PP Strabeek - Sint-Pietersberg 21 mei 2016

zaterdag 21 mei 2016 – de finaledag van onze tocht over het Pieterpad

Het vervoer naar onze OV-lijn naar Strabeek werd verzorgd door Rob onze gastheer van het B&B. In de stationshal, waar Janny nog even moest pinnen, weerklonken de klanken van een pianospel dat life gespeeld werd door een blijkbaar willekeurige voorbijganger. Het maakte indruk en een paar tranen los bij Jeannette. Even was daar de emotie over het afscheid van het Pieterpad; een afsluiting van een periode?? Maar wat sluiten we dan af? We konden het nog niet concreet benoemen. Nadat we nog even van de klanken van deze toevallige passerende pianist te hebben geluisterd – en hij speelde prachtig en alles ‘by heart’ – vertelde de klok ons dat onze bus spoedig zou vertrekken. 

Buiten was het even zoeken naar het juiste punt van vertrek, want alle perronbordjes waren afgeplakt vanwege een herindeling van de fietsenstallingen en aanleg van ondergrondse stallingen. Tegelijkertijd werd Jeannette aangesproken door een dakloze met in zijn ene hand een leeg pak melk en in zijn andere hand een tas van AH waar, zoals later bleek, nog meer etenswaren in zaten. De man was het er in ieder geval niet mee eens dat hij vandaag maar een ½ liter melk had gekregen en dat hij gisteren niets had gekregen bij die winkel en dat andere mensen in zijn huis woonden en dat hij als kind in Afrika had gewoond. Maar hij kreeg wel iedere dag om half 5 een warme maaltijd en dat vond hij wel heel erg fijn. We zochten naarstig naar een manier om van hem af te komen want hij had alle tijd en eenzijdige gespreksstof te over en dat lukte, gewoon botweg niet meer naar hem luisteren, maar samen beginnen te praten over wanneer en waar de bus toch zou komen. Hij taaide af.

 

In Strabeek weer naar het punt waar we de PP-route konden oppakken. Richting Houthem‑St. Gerlach, daarna afslaan naar Berg en Terblijt. Door een prachtig gebied van twee aaneengesloten natuurgebieden tussen het Geuldal met vochtige graslanden en een hellingbos met blootliggende mergelwanden waar bovenop plateaubos. In het hellingbos rook het heel licht naar ui; de begroeiing onder de bomen leken op wilde hyacintjes, maar het bleek dus look te zijn. Zover als je kon kijken waren de hellingen tussen de bomen ermee begroeid.

 
 

De temperatuur liep al langzaam op naar 20 graden met af en toe een fris briesje. Dus vestje uit en vestje aan. Maar we klagen niet, want het was opnieuw perfect wandelweer. In Terblijt koffie uit de bekende mokken op een bankje. Achter ons passeerden vele wandelaars, die ook aan de laatste etappe van het PP bezig waren, zoals later bleek (want we zagen elkaar geregeld als de een zat te rusten en de ander weer langs kwam), en voor ons passeerden de snelle Jelles met of zonder buikje op de fiets, elkaar aanmoedigend of waarschuwend voor paaltjes e.d. Wij hebben ook maar een Snelle Jelle genuttigd, maar wij werden er niet veel sneller van. De wandelaars die ons al waren gepasseerd bij het bankje zagen we verderop steeds even verdwijnen en weer terugkomen. Liepen ze nou allemaal fout op dat punt? Nee het bleek een heel bijzonder plekje te zijn. Een plekje dat eigenlijk gewoon tussen een paar huizen in lag.

Eerst zagen we een stuk of 6 geiten in een bosje, bezig om de allerlekkerste blaadjes te pakken te krijgen, die natuurlijk juist net te hoog hingen. We konden via een wildrooster en een hek het terrein op en dat bleek een oude groeve te zijn. De stilte, het geluid van de vogels, de diepte en de grilligheid van het terrein, we konden het niet zeggen, maar de plek had een bijzondere sfeer waardoor we er wel een dik half uur hebben gestaan en hebben gemijmerd over onze vriendschap, het terugkijken op het PP, het afsluiten van een periode, de groei en ontwikkelingen die we de afgelopen 6 jaar hebben doorgemaakt, wat er nog gaat komen en wat we hopen dat er nog gaat komen en zo meer. Als dit de Pieterberg was geweest was het voor ons ook goed...........

Maar dat was niet zo……. en dus moesten we weer verder. Het pad voer ons langs grotwoningen van de voormalige blokbrekers oftewel de zgn. ‘mergelmijnwerkers’ naar de Bemelerberg. 

 

 

We naderden het eindpunt en Janny hing haar bloemenkrans zichtbaar aan haar rugzak. Ze liep energiek en haalde zichzelf bijna in. 

 

Het Pieterpad gaat over in de Pelgrimsweg naar Santiago en dat stond hier ook al aangegeven. 

De snelle Jelles op de fiets kwamen ook hier weer langs, maar gingen te snel voor Jeannette om ze ook te kunnen vastleggen met behulp van haar pasverworven fotografie-vaardigheden. Te laat gedacht aan de S-standen en de mogelijkheid van ‘burst’-opnames. Nog niet helemaal geautomatiseerd dus. De Jelle zat steeds net achter dat paaltje…… Ach dan zélf maar bíj het paaltje.

En dan zijn we bij Maastricht aangekomen. 

Wandelend door stille straten, onder het spoor door, langs de overheerlijke tomatensoep met basilicum, waar we natuurlijk toch wat langer bij stilzaten en het al oude advies van mevrouw Mulder uit Winsum opvolgden, nl. de schoenen en de sokken uit en de voeten even aan de blote lucht, kwamen we in het overbevolkte centrum. Daar hebben we ons laten voortbewegen door de winkelende mensenmassa, langs overvolle terrassen, langs dure en hele leuke winkeltjes, likkend aan een heerlijk ijsje (hazelnoot-koffie en pistache-reversed straciatella) kwamen we uit bij de laatste klim, die naar de Pieterberg.

Chalet Bergrust hebben we letterlijk links laten liggen; aan een oorkonde hadden we niet zo’n behoefte. Iedereen kan daar wel komen vertellen dat ie het PP heeft gelopen en bovendien moet je natuurlijk wel eerst verteren, alvorens je het papiertje meekrijgt. Via de nieuw aangelegde trap omhoog naar boven, wat we een afrader vinden, omdat de optreden te hoog zijn (au, au, mijn bovenbenen). We hadden liever gewoon het oude zandpaadje genomen zeiden we toen we boven stonden, maar we voelden niet meer de uitdaging om het over te doen.

 

  

Tijd voor selfies, felicitaties, genieten van de eindstreep en voelen dat we moe zijn. Helaas geen verbinding met internet, dus geen berichtjes en/of foto’s naar de familie vanaf deze plek. De wandeling in het boekje gaat nog iets verder dan dit punt en na wat afwegingen besluiten we dit nog te onderzoeken, mits we binnen een samen afgesproken tijdsspanne van 15 minuten de juiste markeringen hebben gevonden. We werden letterlijk het bos in gestuurd, de helling afgegleden en weer opgeklommen, voor ons gevoel teveel de andere richting in gestuurd. Dus een wijs besluit om terug te gaan naar het Fort St. Pieter en vandaar uit terug naar de Cannerweg. We waren in ieder geval symbolisch aan een nieuwe periode begonnen. Het vervolg in de wandelingen? We weten het nog niet. Eerst maar eens wat korte wandelingen in de regio totdat er weer een LAW opborrelt, zoals dat destijds ook gebeurde voor het Pieterpad.

 

 

Toegift:

We mochten nog heerlijk gebruik maken van de douche in onze B&B en na lekker op het bankje buiten te hebben gezeten trokken we “na enige aarzeling” de deur achter ons dicht. Op onze tussenstop in Nederweert miste Janny haar portemonnee en vrijwel meteen wist ze dat ze die in de B&B had laten liggen. Telefoontje naar Maastricht leerde dat Hanneke en Rob op een terrasje in de stad zaten en dus niet meteen zekerheid konden geven. Tijdens het wegwerken van een middel grote frites met salade en koffie bij de Mac kwam het verlossende woord van Hanneke dat ze de portemonnee had gevonden. De auto in, de TomTom onder protest omgesteld, terug naar Maastricht en uiteindelijk tegen middernacht thuis. Voldaan, tevreden en dankbaar dat we samen zo’n prachtige tochten hebben gemaakt.