PP Windraak - Strabeek 20 mei 2016

donderdag 19 mei 2016 – Eindelijk ..........

om de naam van ons blog eer aan te doen heb ik deze etappe "eindelijk" gedoopt. "Eindelijk" gaan we het Pieterpad afsluiten. De omstandigheden, welke dit ook waren, maakten het ons niet gemakkelijk om een geschikte datum te vinden om deze laatste etappe te lopen. Een toch wel bijzondere etappe. Het voelde als een afsluiter van een periode, hoewel we daar geen concrete armen en benen aan konden geven.

Allereerst was het vinden van een passend weekend al een hele tour. Daarna het vinden van een, t.o.v. het OV, gunstig gelegen B&B. Dit koste ons een hele avond zonder een resultaat dat ons aanstond.

Hadden we "eindelijk" een datum in april gekozen, bleek in 2^e instantie het door ons buikgevoel uitgekozen B&B tóch niet beschikbaar. Hanneke van B&B den Hook http://www.gastenverblijfdenhook.nl/ had zich vergist en per ongeluk een dubbele boeking gemaakt. We waren bereid om onze agenda’s opnieuw te trekken, omdat deze B&B bij ons beide het juiste gevoel had losgemaakt qua sfeer, ligging en het vriendelijke contact met Hanneke rondom de boeking. De ideale mix voor ons die tot nu toe bijna altijd een goede overnachtingsplaats had opgeleverd. "Eindelijk" gelukt dus!

uitzicht vanuit de B&B

Donderdagavond 19.30 uur vertrokken we vanuit Grave met een feestelijk gevoel in onze rugzakken. Het was nog net niet donker toen we aankwamen, waardoor we nog juist een blik op de schitterende omgeving rondom de B&B konden werpen. Een zeer gastvrije ontvangst door Hanneke met koffie en een stukje linzenvlaai in de keuken van hun prachtige monumentale pand. Samen met Hanneke de kaart van Maastricht erbij gepakt om de route naar de bushaltes uit te zetten. Het werd echter de fiets en de huistaxi. Het gevoel was euforisch en we zagen ons al vroeg door de weiden struinen en mogelijk zelfs een 3^e nachtje bijboeken. Tijd om onze bedden op te zoeken, waarvoor we een flinke klim moesten maken naar het entresol boven in de voormalige koeienschuur. Na wat uurtjes gewenning in onze, door Rob zelf-getimmerde bedjes, kwam de slaap ons "eindelijk"gezelschap houden. 

Om 8 uur vrijdagochtend werd ons ontbijt met verse broodjes in een mandje om de hoek van de voordeur gezet. De rugzakken omgepakt voor de wandeling en de fietsen uit het schuurtje gehaald. 

Nieuwe dimensie binnen onze Pieterpad-wandelingen om te starten op de fiets! 

De duidelijk door Hanneke uitgestippelde route

bracht ons via de lift bij de Hoeg Brögk 

naar de bewaakte fietsenstalling van het station. 

Via de tussendeur van de stalling stonden we meteen op het perron. OV-kaart nog ff opladen en gevulde koeken voor bij de koffie kopen en meteen door naar de trein die klaar stond voor vertrek richting Sittard. Daar verder met de bus naar Windraak. In het bushokje hing een mooie jongen, die Janny vereeuwigde (zonder C&A) om naar een vriendin te sturen; de hunk die we binnen het half uur tegenkwamen bij een van de huizen in Windraak durfden we niet te vereeuwigen, maar onze blikken bereikten voldoende overeenstemming met elkaar om 2 meter verderop te verzuchten dat die er wel heel erg leuk uitzag. Ach ja, kijken mag toch……..??

De omgeving net buiten Windraak was al direct zacht glooiend, afwisselend weiden en kleine bosjes met wilde plantjes, uitzichten over graanvelden en kleine dorpjes in de verte en natuurlijk koffie in onze PP-kopjes (die overigens niet alleen maar voor het PP gebruikt worden:). 

Bankje, lekker bijpraten en de tijd vergeten. Voorbij trekkende wandelaars – heen en terug (zitten die 2 er nu nog?).

 

De kinderkapsalon in Puth

We liepen het dorpje Puth in, langs de kinderkapsalon, uit Puth (nee onze gespreksstof was nog lang niet uit-geputh) en opnieuw door nooit vervelende weiden en vergezichten en zelfs wijngaarden. Wel jammer dat het geluid van de A76 zo aanwezig was.

Bij Kasteel Terborgh, waar men de tijd had en nam, een overheerlijk Aspergesoepje genoten en weer verder op ons pad over de A76. Het was zo nu en dan toch behoorlijk klimmen, maar ja, ’t is Zuid-Limburg hè.

bijgebouw van Kasteel Terborgh

In het schilderachtige dorpje Terstraten begon het lichtjes te regenen, maar het deerde ons nog niet zo. Ook daar riep een bankje ons en hapten we een broodje weg. Even buiten het dorpje begon het toch wat harder te regenen en met Groesbeek in ons achterhoofd leek het ons beter om toch maar de regencapes uit de rugzak te halen én aan te trekken. Was een goede zet;  we moesten per slot van rekening nog zo’n 7 km lopen op deze dag én het was ook al half 4.

 

We kwamen in het bos op een driesprong met uitzicht op een knus, glooiend weitje met daarop een prachtige bloeiende kastanjeboom. Er was ook een oude grafzerk met steentjes erop gelegd, vermoedelijk een joods graf, maar dat konden we niet ontdekken.

Toen we ons omdraaiden om verder te lopen stond er een bankje met daarop een klein koperkleurig plaatje met een inscriptie. Er stond een naam op van een man en die naam riep bij ons beide meteen herkenning op. 

Zou dat die Paul zijn die we allebei dachten dat het was? Foto’s gemaakt en ge-appt naar mensen die hem ook gekend hadden. Echter de data die op het bordje stonden klopten niet met die van de Paul die wij bedoelden. Toch voelde het voor ons als een zeer bijzonder plekje. Er was een bepaalde rustgevende energie, waar we allebei van konden genieten. En dus weer zitten op een bankje, om maar niet te spreken van op je ‘dooie’ gemakje, dat leek ons wat ongepast. Maar toch hebben we er om kunnen lachen met een knipoog naar en hopelijk van die Paul.

Boterbloemen en boze moeders en blijkbaar ook één boze vader. Eentje die wij allemaal kennen c.q. gekend hebben. Deze plaquette met aanklacht had te maken met de uitbreiding van de luchthaven Maastricht/Aachen. 

 




Kleine paadjes, holle wegen, kleine misleidingen, ze brachten ons allemaal verder. Langs het Haasdaller puthuisje – tot in de vorige eeuw werden in deze omgeving waterputten gebruikt door de bewoners. Pas vanaf 1927 werd dat anders met de komst van de watertoren in Schimmert met de bijnaam de Reus van Schimmert, een baken voor de omgeving.

Haasdaller puthuisje

De Reus van Schimmert

Door het Ravensbos met overal fijne, kleine witte bloemetjes, verwilderd uiteraard rondom de bomen. Het is een hellingbos waar restanten uit een Romeinse bewoning zijn gevonden. Het brongebied van de Ravenbeek. Sinds 1995 wordt dit gebied beheert door Staatsbosbeheer.

De afwisseling op deze wandeling is erg groot; zo loop je nog in het bos, zo loop je weer in open gebied zoals bv. langs deze glooiende aardappelvelden). 

En ja, soms wil je iets fotograferen vanuit een lage positie en moet je jezelf als een baksteen op de grond laten vallen, omdat je knieën niet diep meer willen, wat er op zich best grappig schijnt uit te zien volgens Janny, en zij kan het weten omdat ze het voor zich zag gebeuren. Wel fijn dat ze een handje hielp met het opstaan.

De middag was intussen in de avond overgegaan toen we Strabeek binnen kwamen. Nu kwam het aan op de OV-app, omdat Jeannette de zorgvuldig uitgedraaide routebeschrijving thuis had gelaten.

Niet alleen de benen waren erg moe, maar ook het hoofd en daarom konden we maar niet de goeie opstapplaats lokaliseren . We stonden toch bij een bushalte…. Er bleken echter nog meer bushaltes  in Strabeek en Valkenburg. Dus toch maar iets verder doorlopen. Gelukkig een bankje om op de bus naar Maastricht te wachten.

Lekker ritje van een klein half uurtje om uit te rusten. We moesten ook nog naar huis fietsen én iets eten. Ondanks ons niet zo’n hele flatteuse verschijning mét rugzak op en wandelschoenen aan hebben we ons gemengd tussen het wat sjiekere Maastrichtse publiek op het Food Truck terrein in het stadspark. Lekkere hapjes gescoord, waar we best wel lang voor in de rij moesten staan, maar dan had je ook wat. Door de heerlijke zwoele avondlucht naar huis gefietst over de Champs Elyssee laan, douchen en voeten omhoog, waarna moe en voldaan het bed ingerold.

Foodtruck festival

Selfies maken met een glas bier in je hand gaat toch niet zo heel erg goed. Zeker als je al niet zo ervaren bent in het maken van selfies.