk de verbolgen uitdrukking op het gezicht van Jeannette. Nou, zo had die heer het ook niet bedoeld; hij bedoelde dat we vandaag lekker gingen wandelen. Het gesprek werd daarna zeer geanimeerd en de man kwam nog met een leuk gezegde over wandelaars die de Grand Randonnée gingen lopen: “Alles wat je thuislaat is meegenomen!” Die schreef Janny later op in haar boekje, want dat is natuurlijk een waarheid als een koe en die willen we ons als de tijd daar is nog wel kunnen herinneren.

De man en het meisje stapten in de bus naar Deventer en wij wachtten nog een paar minuten op onze bus richting Rijssen. We trokken samen de conclusie, na-mijmerend over de man die al pratende met ons zich ontpopte als een ontwikkelde gesprekspartner: "de eerste indruk zegt niet altijd alles; je kunt aangenaam verrast worden".

Ons ¾ busje kwam en na een kwartier stapten we uit bij station Holten.

Bus uit en meteen café De Biester http://www.grandcafedebiester.nl/ in voor koffie met zelfgebakken Möpkes. Jeannette had al op het internet een reactie gelezen over deze zelfgebakken koekjes: “je zou er de trein voor missen”. Nou ja, dat wilden wij natuurlijk niet missen, want voor dat soort plekjes doen we het. Het was er gezellig, mensen kwamen en gingen en iedereen was vriendelijk.

Vooruit, nu aan de wandel! Nog gauw even een paar foto’s van Holten

en het station én de fototoestellen natuurlijk instellen op ‘bewolkt’. Maar het was wel droog geworden intussen.

Het buitengebied van Holten kenmerkt zich door prachtige, grote bomen, slingerende zandpaden en lieflijke boerderijen.

Na een paar kilometer zien we ineens een 4-tal ezeltjes. Ze komen ons nieuwsgierig begroeten. Ineens horen we een ezel balken. Niet die van ons, maar eentje die verderop in een weitje staat en niet bij ons kan komen. Die wil ook zo graag aandacht.

Nou nieuwsgierig zijn ze wel en aaien vinden ze ook heel lekker.

Ons tempo van 3 km per uur wordt weer gehaald, want we zien weer heel wat fotogenieke plekjes. Heerlijk om zo van de natuur te genieten en van het niet hoeven haasten.

De A1 steken we over en in het PP-boekje lezen we dat dit ook de route Den Haag – Moskou is. Wij blijven toch maar dromen van Maastricht en misschien daarna richting Santiago……………………………. Ach dromen mag toch!

We worden ingehaald door een echtpaar uit Drachten en lopen daar een stukje mee op. Deze mensen lopen ook PP, maar doen ook andere LAW-paden. Zouden ze al met pensioen zijn?? Jeannette durft het niet te vragen; qua leeftijd zullen we(Jeannette) elkaar niet heel veel ontlopen en ja, eerlijk is eerlijk ik zou het ook niet leuk vinden om nu voor 65 jaar te worden aangezien.

Eerder op de route hadden we al een onbemande koffiestop genegeerd, omdat we volgens het boekje, bij De Stobbe wilden pleisteren. Was misschien achteraf toch niet zo’n goed idee. Bij De Stobbe werden we verwelkomd door een tetterradio – wat uiteraard niet past op het PP volgens onze ideeën- de koffie, thee, bier (!) en het ijs was € 1,50 – alles in plastic bekertjes en maar één theesmaak, nl. vanillethee, het was verboden om de kas open te breken (ja duhuh) en nog veel meer instructies alsof we van plan waren de mensen te besodemieteren.

Weinig vertrouwen dus in de bezoekers van deze “trouwlocatie”.

Nou Jeannette zag zichzelf niet in een witte trouwjurk daar op het toilet, dus dat gaat mooi niet door.

Korte stop dus.

Later kwamen we deze uitstalling tegen langs de weg. Zonder waarschuwingen of instructies. We hebben ons laten verleiden tot de kersen.

Het open terrein ging over een bosrijk landgoed het “landgoed Verwolde”. Prachtig loofbos waar de wind vrij spel had met de boomtoppen en waar wij weer van genoten, afgewisseld met open landbouwvelden en boerderijen en natuurlijk het kasteel Verwolde.

Het was een natte boel

Ook voor de paarden op het landgoed

Dit was t.o. het kasteel

Ter hoogte van het kasteel maakten we een uitstapje naar de dikste eik van Nederland en kwamen op weg daar naar toe Oom Frits tegen en het kleine eikje aangeplant in 2002.

Oom Frits is ongeveer 200 jaar oud geworden en heeft het niet overleefd

De Dikke Boom

Af en toe verbeelden we ons dat de zon wilde gaan schijnen, maar die hebben we toch niet echt gezien.

Aangekomen in Laren waren we het er allebei over eens dat het de moeite waard was vandaag en dat we ondanks een vermoeide start toch blij waren dat we hadden gelopen. Wel heel fijn dat het maar 15 km was. ’t Langenbaergh http://www.langenbaergh.nl/wonen/t-langenbaergh.html was open en onder het genot van een “dikke boom pannekoek” kijken we voldaan terug op de dag.

De terugreis verliep vlot en we maakten alweer plannen voor de laatste wandeling uit boekje 1 en besloten dat we de laatste etappes naar de Pietersberg sowieso in een meerdaagse willen doen en wie weet zijn we dan volgend jaar zomer klaar met het PP. We zullen zien……….