Toch nog een redelijke goeie nacht kunnen maken, Janny was ook niet geheel geruisloos in haar slaap ;), was Jeannette als eerste op de gebruikelijk werkse tijd wakker (6.30 uur). Nieuwsgierig geworden naar het weer van vandaag het warme nestje verlaten om vervolgens verrast te worden door de prachtige morgenstond. Douchen, rugzak herpakken, ontbijten en de lippen gestift, auto parkeren bij Café Hegeman en vlakbij de bushalte.
Het was een prachtige ochtend, met bedauwde weilanden en een enigszins beneveld zonnetje. Fris maar vol belofte voor een mooie dag. Terwijl wij de omgevingskaart stonden te bestuderen stond daar ineens de fluisterbus. Klein ritje naar Rolde, waar we op een voor ons bekende plek uitstapten. Het voelde weer knus om even terug te zijn in Rolde.
Een blik op de kaart gaf aan dat we voorlopig geen koffie te verwachten hadden. Toch maar even nu de koffie meepikken. Zou het stationscafé al open zijn voor 10.00 uur? Jawel, de koffie werd voor ons “gezet” met een grote glimlach, een gezellig praatje en een koekje. In de achterzaal verzamelde zich mensen voor een bijeenkomst op de vroege zaterdagochtend en allemaal geïnteresseerd in onze dagplannen voor het Pieterpad.
Om 10.00 uur liepen we Rolde uit langs 2 grote hunebedden, over een pad dat over 4 weken geel getooid zal zijn van de bloeiende bremstruiken. Het was al druk met wandelaars. We kregen een waarschuwing van een routewijziging na het viaduct. Opletten geblazen dus.
Volgens de aanwijzingen liepen we door naar het zgn. nieuwe punt en lieten de route voor wat die was…….. we zouden hem immers al snel weer kunnen oppikken was ons gezegd.
De 
omgeving werd bosrijk 
en we werden geboeid door de mossen tussen en over de bomen, de zon die door de bomen scheen. De PP-rood-witte markeringen waren niet overvloedig aanwezig, maar een enkele gaf volgens de wetten van de markeringen aan dat we rechtdoor moesten. Lange, rechte lanen met aan weerszijden veel bomen maar geen rood-wit meer. Dan bekruipt ons het gevoel dat we misschien toch niet goed zitten. We besluiten door te lopen tot een soort van slagboom die we in het zicht hebben, want dit tamelijk saaie stuk terug vonden we ook geen optie. Het PP-pad kon immers niet zo ver uit de buurt zijn…….
Na vergelijken van knooppuntenkaarten en WTB-routekaarten met ons PP-boekje zijn we het er samen over eens dat we in zuid-westelijke richting moeten lopen en dan de route oppikken bij de Andersche beek. Slingerpaadjes, rechte lanen….. had die beek er niet al lang moeten zijn? Dan toch maar eerst iets eten. Wandelaars die al 30 jaar in dit gebied wandelden wisten niet dat het PP door dit gebied zou moeten lopen: “nooit gezien dat hier het Pieterpad loopt”. Het gevoel van de weg kwijt dringt zich aan ons op, maar we willen het nog niet voor elkaar weten.
Bij “het nije Hemelriek” gaan we het maar weer eens vragen. Op het terras zit een gezelschap met een gedetailleerde kaart van het gebied. Met deze padvinder puzzelen we net zolang tot we een aansluitingspunt hebben op onze kaart van het boekje. We moeten een aantal werkverschaffingsvakken in het bos doorkruisen, een kleine zandstorm doorstaan en een wandelverhaal aanhoren (pfff, dacht Jeannette …. schiet nou maar op met je verhaal, want ik wil nu wel eens dat Pieterpad weer terugvinden) en eindelijk na 6 km omzwerving zijn we weer op de route. Van het idee aan de volgende 10 km worden we even niet vrolijk, maar we peppen elkaar weer op. We slaan een onverwachte koffiestop (lokaal initiatief) over, omdat we niet nog eens 300 meter extra willen lopen. Later blijkt dat we hiervan spijt krijgen, want het bleek een hele leuke stek te zijn, waar ook nog eens een hele groep PP-lopers bij toeval bijeen zaten. Jammer, maar we hadden het al gemist.
Aangekomen bij het
Meindersveen strekken we toch even de benen en gaan zelfs even plat. De nabij gelegen autoweg maakt dat we net niet in slaap vallen. Schoenen weer aan, tenen weer op zijn plaats en de drukpunten op de voeten even negeren en de laatste kilometers te lijf. Een ijsje, weer een leuk gesprek met een echtpaar die de hele week al aan het wandelen zijn met bepakking op de rug en Schoonloo in het zicht.
Bij café Hegeman aangekomen zijn we 24 kilometer verder en aan het eind van ons latijn. Maar na een fris glas en een lekkere boerenomelet en onze jagervrienden weer een keer zien (vandaag was de contratelling van de reetjes) konden we de terugreis naar Uden aanvaarden, die gelukkig wat sneller ging dan de heenreis.
Het mooiste plaatje van de dag, adembenemend mooi blauw water.
De feiten van de dag: 26,4 km - 30552 stappen - prachtige voorjaarsdag - (te)veel bomen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten