Ieder op ons eigen tempo zijn we langs alle intense beelden, geluidsfragmenten en stille getuigen van dit verschrikkelijke stukje geschiedenis gelopen. Wat ons trof waren b.v. de briefkaarten met hoopvolle boodschappen van de mensen die net waren aangekomen in het kamp en nog verwachting hadden; een geluidsfragment van iemand die nog geen idee had van wat haar boven het hoofd hing en sprak over Theresienstadt als “een paradijs”; de namen en leeftijden van de gedeporteerde en vermoorde joden die werden opgenoemd, afgewisseld met verhalen over hoe een dag in het kamp eruit zag inclusief de spanning van of je al op transport gezet zou zijn of niet…….. en niet te vergeten de in allerhaast en op het allerlaatst geschreven briefkaarten, die bij vertrek nog uit de treinwagons zijn gegooid en door plaatselijke bewoners zijn gevonden met daarop een afscheidsboodschap bestemd voor een geliefde, familielid of buren.
Daarna zijn we via het “bos van de toekomst” en het “melkwegpad”
naar het terrein van het Voormalig Kamp gelopen. Juist door de nauwelijks aanwezige stille getuigen, de stilte van het gebied (sinds 1970 staan hier 14 radiotelescopen, die gezamenlijk ’s werelds grootste en gevoeligste radiotelescopen ter wereld vormen)
http://www.encyclopediedrenthe.nl/Radiotelescopen
maakte het terrein veel indruk op ons. Onderaan deze alinea een fotoimpressie van dit bezoek. Omdat er zoveel te vertellen is over deze plek zet ik de link naar de website erbij. Bijzonder vonden wij het huis van de kampcommandant wat nog vrijwel geheel intact is en waaraan nog een bijzondere geschiedenis is verbonden wat betreft het gebruik ná de oorlog. 
http://www.kampwesterbork.nl/museum/kampterrein/woning-kampcommandant/
......... en toch werd het weer voorjaar, de katjes staan volop open en kleuren de boom lichtgeel en donzig zacht.
Het lijken wel tranen, deze regendruppels in de harten van de wilde Lupines. Ze stonden met grote aantallen op het terrein van Voormalig Kamp Westerbork.
Ze belaagden ons bij elke schrede zodat wij over onze pleinen niet gaan konden ons einde was nabij onze dagen waren vervuld ja ons einde was gekomen klaagliederen 4 : 18
We trokken verder, door naar Schoonloo, op zoek naar ons Bed & Breakfast bij Geesje Bardie. Het was niet meteen duidelijk voor ons waar haar bedden stonden, maar na wat rondrijden (en Schoonloo is niet zo groot) zagen we een struise vrouw in een deuropening staan bij een huis met nr. 12. Ze had niet bepaald behoefte aan een praatje, wilde ons meteen onze slaapplaatsen laten zien, maar vooral meteen afrekenen. Geen interesse in ons; snel en zakelijk afhandelen. Het leuke was wel dat we een eigen woonkamertje hadden met een keukentje en daardoor dus geheel ons eigen ding konden doen. We waren toch moe geworden van de middag Westerbork, dus even de schoenen en sokken uit, benen op de bank en lekker even tijd voor het uitwisselen van wat diepzinniger onderwerpen die ons huidige leven beheersen. 7 uur en dus tijd voor de maaltijd. Er is niet veel keuze in Schoonloo en we hadden Café Hegeman al gezien. Dus daar het eten maar eens gaan proberen.
De vrouw achter de tap schrok een beetje van onze vraag of we nog wat konden eten. Ze verwachtte een grote groep mensen die nu reetjes aan het tellen waren over een uurtje terug uit de bossen. Bij Janny kwamen flasbacks van het campingleven waar ooit dagelijks een “reetje” voorbij kwam, waar ze toen met z’n allen veel plezier om hadden. Een beetje lacherig van dat verhaal, en hier mag je je eigen fantasie laten werken, bestelden we een Portje en een lekker “kip in het pannetje met knapperige groenten”. En lekker was tie. We waren goedbedoeld door de waardin op veilige afstand gezet van het grote gezelschap, wat zich overigens nog niet had aangediend, zodat wij er geen last van zouden hebben. Maar eigenwijs én nieuwsgierig als we zijn….. bij het toetje en de koffie kwamen die stoere mannen (en een paar vrouwen) in jagers-outfit druppelsgewijs binnen en Janny en ik vonden dat we véél te ver weg zaten en bestelden nog een koffie met allebei een Kruud Kroamer erbij en nestelden ons aan de rand van het gezelschap. Zo konden we alles een beetje beter volgen! Al snel kwam er een jager bij ons aan de tafel zitten en volgden er later nog 2. Helemaal gewoon was het niet dat ze 2 dames alleen in het café aantroffen die ook nog belangstelling hadden voor reetjes tellen, de jacht en geo-cashing. We hingen aan z’n lippen en genoten van zijn leuke (lach) manier van vertellen. Terwijl ik proostte met de tweede Kruud Kraomer aan mijn kant, was Janny aan haar kant van de tafel al verder en had aan die kant al geproost. We kregen de slappe lach, hier en daar wat vreemde, nieuwsgierige blikken en slaap. Eindelijk mocht de waardin met ons afrekenen (ze was al tweemaal in de veronderstelling geweest dat we wilden afrekenen, maar steeds bestelden we weer iets ;)). Vrolijk en tevreden over onze onverwachte en verrassende avond en het contact met de lokalen, wandelden we 100 passen terug naar ons bed waar het breakfast al op de gang klaar stond. Tandjes poetsen, na-ginnegappen, rozig, lamp verslepen uit de woonkamer om in bed nog even te lezen, schoven we moe, maar voldaan onder de dekens. Toen wisten we nog niet dat Janny de eerste helft van de nacht uit haar slaap werd gehouden door het gesnurk van Jeannette (tja, borrels hè).
Janny's terugblik richt zich met name op Westerbork en de vraag: “Wat zou ik doen?”
"Wat me ook nog heel goed bijstaat is inderdaad de gelatenheid van de mensen die in de trein stappen.Hun gehoorzaamheid (dragen van een Jodenster, gehoor geven aan de oproep voor werkverdeling, je van je goede kant laten zien, in de hoop dat dat iets oplevert) heeft letterlijk direct tot hun einde geleid.
Vanuit deze context heeft eigengereidheid, eigenwijsheid, je eigen weg durven gaan een positief en krachtig perspectief.
Wat me in het herinneringscentrum wel duidelijk is geworden is dat iedereen iets is voorgespiegeld kreeg dat alle wreedheden volledig verbloemde. Dat maakt de volgzaamheid beter te begrijpen.
Bezinning genoeg dus, deze Pieterpadronde.
De vrolijkheid haal ik uit onze Kruud-kroamer en de Jagers er omheen.
Mijn glimlach komt meteen weer terug. En zo hartstikke leuk dat we allebei eenzelfde beleving hebben, terwijl “de mooie man” er voor ons toch verschillend uitziet.
Met zo’n groot gezelschap is er echter voldoende keus. En laten we ons realiseren, het leukste gesprek hebben we gehad met een jager die niet aan de uiterlijke kenmerken voldoet.
Het waren zijn oogopslag en zijn charisma dat ons deed smelten……..en de kruud-kroamer…… Proost … .."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten