PP Zuidlaren - Rolde 09-10-2010

Na een nachtje slapen op een heerlijk boxspring matras, douchen we ons in een luxe badkamer, trekken ons wandeltenue aan en vouwen onze vrouwelijke outfit terug in de koffers. Het lunchpakket is al voor ons klaargemaakt en we genieten bijna te lang van het heerlijke ontbijtbuffet. Afrekenen, spullen in de auto, O, daar is de regiotaxi al. Alweer in luxe (Mercedes station C-klasse) worden we gereden naar Zuidlaren, ons vertrekpunt van vandaag. Jammer dat de chauffeur dit keer niet in de smaak viel; hij was niet zo spraakzaam en wat vervelender was: hij rook niet zo fris oftewel hij stonk. Ja, je kan ook niet alles hebben!

In Zuidlaren was het nog nevelig.

Even oriënteren, de rugzak inspecteren;

we hebben de route al getraceerd. Hij loopt Zuidlaren uit door de parkachtige tuinen en paviljoenen van Dennenoord, van oorsprong een “krankzinnigengesticht”, later een psychiatrische instelling. Het is daar zo mooi dat je er bijna voor je plezier zou willen zitten….. nou neen, eigenlijk toch maar niet.

Hoewel we ons hadden voorgenomen niet al na 3 km aan de koffie te gaan, kregen we er toch al zin in. Onze eerste koffiestop volgens het PP-boekje was echter gesloten. We wisten dat het nu even doorbijten zou zijn tot de volgende stop. Helaas het was niet anders, het zonnetje was inmiddels gekomen en de stemming én de pas zaten er goed in.

Niet alleen mooie boslanen, maar ook mooie gesprekken die spontaan komen en gaan; we zouden er een portret van kunnen maken en Bart vragen of hij het in beeld zou kunnen brengen, die wandeling van ons.

Langs het Schipborgse Diep,

omzoomd door prachtige weilanden en oevers van riet, over een smal bruggetje steken we de Drentsche Aa over. We stellen ons de weiden voor in juni, wanneer hier de wilde orchideeën bloeien.

Via wildroosters komen we in de Gasterse Duinen. Er komen steeds meer wandelaars; het weer is ook zo prachtig. Het is een echt heidegebied met duinen, klimmen en dalen.

Aan het eind rust er al eeuwen een hunebed en sinds een paar minuten ook een paar wandelaars. Wij lopen door, want we zijn vlak bij Gasteren (daar zal toch wel koffie en een WC zijn?)

Onze wensen gaan in vervulling.

In de uitspanning binnen is het wat muffig en het kost ons moeite te beslissen of we binnen of buiten zullen gaan zitten. De wind is fris; de bediening is lauw. We bestellen de koffie met iets lekkers toch maar binnen en laten onze voeten even bijkomen buiten de schoenen. Niet te lang zitten,want anders kakken we in.

Gasteren laten we achter ons en lopen een saai stuk langs een autoweg, op naar het Ballooërveld, het grootste restant “woeste heide” in Drenthe.

Het is inmiddels warm geworden, de vesten gaan uit, de flesjes gaan leeg. Er lijken steeds meer mensen vandaag te pieterpatten, want het is druk op de route. We zoeken een heidepan om in te liggen, want de km’s gaan vlot en het is nog vroeg in de middag. We kunnen het ons dus permitteren om effe lui te zijn.

Roldertoren tekent zich af aan de horizon en we ruiken stal. We beloven onszelf een drankje en hapje op het terras bij Hotel Erkelens, mits in het zonnetje.

Rolde is een mooi dorp, met statige huizen.

Het ademt sfeer en vakantiegevoel.

Aan de tapas en de ice tea genieten we na van de wandeling. Het zonnetje gaat echter snel schuil achter de huizen en het windje is koud. Daarom zoeken we onze warme auto op en aanvaarden de terugreis.

Met heerlijke cd’s van o.a. Herman van Veen mijmeren we onze eigen mijmeringen. We voelen ons tevreden en rijk. Trekken de conclusie dat we deze dagen zo gemakkelijk op een lijn zaten en dat dat gevoel de basis legt voor onbezorgd genieten. We zijn blij met onze vriendschap. Het afgelopen weekend hebben we weer kunnen ervaren hoe fijn het is om een vriendin te hebben en om vrouwenenergie op te doen.

Tot slot nog een kleine fotoimpressie van de dag.