Ommen - Hellendoorn 22 juni 2012

Donderdagavond reizen we af naar Hellendoorn. Er dreigt noodweer met harde windstoten, hagel en onweer. Dit barst echter pas los als wij het bed in duiken in de B&B van Mevrouw Bakker. Wederom hebben we een kwieke en actieve oudere dame getroffen, die geboeid naar de wedstrijd Portugal –Tsjechië zat te kijken, in de kwartfinale Europese kampioenschappen 2012. In de rust werden we vriendelijk maar kordaat naar onze kamer gewezen.

We kletsen nog even met Michel, de andere Pieterpad-ganger, die vanwege onze komst naar de zolderetage was verbannen. ’s Morgens aan het uitgebreide ontbijt maakte hij ons attent op wijzigingen in de route en wees hij ons er fijntjes op dat het “toch wel gemakkelijk was, als je mensen tegenkwam die wèl goed voorbereid op pad waren gegaan”. Heerlijk! We wisten het direct: onze bijzondere ontmoeting hadden we voor deze dag al gehad.

We lieten ons door de regiotaxi naar de Steile Oever aan de zuidkant van Ommen brengen, waar we het Pieterpad oppikten. In eerste instantie de verkeerde kant op. Hoewel…… het leverde ons wel een van de mooiste stukjes van de route op. En een mooi plaatje



Effe kijken of de foto goed gelukt is.....



De dode arm van de Regge



We steken daarna de Regge over, en vervolgen onze weg naar de Archemerberg. Een 75 meter hoge klim, die ons rondom een prachtig uitzicht oplevert.

We hebben onderweg een bonte specht van dichtbij gezien, en op de berg zien we voor ons een prachtige lichtbruine valk tegen de lichtblauwe achtergrond van de lucht.


Na de afdaling genieten we van bosbessen, nog niet helemaal rijp, maar al wel heel erg sappig. De hele natuur is vet en mals, als gevolg van de vele regen die is gevallen. We merken het ook op de wandelpaden waar we diverse sporen van waterstroompjes tegenkomen. Vlak voorbij de Dikke Steen tussen Archem en Lemele worden verrast door een kort regenbuitje en realiseert Janny zich dat ze haar sportjack verloren is. Wel-niet terug? Nou…. Ik wil niet opnieuw die berg op…….Toch wel zonde……. Twijfel, twijfel…… Nou voorruit, tot aan de voet van de berg terug, en anders…… pech gehad. Gelukkig, onder aan de berg: daar hangt ie te drogen aan een dode struik. Met dank aan de heren wandelaars die we kort tevoren waren tegengekomen.

Langzamerhand beginnen we zin te krijgen in koffie. Zijn we de zessprong echt al voorbij? Ja hoor, al kletsend zijn we het pad naar een koffiestek voorbij gelopen. Toch maar terug….. gesloten. De derde keer vandaag dat we de afstand dubbel hebben afgelegd. Van het plan om de route een stukje in te korten blijft niets over. Gelukkig is Lemele niet ver meer en daarvan had Janny de Driesprong al aangekruist als rustplek, net een paar honderd meter buiten het Pieterpad. Lekker op het terrasje in het zonnetje. De donkere wolken waaien aan ons voorbij. Later horen we dat het in de dorpen flink te keer is gegaan. Wij hebben wel een paar keer onze plu opgestoken, maar van noodweer is echt geen sprake geweest. ’s Avonds zitten we zelfs met blozende wangen in de auto terug naar huis. Geen bijzondere verhalen dit keer. Ook de verrassingen van de chef van de Gulle Goedzak werden overschaduwd door de (nieuwe) bediening, die nog het een en ander te leren had over gastvrijheid en aandacht voor de clientele. In anderhalf uur rijden we weer naar huis, waar we opgewacht worden door een warme douche en onze geliefden. Eind goed, al goed.

Tot slot nog een fotoimpressie van de dag:

Uitgesleten paden door de hevige regenval van de vorige avond







zomaar, een oase van rust midden in het bos













Na regen komt zonneschijn



Zo uit de film Pocahontas