PP Vierlingsbeek - Swolgen 18-02-2011

De aftrap voor 2011

Onze eerste etappe voor dit jaar beginnen we dicht bij huis. We pakken dit keer het traject Vierlingsbeek - Swolgen uit het boekje deel II om weer in de stemming te komen na een pauze van 3 maanden.

De lengte van de wandeling maakte dat Jeannette in het begin van de week standvastig was in de vertrektijd, 8 uur. De dag naderend en weer een aantal volle werkdagen verder kwam ze gelukkig tot het inzicht dat je voor 8 uur vertrek wel heel vroeg uit de veren moest, en dat voor een vrije dag………….. Na een smsje aan Janny besloten we tot vertrek 9 uur.

Er was ons voor vandaag door de weerprofeten een mooie dag met zon voorspelt, maar de ochtend begon erg grijs met weinig openingen voor de goudgele bol. Temperaturen zo rond de 3 graden. Dus een extra laagje aantrekken!

Het was weer een geweldige dag.

Helemaal ONZE dag, met alles wat er voor ons bijhoort.

Geen prestaties, maar in alle rust genieten van wat er op ons pad komt.

We werden verrast door de aandacht die VVV Regio Venray schenkt aan het Pieterpad. In Holthees is er zelfs (particulier??) een artistieke pauzeplek voor ingericht.

Of je nou wilt of niet, daar krijg je gewoon goei zin van…….

Het is een koude dag, maar de lente zit overal in de lucht en we genieten met volle teugen.We lopen van het ene dorpje naar het andere, steken een kaarsje op in de Mariakapel en staan even stil bij mensen die ons dierbaar zijn.

Even later lopen we langs een herinneringsmonument voor oorlogsslachtoffers.

De symboliek die Jan Driessen er in heeft gelegd spreekt ons aan, maar ook het lijnenspel tegen de achtergrond van de wijdse landelijke omgeving.

Zo heeft ook dit stukje Pieterpad een stukje bezinning in zich.

En dan is er tijd voor koffie. Dit keer in 't Pelgrimshuis in Smakt, een dorp dat bekend is vanwege de St.Josef-

bedevaart die jaarlijks door belangstellenden uit het hele land bezocht wordt. Het staat vol met beelden en afbeeldingen van Josef. Deze etappe staat ook bekend als de kapelletjesroute, en het katholieke geloof is overal zichtbaar. We praten bij. Beter gezegd: Janny spuiït en Jeannette luistert en reageert zoals alleen een vriendin dat kan. Blijkbaar is het nodig om eerst de dagelijkse beslommeringen benoemd te hebben om ze achter te kunnen laten.

Na de tweede cappuccino pakken we de route weer op.

We worden opnieuw verrast. Nu door het Limburg Landschap.

Zó dichtbij huis, en tóch zo verrassend anders. Glooiend landschap met afwisselend bos en zandvlakten, die bedekt zijn met grote vlakken frisgroen mos, en met hier en daar groepjes bomen die er uit zien als cipressen.

Onze eerste gedachte was dat het overblijfselen waren van een aanplant vanuit een parkachtig verleden.

Later vertelt “onze molenaar” dat het om wilde jeneverbes gaat, en dat dit een van de weinige gebieden is waar deze nog voorkomt. We zoeken onze weg door het grillige landschap en genieten…. En dan, zomaar uit het niets, doemt er een heel pittoresk plaatje op. Een schaapskooi, prachtige oude bomen, een boerderij-achtig woonhuis en een watermolen. We staan stil en nemen het in ons op. Proberen de beste hoek te vinden om een foto te maken. Deze plek is zo fantastisch mooi, deze plek heeft tijd nodig. We gaan er voor zitten. Twee wandelaars uit Tilburg sluiten aan en we wisselen ervaringen en tips uit.

Janny raakt in gesprek met de bewoner van het huis die op dat moment thuiskomt. Met ondersteuning van de eigenaar baron Weichs de Wenne heeft hij het woonhuis en de watermolen weer in ere hersteld. Met liefde

spreekt hij over het verzamelen van authentieke elementen om het woonhuis op te knappen en in te richten. Wekelijks maalt hij graan voor de bakker. Hij vertelt over de geschiedenis van de molen en legt uit dat de naam Rosmolen over is gekomen van de echte rosmolen die vroeger in de schaapweide stond en aangedreven werd door paardenkracht. En we krijgen weer iets extra’s. Een alternatieve route langs het meanderende beekje (Oostrumse Beek) met boomstammen als bruggetjes. Dergelijke bijzondere ontmoetingen geven een gouden randje aan onze wandeldagen en we genieten nog even na van de plek en de verhalen die erbij horen. Het brengt ons ook bij onze eigen verhalen en de zwangerschap van Lieke en Roy. We filosoferen over de nieuwe fase in Jeannette haar leven, de oma-rol zoals onze moeders die hadden, en over hoe we de oma-rol zelf zien. Ik zie Jeannette al huppelen over de camping; strálend, met kleinkinderen in haar kielzog.

De nieuwe “kistjes” van Jeannette hálen het niet bij de oude. De veters worden opnieuw gestrikt, de sokken opnieuw gevouwen om drukplekken te voorkomen. We kijken het even aan.

Via Wanssum lopen we richting Meerlo via het Groote Moolenbeekdal. Geweldig om te zien hoe mooi in 2000 het kronkelende verloop is teruggegeven aan de Molenbeek.

Het levert alleen maar pluspunten op. Niet alleen een prachtig natuurgebied om te wandelen, maar zeker ook praktisch. Door het grotere stroomgebied is de stroomsnelheid gedaald en zijn er overloopgebieden ontstaan. Je hoeft geen bioloog te zijn om te zien dat dit qua flora en fauna anders is dan bij een gekanaliseerde waterloop.

We lopen via het Kasteelke verder en voelen ons goed. We hebben de tijd “aan ons eigen” en nemen een theepauze bij de plaatselijke bakker. We zijn het er over eens. We maken de route af, we lopen de 21 kilometer uit tot Swolgen.

We zijn weer trots op onszelf en kunnen er om lachen als we daarna in de verkeerde trein blijken te zitten.

Helemaal voldaan komen we thuis, waar we niet veel meer nodig hebben dan een warme douche en een kop soep. Dan lekker op de bank en slápen als een roos.

De feiten van de dag:

Temperatuur: 3 graden boven nul - 21,9 km gelopen - 25.407 stappen gezet

Nog een kleine impressie van de dag:

Tussen al die prachtige natuur wordt je ineens geconfronteerd met de industrie rondom Wanssum. Maar ook de eerste signalen van het voorjaar!!

Van die leuke monumentjes onderweg van onze voorgangers op dit pad. Mensen die net zo hebben genoten van deze prachtige wandelingen als wij.